Author: Vishwanews.com

  • नेपाली खेलाडी राजु नगरकोटी र कल्पना थापाले जिते स्वर्ण पदक

    नेपाली खेलाडी राजु नगरकोटी र कल्पना थापाले जिते स्वर्ण पदक

    न्युयोर्क

    नेपाली तेक्वान्दो खेलाडी राजु नगरकोटी र कल्पना थापा कार्कीले अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा स्वर्ण पदक जितेका छन् । दुबै खेलाडीले यही नोभेम्बर ६ र ७ तारिखमा दक्षिण कोरियामा वर्ल्ड चानमूक्वान हेडक्वार्टरको आयोजनामा सम्पन्न वर्ल्ड पुम्प्से च्याम्पियनशिप २०२१ मा स्वर्ण पदक जितेका हुन् ।

    उक्त अन्तर्राष्ट्रिय अनलाइन प्रतियोगितामा ३१ देशका ८०९ जना खेलाडीहरुको सहभागिता जनाएका थिए । मास्टर राजु नगरकोटीले पुरुष ५० वर्ष माथिको उमेर समुहमा र कल्पना थापा कार्कीले महिला ४० वर्ष माथिको उमेर समुहमा स्वर्ण पदक जित्न सफल भएका हुन् ।

    बिजेता खेलाडी राजुले यसअघि पनि बिभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय खेलहरुमा पदक हात पारिसकेका छन् । उनी पाँच डान ब्लाक बेल्ट हुन् । त्यसैगरी खेलाडी कल्पना थापा अमेरिकामा तेक्वाण्दो प्रशिक्षक हुन् ।

  • सोचे झै नेपाली राजनीति रैनछ

    सोचे झै नेपाली राजनीति रैनछ

    सुपेन्द्र बस्नेत, बोष्टन

    (संझनामा: घोराही आक्रमण ०५८/०८/०८)

    नेपाली सांगितिक क्षेत्रमा ‘साचे झै जीन्दगी रैनछ’ बोलको गीत एकाएक निकै चर्चित भयो। जो अहिले पनि उति नै सान्दर्भिक, समसामयिक र चर्चित छ।
    गहन मन छुने शब्दहरु, कर्णप्रिय संगीत र सुमधुर स्वरको सर्वोत्तम समिश्रणका कारण यस गीतले रातारात वाह वाहीसहित चर्चा कमाउन सफल भयो। यस गीतले दिने मनोरञ्जनात्क आनन्द र सन्देश साच्चै कदरयोग्य छन्। नेपाली सांगितिक क्षेत्रको संरक्षण, संवर्द्धन र विकासका लागि यसले खेलेको भूमिकाको मुल्याङकनको छुट्टै पाटो छ। यसको अलवा, यस गीतको मुखडा ‘सोचे झै जिन्दगी रैनछ’ भन्ने वाक्यले मानव जीवन यापनको संक्षिप्त यथार्थ चित्रण गरेकाले जनजनको मन छुन र मनमा बस्न सफल भयो। जुन सारगर्भित वाक्यलाई यति बेला देशको राजनीति, नेतृत्वकर्ताका भूमिका र देश र जनताको वर्तमान अवस्थासंग जोडेर हेर्दा ‘सोचे झै राजनीति रैनछ’ भन्नेमा पुगेका छन् नेपाली जनता। नेपाली राजनीतिमा देश र जनतालाई सर्वोपरी ठानि समृद्धिको स्वाद चाख्ने सपना देखेर राजनीतिक परिवर्तनमा होमिएको पनि झण्डै एउटा पुस्ता कै आयु बराबर भै सक्यो। तर, उपलब्धिका हिसाबले राजनीति कोर्स जहाँको त्यही देखिन्छ । देशको वर्तमान ब्यवस्थालाई आफूले उठाएको प्रमुख मुद्दा र राजनीतिक उपलब्धि ठान्नेहरुको पृष्ठभूमि र राज्य ब्यवस्थाको परिवर्तनसंगै सत्तामा पुगेपछि उनिहरुले बोल्ने बोली, हिड्ने बाटो, निर्वाह गरेका भूमिकाहरु र उनिहरुको जिवनशैलीबीचको तारतम्यतालाई नियालेर हेर्दा ‘सोचे झै रैनछ राजनीति’ भन्ने निष्कर्ष निकाल्न गाह्रो छैन। २०५१ सालमा नयाँ नेपाल बनाउन आवश्यक आमूल राजनीतिक परिवर्तनको लागि भन्दै ‘जनयुद्ध’ का नाममा राज्य ब्यवस्था कै बिरुद्ध अन्तिम युद्ध लड्न बिगुल फुकेर जंगल पसेदेखि २०६२/०६३ को जनआन्दो हुदै आजसम्म आइपुग्दा यसबीचमा सत्ता र व्यवस्थाको बिद्रोही पक्षले जनबिद्रोहका नाममा र साशक पक्षले देशद्रोहीलाई सफाया गर्ने नाममा चलाएका आआफ्नै अभियानहरुले पुर्याएको क्षतिहरु साच्चै अपूरणीय र काहली लाग्दा छन्। जसबाट सारा जनता प्रत्यक्ष वा परोक्ष प्रभावित भए नै। त्यसबाट म पनि अछुतो रहन सकिन। आफूलाई भाग्यमानीको कित्तामा उभ्याउँ वा अभागीको कित्तामा। पञ्चायतकालदेखि प्रजातन्त्रको पुनर्स्थापना, राजाको प्रतक्ष्य शासन हुदै गणतन्त्रसम्म आइपुग्दा घटेका कयौं बिभत्स घटनाहरुको धेरथोर साक्षी किनारा बसेको छु। हरेक वर्षको मंसिर ८ नजिकिदै गर्दा तिनै साँक्षी किनारा बसेका घटनाहरुको विशेष याद आउँछ।तिनै मध्यको एक घटना हो तत्कालीन माओवादीले गरेको दाङ घोराही आक्रमण।जसलाई संझदा अहिले पनि अहिले आँङ नै सिरिङ्ग भएर आउछ। मंसिर ८ को पूर्व सन्ध्यामा आज त्यही घटनाको परिस्थितिसहित आफ्नो अनुभव यहाँहरु समक्ष पस्किने जमर्को गर्दैछु।जसलाई लिखित रुपमा पहिलो पटक सार्वजनिक गर्दैछु।
    माओवादीले पश्चिमतिर आफ्ना क्रियाकलापहरुलाई उत्कर्षमा पुर्याई रहेका बेला म जिडब्लु/सेभ द चिल्ड्रेनमा आवद्ध भइ कपिबस्तु, दाङ, बाँके, बर्दिया, कैलाली र कन्चरपुर जिल्लाहरुलाई कार्यक्षेत्र बनाएको परियोजना सञ्चालनका लागि महत्वपूर्ण जिम्मेवारी वहन गरेर प्रभावकारी कार्यक्रम सञ्चालनका लागि कपिलबस्तुदेखि कन्चनपुरसम्म दौडाहामा व्यस्त थिएँ। यस कार्यक्रमको जिल्ला जिल्लामा कार्यक्षेत्र अनुसार शाखा कार्यालयहरु र लक्षित समुदायका लागि ड्रपइन सेन्टरहरु रहेका थिए। जसको मुख्य कार्यालय भने दाङ घोराहीमा थियो।जो मेरो मुख्य कार्य थलो थियो। यद्यपि, कार्क्रमको योजना तर्जुमा, सञ्चालन, अनुगमन, मुल्याङन, सरोकारहरुसंगको बैठक तथा तालिमका दौरानमा कार्य क्षेत्र भित्रको दौडाहा अत्यधिक नै हुन्यो। यसै सिलसिलामा २०५८ साल मंसिर ८ गतेको कुरा हो। म सरोकारवालहरुसंगको बैठक, तालिम र शाखा कार्यालहरु अनुगम तथा सहयोग गर्ने झण्डै एक साताको कार्यतालिका अनुसार महेन्द्रनगर, धनगढी, बर्दिया र नेपालगञ्ज हुदै दाङ घोराहीस्थित क्षेत्रीय कार्यालमा फर्किएको थिए।हुन त म नेपालगञ्जबाट ९ गते फर्किने योजना थियो। तर, काठमाण्डौंबाट भरत राउत सर दाङ आइपुग्नु भएको र कार्यक्रम सम्बन्धि विषेश छलफल र बैठक बस्नु पर्ने खबर पाए पछि बसाई छोट्याएर एक दिन अगाडि नै (मंसिर ८ गते)दाङ घोराही फर्किएको थिए। द्वन्द्वका कारण सुरक्षाका नाममा बाटो भरी हुने कष्टकर चेक जाँचका कारण नेपालगञ्जबाट बिहान सबेरै यात्रा गरेको भएपनि, बल्ल तल्ल १२ घन्टापछि घोराही कार्यालय बेलुका ६ बजे पुगें।कार्यालय पुगेर लामो स्वास फेर्दै कागतपत्रहरु थन्कोमन्को गरेर भोली पल्टको बैठकको तयारीका लागि केही बेर कम्प्युटरमा बसें। त्यतिबेला जिम्मेवारी र कामको चापले विहान बेलुका वा बिदाको दिन केही नभनी काम गरिन्थ्यो। तर, चाँडै रात पर्ने र सुरक्षाका दृष्टिकोणले अबेर गरी घर बाहिर निस्कन नहुने भएकाले कार्यालयमा धेरै अलमल नगरी बासस्थानतिर लागें।कार्यालय तत्कालिन नेपाल पत्रकार महासंघका सभापति के बि मसाल ज्यूको घरमा थियो, भने वासस्थान २०० मिटर पर उत्तर तर्फ घोराही चौराह नजिकै विद्युत कार्यालयको आडैमा रहेको घरमा थियो। हस्याङफस्याङ गरेर जादा जादै एक्कासि बाटैमा ड्वाङ र भटटट… पड्कियो। डरले आत्तिएर ज्यान जोगाउन यसरी कुलेलाम ठोकिएछ कि, केही फड्को मै बासस्थानको च्यानल गेट भित्र छिर्न सफल भएछु। धन्न च्यानल गेट बन्ध गरिसकिएको रहेनछ। भित्र साथीहरु मसंगै खाना खाने भनेर कुर्दै रहेछन्। बम र गोलीको पड्किएको आवाज रोकिनुको सट्टा झनझन बढ्न थाल्यो। पछि प्राप्त भएको जानकारी अनुसार त्यतिबेला माओवादी लडाकुहरुले घोराही आक्रमणलाई सफल बनाउन रणनितिक हिसाबले पहिला विद्युत अवरुध्द गराउनका लागि मेरो बासस्थानसंगै टाँसिएको विद्युत कार्यालयमा आक्रमण गर्दै गरेका रहेछन्। खाना खाने त परै जाओस्, साथीहरुसंग हेलो हाइ पनि गर्न भ्याइएन। हत्तनपत्त भर्याङमा घिस्रिदै माथिल्लो तलामा रहेको आफ्नो कोठातिर लागें। हतार र त्रासका कारण कोठाको ताला खोल्न हम्मे हम्मे नै पर्यो। बल्लतल्ल कोठा भित्र छिरेर केही राहतको सास फेरे। पड्किरहेको बम र चलिरहेको भटटट… गोलीका आवाजहरु तत्कालीन माओवादी र सुरक्षा निकायहरुका बीचको भिडन्तको हो भन्ने अनुमान लगाउन गाह्रो भएन। किनकि लामो समयदेखि घोराही आक्रमण हुन सक्ने गाँइगुई हल्ला चलिरहेको थियो। साथीहरु पनि आआफ्नो कोठाभित्र छिर्नु भयो। त्यस भवनको दोश्रो तलामा मसंगै काम गर्ने निर वाग्ले सर, वित्तीय क्षेत्रमा कार्यरत मित्र संजय गिरी, दूरसञ्चारमा कार्यरत सम्पूर्णमान श्रेष्ठ र निर्वाचन आयोगमा कार्यरत पोखरेलसर बस्थ्यौं। हरेकको छुट्टा छुट्टै कोठा भएकाले आआफ्नै कोठामा छिर्यौं। झण्डै २ घण्टा आआफ्नै कोठामा बन्दक भयौं। बम पड्किने र गोली चलेर घरका भित्ताहरुमा लाग्नेक्रम रोकिनुको सट्टा झनझन बढ्दै जाँदा झ्यालमा सिसा भएका कारण जोखिम झन बढेको महसुस गर्यौं । र, थप सुरक्षा आवश्य भएको महसुस गरेर सुस्त आवाजमा सबै जनाबीचको कोठा भएको साथीकोमा बस्ने सल्लाह गर्यौं। आडैमा रहेको विद्युतको कार्यालय र अन्यत्र दोहोरो भिडन्तमा अनवरत चारैतिरबाट चलिरहेको गोलीका कारण अब बाँचिन्न कि भन्ने लाग्यो। र, भगवान र परिवार संझदै सुरक्षाका लागि सबै जना बिचको कोठामा आश्रय लियौं।हामीलाई लक्षित गरेर गोली चलेको त थिएन । तर, चारैतिर दोहोरो भिडन्तको आवाज सुनिरहिएको, आडैमा रहेको विद्युत कार्यालय र चौराह आफ्नो कब्जामा रहेको सञ्चार माओवादी लडाकुहरुबीच भइरहेको प्रष्टै सुनिन्थ्यो। गोलीका आवाजहरु सुन्दा चलाइएका गोलीहरुको अन्तिम गन्तव्य हाम्रो बासस्थानका भित्ताहरु रहेको भान हुन्थ्यो। हाम्रो बासस्थान घोराहीको चौराहमै रहेकाले हामी माओवादी लडाकुहरुको घेराबन्दीमा परेका थियौं। चुइक्क आवाज निकाल्ने वा चल्ने चटपटाउने आँट कसैमा थिएन। परिवार संझने र भगवान पुकार्ने बाहेक अरु केही गर्ने आँट आएन। त्यस्तो अवस्थामा ज्यान जोगाउने त्यो भन्दा उत्तम उपाय अरु केही थिएन पनि। जति जति रात छिप्पिदै गयो, उतिउति भिडन्तले उग्ररुप लिदै थियो। मुख्य गरी बासस्थानको पूर्वमा रहेको प्रहरी कार्यालय, ट्राफिक कार्यालय, स्वास्थ्य कार्यालय, दक्षिणमा रहेको सिडियो कार्यालय, निर्वाचन कार्यालय, उत्तरमा रहेको सेनाको व्यारेक, जेल, मालपोत कार्यालय, बैंक, अन्य सरकारी कार्यालयहरु र पश्चिममा रहेको इलाका प्रहरी कार्यालय पनि माओवादी लडाकुहरुको आक्रमणको निसानामा परेका थिए ।

    रातै भरी भिडन्त जारी रह्यो। जमीनमा भएको भिडन्तमा एकपछि अर्को गरी पराजय व्यहोर्दै हरेस खाएको सरकारी सुरक्षा कर्मीहरुलाई ढाडस दिन, थप बल पुर्याउन र माओवादी लडाकुहरुलाई तितरबितर पारी परिस्थितिलाई काबुमा लिन आकासमा नाइट भिजन पनि उडिरहेको थियो। साँझैदेखि सुरु भएको आक्रमण र बम गोली पड्केको आवाज विहानी पखसम्म पनि जारी नै थियो। त्यो भिडन्तको आवाज सुन्दा निकै ठूलो जनधनको क्षति भएको अनुमान गर्न गाह्रो थिएन।त्यतिबेला घटनाका बारेमा सार्वजनिक भएको तथ्याङ् अनुसार मेजरसहित १४ नेपाली सेना, सात प्रहरी र सात माओवादी लडाकुहरु मारिएका थिए। तर, हताहति, घाइते र क्षतिको यथार्थ पूर्ण विवरण नआएको आशंका आजसम्म पनि जिवित नै छ।
    उत्त आक्रमणबाट माओवादी लडाकुहरुले सेनाको व्यारेक कब्जा गरेर ठूलो परिणाममा हातहतियार लिइ विजयाउत्सव मनाउदै हलेरीतिर लागेका थिए। त्यतिबेला समस्या समाधानका लागि भन्दै राज्य पक्ष र माओवादीकाबीच वार्ता चलिरहेको थियो। तर, माओवादीले घोराही आक्रमण गरेर युद्धविराम भङ्ग भएको घोषणा गरेको थियो। त्यस लगतै राज्य पक्षले मंसिर ११ गते संकटकाल लागू गरेको थियो।
    उज्यालो हुन सुरु भएसंगै विस्तारै भिडन्तको आवाजहरु मलिन हुदै गए। उज्यालो त भयो। तर, परिस्थिति नउज्यालिएका कारण दुस्साहस गरेर घरबाट कोही बाहिर निस्किन सकिरहेका थिएनन्। निस्कुन पनि कसरी ? अरु दिन मानिसका चहलपहलले व्यस्त हुने घोराही चोक(चौराह) र चोक(चौराह)संग जोडिने शाखा सडकहरु अबेरसम्म चकमन्न झै थिए। सञ्चारका माध्यमहरु अवरुध्द भएका कारण परिस्थिति र परिणामका बारेमा अनुमान गर्नु बाहेक अरु केही गर्न सक्ने अवस्था थिएन। सुरक्षा निकाय प्रहरी र सेनामा कार्यरत चिनजानकाहरुको अवस्था बुझ्न र घटना स्थलहरु निरिक्षण गर्न मन आतुर गर्दै निकै उकुसमुकुस भैरहेको थियो। तर, साथीहरु बाहिर निस्किन सहमत भैरहेका थिएनन्। एउटै संस्थामा आबद्ध चितवनका सिताराम भट्ट सरको भाइ पनि रणसङ्ग्राम भएको घोराही व्यारेकमै कार्यरत भएकाले उहाँको वास्तविक अवस्था जान्नु र सोको जानकारी परिवारलाई दिनु आफ्नो कर्तव्य ठान्दै आआफ्नो सम्पर्क सुत्रका संयन्त्रहरु प्रयोग गरेर खोजी कार्यमा जुट्यौं।तर, सुरक्षा र सञ्चारको अवस्था तहसनहस भएका कारण खोजी कार्य निकै चुनौतीपूर्ण र लगभग असम्भव नै थियो। कार्यालय रहेको घरबेटी पत्रकार के बि मसालज्यूले पनि यथार्थ पत्तालगाउन भरमग्दूर प्रयास गर्नु भयो। हामीहरु पनि साहस जुटाएर मध्यान्नपछि सिधै व्यारेकतिर लाग्यौं।
    फाट्टफुट्ट मानिसहरु बाहिर निस्किदै थिए। व्यारेकमा पुगेर लडाईका क्रममा ध्वस्त भएको र जल्दै गरेको घटना स्थलका भग्नावशेषहरुको बस्तुस्थिति हेर्दा उहाँ जिवीतै हुनुहुन्छ होला भन्ने दरिलो आशा एक्कासी लल्याकलुलुक नै भयो। सोधखोज गर्नका लागि त्यहाँ कसैसंग पनि सम्पर्क गर्न सकिएन। यद्यपि, निरासाले ढक्क फुलेको छातिमा झिनो आशा लिएर हामी फर्कियौं। फर्किने क्रममा लडाइका क्रममा ध्वस्त भएका दुरसञ्चार, मालपोत, बैंक, जेल लगायत ठाँउहरु हेर्दा भट्ट सरको भाइको जीवन रक्षा हुनु पर्छ भन्ने भित्रि चाहना भए पनि जीवन रक्षा भएको छ भन्ने आशालाई भने निकै कमजोर बनाइदियो।कसरी र के जानकारी गराउने होला भन्ने चिन्ताले साह्रै सताइरहेको थियो। भाग्य बस बासस्थानमा पुगेपछि सहकर्मी भाइ दिनेश चौलागाईसंग भेट भयो। र, उनले भट्टज्यू आफ्नो सम्पर्कमा आएको र सकुशल रहेको जानकारी दिएपछि खुसीको सिमा रहेन। यद्यपि, तहसनहस भएका घटना स्थलहरुको यथार्थ वस्तुस्थिति प्रतक्ष्य देखेका कारण झट्ट पत्याउन भने अझै गाह्रै पर्यो।

    सरकारी, गैर सरकारी, वित्तीय संघसंस्था, सञ्चार, शिक्षा, स्वास्थ्य, यातायात, व्यापार लगायतका क्षेत्रहरु लामोसमयसम्म प्रभावित भइनै रहे।साराका सारा सरकारी संयन्त्र ध्वस्त भएकाले के गर्ने ? के नगर्ने ? कसरी उठ्ने ? कहिले पहलेको अवस्थामा पुग्ने ? आदि इत्यादीका बारेमा लामो समयसम्म अन्योमा रह्यो घोराही। यही घटनाका कारण दातृ निकायले यथासिघ्र क्षेत्रीय कार्यालय घोराहीबाट नेपालगन्ज सार्न अनुरोध गर्यो। परियोजनाको कार्य क्षेत्र र लक्षित समुदायका दृष्टिकोणले हामी नेपालगञ्ज सर्ने मनस्थितिमा त थिएनौं । तर, सहयोगी संस्थाको तारनतार ताकेता भएपछि दाङ जिल्लाको कार्यक्षेत्रलाई हेर्न शाखा कार्यालय(युनिट अफिस) सोही स्थानमा रहने गरी हतार हतारमा क्षेत्रीय कार्यालय नेपालगञ्ज सार्यौं। सुरक्षा र कार्यक्रम सञ्चालनका दृष्टिकोणले निकै चुनौती व्यहोर्नु पर्ने स्थान भएकाले अन्य कति संघसंस्थाहरुले आफ्ना गतिविधिहरुलाई खुम्च्याए, कतिले दाङ घोराही नै छाडे।
    त्यो घटनाका परिदृष्यहरु र भोगाइहरु बेला बखतमा मेरो मानष्पटलमा ताजै झलझली याद आउछ। रौंहरु ठडिदै छाति ढक्क फुलेर आउछ।अझ त्यो रणसङ्ग्राममा राज्यपक्ष र विद्रोही पक्षबाट होमिएहरुलाई र तिनका परिवारहरुलाई कस्तो हुदो हो। मंसिर ८ गतेको पूर्व सन्ध्यामा उक्त अप्रिय घटनाप्रति गहिरो दुःख व्यक्त गर्दै जीवन गुमाउनेहरुप्रति हार्दिक श्रध्दाञ्जलि अर्पण गर्दछु। र, परिवारजनहरुप्रति हार्दिक समवेदना प्रकट गर्दछु।आमुल परिवर्तनका लागि भन्दै जनयुद्धका नाममा भएका कयौं कहाली लाग्दा घटनाहरु मध्यको यो एक प्रतिनिधि घटना मात्र हो। कामको शिलशिलामा यसका अलवा जीवन मरणसंग सम्बन्धित धेरै घटनाहरु व्यहोर्नु पर्यो। द्वन्दकालमा यस्ता धेरै घटनाहरु घटे। जसले जनधनको ठूलो क्षति गर्यो। देश र जनताले निकै खति व्यहोर्नु पर्यो। यद्यपि, देश र जनताको नाममा भएका यस्ता राजनितिक विद्रोह र आन्दोलनहरुका क्रममै र किनारा लागेपछि जनतामा अब सुख,शान्ति, समृद्धि र अमन चयन स्थापित हुनेमा आशावादी थिए। देश संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र घोषित गरी संविधानसभा मार्फत संविधान निर्माण गरी कार्यान्वयन गर्ने क्रममा अघि बढ्दै गर्दा आफू र सन्ततिको उज्वल भविश्यका लागि आवश्यक समृध्दि मौलाउदै गएकोमा विश्वस्त हुदै गएका थिए। तर, आश्चर्य र घृणा लाग्दा पछिल्ला राजनितिक घटनाक्रमहरु, राजनितिक दलहरु र तिनका नेता भनाउदाहरुका भूमिकाहरुले भने ति आशा र भरोसाहरुका पालुवाहरु निर्मोही रुपमा निमोठी दिएका छन्। राजनितिक व्याख्याहरु, अभ्यासहरु, राजनिक दल तथा तिनका नेताहरुले लिएको मार्ग र खेलेका भूमिकाहरु र विदेशीहरुको बढ्दै गएको ताण्डव नृत्यहरुलाई नजिकबाट नियाल्दा प्राप्त उपलब्धिहरु गुम्ने खतरा मात्र हैन, नेपाल र नेपाली अस्तित्व नै नरहने खतराका संकेतहरु देखा पर्दै गइरहेका छन्। यि सबै परिस्थितिहरुले नेपाली जनतालाई ‘सोचे झैं नेपाली राजनिति रहेनछ’ भन्ने निष्कर्षमा पुर्याएको छ।जसका कारण सच्चा देशभक्त जनताहरुमा निकै सिथिलता, निरासा र निष्क्रियता देखिएको छ। तर, यही अवस्थालाई आफ्नो लक्ष्य पुरा गर्ने उपयुक्त अनुकुलताको अवस्था मानि सक्रियता देखाउनेहरुको भूमिकाहरु साच्चै कहाली लाग्दो देखिदैछ। यस्तो अवस्थामा देशभक्त जनताहरुले बढो सचेत र चनाखो भएर झन सक्रिय हुन जुरुरी छ।विश्वास र भरोसाका साथ सुम्पिएको आफ्नो अधिकारलाई दुरुपयोग गर्ने कुलङ्घार र गद्दाहरुबाट खोसेर तिनलाई दण्ड दिएर देशभक्त नेतृत्वहरुलाई अधिकारसहित जिम्मेवारी सुम्पन अब विलम्ब गर्नु हुदैन। आफ्नो मौलिक हकको संरक्षण, सम्वर्द्धन र सही सदुपयोग गर्न आम जनता चुक्नु हुदैन। देश र जनताको समृद्धिको मेरुदण्ड राजनितिलाई ‘सोचे झैं नै राजनीति रहेछ’ भन्ने अवस्थामा पुर्याउनु अपरिहार्य छ।जो सच्चा नागरिकको कर्तव्य पनि हो। हो, यो सत्य हो कि विविध कारणले नेपालको राजनीति सम्हालेर सहि मार्ग हुदै समृध्दिको गन्तव्यमा पुग्न पक्कै सहज छैन। वर्षौदेखि मौलाउदै आएको राजनीतिक व्यथिति र विसङ्गति झन झन जकडिदै गइरहेको छ। तर, यसो भन्दैमा राजनीतिका नाममा जनताको आसा र भरोसालाई तिलाञ्जली दिएर दाजुभाइ फुट्ने/ फुटाउने, देश र जनतालाई लुट्ने/लुटाउने, आफू र आफ्नाका लागि मात्र जुट्टे/जुटाउने निकृष्ट छुट राजनीतिकर्मीलाई कदाचित् छैन। चेतना भया !
    नेपाली कहाँ रहौंला, नेपालै नरहे !

  • गाउँमै च्याउखेति गरेर मनग्ये आम्दानि गर्दै रसुवाकी चन्द्रकुमारी

    गाउँमै च्याउखेति गरेर मनग्ये आम्दानि गर्दै रसुवाकी चन्द्रकुमारी

    सरस्वती न्यौपाने, रसुवा

    कृषि पेसालाई आम्दानिको श्रोत बनाई आयआर्जन गरिरहेकी रसुवा जिल्ला कालिका गापा ३ कटुन्जे निवासी चन्द्रकुमारी न्यौपाने गाउँमा नै च्याउ खेति गरेर आत्मनिर्भर बनेकी छिन् ।
    उहाँले मनकामना च्याउ तथा फलफुल उद्योग २०७४ सालमा स्थानीय तह र धरेलुमा व्यवसाय दर्ता गरेर काम सुरू गरेकी हुन् ।पासाङ ल्हामु राजमार्ग नजिक रहेको र च्याउको गुणस्तर राम्रो भएकै कारण बजार समस्या नभएको बताउनु हुन्छ। उहाँ लगायत उहाँको परिवारले काठमाडौंमा च्याउ खेतिबारे सिप सिकेर २०६२ सालमा बलम्वुमा च्याउ खेति गरेर बस्न थालेपछि त्यसको एक बर्षपछि थप जग्गा भाडामा लिएर अझ व्यवस्थित र व्यवसायिक च्याउ खेति गर्न थालेका हुन । उहाँहरूको त्यसैवाट जिविकोपार्जनमा थप टेवा पुगेको बताउँछन् । त्यसैबाट छोराछोरीलाई निजी स्कुल र कलेज समेत पढाउन सक्षम भएका छन् ।

    काठमाडौंमा दस वर्ष गोब्रे च्याउ खेति गरेर बसिरहेको उहाँको परिवार जब २०७२ सालमा भुकम्प आयो त्यसपछि मंसिरमा आफ्नो गाउँ कटुन्जेमा आई आफ्नै जग्गामा परालको टनेल हालेर च्याउ खेतिको सुरूवात गरेका हुन्।

    बर्षमा तीन पटक मात्र च्याउ खेति हुने भएर नै मिहेनतका साथ पराललाई काटेर टुक्रा गरी सफा पानीले पखालेर उसिनेर सेलाऐपछि प्लास्टिकको पोको पारेर त्यसमा च्याउको बीउ राखी पोकालाई अध्यारो कोठामा राखेपछि करिव एक महिना पछि खानको लागि तयार हुन्छ ।

    श्रीमानको साथ सहयोगको कारण नै सफलता सम्भव भएको भन्न रूचाउने उहाँ आज सफल कृषकको रूपमा परिचित हुनुभएकी छिन् । उहाँसँग प्रतिकिलो दुई सयको दरले बिक्री हुने च्याउको तीन वटा टनेल रहेको छ । तीन टनेलवाट पाँच सय ९० पोका च्याउ उत्पादन हुने गर्दछ ।मंसिर, पुस र माघ सिजन सकिने वेला हो भने असार र साउनमा लगाईदैन । फागुन लागेपछि फेरी च्याउ उमार्न सुरू गरिन्छ ।

    उत्पादित च्याउ कालिकास्थान, धुम्तिवजार, बेत्रावति लगाएत सदरमुकाम धुन्चेमा लगेर वेच्ने गरेका छन्। उनका अनुसार कहिले त उपभोक्ताले हारालुछ नै गर्दा रहेछन् । उनलाई सुरूमा च्याउ खेति गर्नकालागि कृषि कार्यालय, धरेलु शाखा, परिवर्तन पात्रले सहयोग गरेका रहेछन् ।कन्ये जातका च्याउ खेति गरिरहनु भएकि चन्द्रकुमारीले २८ फिट लामा र २२ फिट चौडाईका तीन वटा परालको घर बनाएकी छिन् ।

    उनी भन्छिन; “च्याउ खेतिबाट कहिले मासिक एक लाख र कहिले बार्षिक चार लाख आम्दानी हुने गर्दछ ।त्यसले नै जीवन गुजारा गर्न मद्दत पुगेको छ ।सायद मिहेनतको फल राम्रै हुन्छ ।”उहाँको च्याउको व्यापार लकडाउनमा समेत राम्रो भएको रहेछ । यसै वर्ष सिताके च्याउ खेतिवारे तालिम लिएपछि लगानि गर्न सके सिताके च्याउ पनि गर्ने उहाँको सोच रहेको बताउछिन्।

    यसै च्याउ खेतिवाट गाउँमै सफल महिला उधमी बन्नु भएकी चन्द्रकुमारी न्यौपाने रसुवामा सफल च्याउ खेति कृषिको रूपमा चिरपरिचित नाम हो ।उनको अन्य कृषिबालीहरु भएतापनि तरकारी र फलफुल भन्दा च्याउलाइ वढी प्राथमिकता दिईएको छ ।

  • अमेरिकामा नेपाली कलाकारलाई राष्ट्रपति अवार्ड

    अमेरिकामा नेपाली कलाकारलाई राष्ट्रपति अवार्ड

    बीके नेवा, न्युयोर्क ।

    नेपाली बरिष्ठ कलाकार कविना महर्जन अमेरिकी राष्ट्रपति लाइफ टाइम एचिभमेन्ट अवार्ड २०२१ बाट सम्मानित हुनुभएको छ । यो सम्मान पाउने उहाँ पहिलो नेपाली महिला हुनुहुन्छ ।
    बरिष्ठ कलाकार महर्जन लामो समयदेखि अमेरिकाको न्युजर्सीमा परिवारसहित बस्दै आउनु भएको छ । उहाँले अमेरिकामा हुने विभिन्न कार्यक्रममा नेपाली मौलिक नृत्य प्रस्तुत गर्दै आउनु भएको छ ।

    सो बापत उहाँले महर्जनले थुप्रै पुरस्कार र सम्मान पाउनु भएको छ । उहाँको ललितपुरको खोकनामा जन्म भएको हो । उहाँ न्युयोर्क नेवा गुठीको कार्य समितिका सदस्य पनि हुनुहुन्छ ।

    सानै उमेरदेखि नृत्यमा लाग्नुभएकी महर्जनले नेपालका विभिन्न जात जातिका कला नृत्य, विशेष गरी नेवारी नृत्य, धार्मिक नृत्य, बुद्ध धर्मका चर्या नृत्य, कुमारी नृत्य, मञ्जुश्री नृत्यलगायत धेरै पौराणिक नृत्यहरु सिकी विभिन्न समारोहमा प्रस्तुत गर्दै आउनुभएको छ । उहाँ नृत्यमा अब्बल ठहरिनुभएको छ ।

    उहाँले थुप्रै नेपाली गीति एल्वममा पनि आफ्नो अभिनय प्रस्तुत गर्नुभएको छ ।
    बरिष्ठ कलाकार महर्जनले ५ हजार घन्टाभन्दा बढी समय अमेरिकामा सार्वजनिक जीवनका लागि खर्चिनु भएको भन्दै उहाँको उच्च प्रशंसा गरिएको छ ।

  • अमेरिका भर्सेस बन्द कोठा

    अमेरिका भर्सेस बन्द कोठा

    लघुकथा

    गत ५ महिनादेखि सुनसान देखिएको छिमेकीको घरमा आज चहल पहल देखिदैछ। पाँच महिनाअघि परिवार भेट्न अमेरिका गएका बुढा बुढी आज घर फर्केर आएछन र ऊनीहरुलाई भेट्न आउनेहरुका कारण छिमेकीका घरमा चहल पहल भएको थियो।

    छरछिमेकको चलन अनुसार बिमल छिमेकीको कुशल मंगल सोध्न ऊनका घरमा जान्छ।
    “ओहो आमा कहिले फर्कनु भयो अमेरिकाबाट?” बुढी आमालाई देख्नासाथ बिमल प्रश्न गर्छ ।

    “अँ, हिजो आयौं बाबु। अनि बाबु नानी आरामै त हुनुहोला नी ?” बुढी आमा जबाफ दिनुहुन्छ।

    बिमल भन्छ; “हामी त आरामै छौं। अनि आमाहरुको अमेरिका यात्रा कस्तो भयो त? धेरै बस्नु भयो, अनि काँ काँ घुम्नु भयो? किनमेल पनि त गर्नु भयोहोला?”

    आमै खल्लो स्वरमा भन्नुहुन; ‘काँ घुम्न पाउनु नि बाबु, त्यो अम्रिका भनेको त अजंगको देश र छ ! म त भुतुक्कै भए बा बा। कत्रो बिशाल। तर के गर्नु बाबु, हामी जस्तोलाई, न आफु एक्लै निक्लन सक्नु !
    निक्लेर नि क्यार्नु र ? हामी बसेको राज्य हो कि के हो भन्थे, त्यता त हाम्रा ठाऊका जस्ता न त ट्याम्पु नत बस नै। सबैका आ-आफ्नै गाडी। ए रातै हिड्ने बाटोपनि छैन अनि बाटोमा हिडेका पनि कोही दैखिदैन। न बोल्न जानिन्छ न बोलेकै बुझिन्छ।’

    ‘किनमेल? किनमेलको त कुरै नगरौं बाबु। सामान त सस्तै हो नी, त्यहाँको पाँच रुप्पेदेखि नै सामान किन्न पाईन्छ तर के गर्नु र, त्याँको पाँच रुप्पे भनेको त हाम्रो त पाँचशय चालिस हुदो रेछ। एउटा स्विटर र एउटा छालाको ब्याग राम्रो लागेर बुढालाई किन्दिनोस न भन्या त स्विटर त्यहाँको एक शय बीस रे अनि ब्याग त त्यही कै तीनशय पचास रे!
    आम्मामा, दुईथोक गरेर हाम्रो पैसा त झण्डै एकचालीस हजार रे। बुढाले झन्डै नमारेका। हैन हो हाम्रो पैसा र तीन्का पैसामा किन यस्तो भाको बाबु?’ बिचरी बुढीआमैलाई बिमल कसरी बुझावस त्यो भिन्नता।

    अनि घुम्न त घुम्नु भयो होला नि?

    यसो अलि अलि घुमियो नाई। छोरी ज्वाईले बोला र गा को। दुबै काम गर्न जाँदा रेछन। एउटाको दिउस काम भे अर्कोको बेलुका हुदो रेछ। उनीहरुको फुर्सदमा कहिले काही यसो कतै कतै लगिदिन्थे।

    ज्वाईलाई त भन्ने कुरा भएन यसो छोरीलाई तिमेरु घुमाईपनि दिदैनौ भन्यो भने उल्टै उ कराऊछे- के गर्नु त आमा, नेपाल छाडेर आइहालियो, कति ऋण गरेर, अब त्यो पनि तिर्नै पर्यो, एऊटाले कमाएर यो ठाउमा दुई जाना पालिन गारो छ। पाएको काम छाडेर तपाईहरुलाई घुमाउन लगौं भने भोली फेरी काम पाईएन भने अर्कै समस्या। नेपालदेखि अमेरिका आइहाल्नु भयो, यही नै घुमाई भैगयो नी।

    अनि पा-पाँच महिना कसरी बिताऊनु भयो त तपाईहरुले?
    आ बाबु, ज्वाईले हामी गएपछि एऊटा ठूलो टिभी किनि दिनु भयो, अनि हामी बसुन्जेलको लागि भन्नु हुन्थ्यो हिन्दी सिरियल आऊने दुई तीनवटा च्यानल लिदिनुभयो त्यही हेर्यो बस्यो गर्दा गर्दै पाँच महिना त बितायौ त हामीले त।

    हो, यो नै बास्तबिकता हो छोरा- छोरीहरुले बोलाएर अमेरिका घुम्न जाने अधिकांस बुढा- बुढीहरुको अवस्था। बोलाउने छोरा छोरीलाईपनि थाहा छ यो समस्या। तर केगर्नु ऊनीहरुपनि बिवस छन बोलाउन। किनकि एक त उनीहरुलाई पनि रहर हुन्छ आफ्ना बाबु आमालाई घुमाउने डुलाऊने। फेरी अर्को कति बाबु आमा खै हामीलाई बोलाऊनु पर्दैन भनेर कराएको कराई गर्छन र यी र यस्ता समस्या हुदा हुदै बोलाउन बाध्य हुन्छन र घुम्न भनेर आउनेहरु आऊछन दुई चार दिन यसो बसेको ठाऊ वरिपरी घुम्छन अनि बन्द कोठामा टिभी हेरेर फर्कन्छन्।

    महेन्द्र चालिसे
    आरुबारी, काठमाडौं

  • राजिनामा कि महाभियोग ? हात्तीको जुधाई बाख्राको मिचाई

    राजिनामा कि महाभियोग ? हात्तीको जुधाई बाख्राको मिचाई

    कल्पना शाक्य
    अधिबक्ता

    राजविराजस्थित मानव अधिकारवादी संस्थाको कार्यालयभित्र सप्तरी जिल्लाका गाउँका मुद्दामा भएका मेलमिलापको संख्या, प्रकृति र नतिजाका बारेमा छलफल हुँदै थियो । मेलमिलाप ऐन आउनुभन्दा अगाडीनै नेपालमा स्थानीय स्तर र केही संस्थाहरुबाट दूवै पक्षलाई जितजितको अवस्थामा पुर्याउन मेलमिलापको अभ्यास शुरुवात भएको थियो । २०६० सालतिर एक गैर सरकारी संस्था मार्फत मेलमिलाप कार्यक्रमको अध्ययन अनुगमन गर्न राजविराज पुगेकी थिए । मुद्दाको गर्दैजाँदा केही मुद्दाहरुमा मिलापत्र भएको आफुलाई पटक्कै चित्त बुझेन । समाजमा पछाडि परेका समूदायका ब्यक्तिलाई उपल्लो तहको ब्यक्तिबाट सार्वजनिक रुपमा कुटपिट गरी बेईज्जत गरिएको घटनामा संस्थाको कार्यालयमा बोलाएर माफी मगाएर छाडिएको रहेछ । भरखरै पढाई सकेर पेशामा प्रवेश गरेको मैले यस्तो मिलापत्रको घटना सुनेर तत्कालै असहमति जनाई हाले, “कानुन बमोजिम दण्डनीय हुने यस्तो कठोर अपराधलाई कसरी मिलापत्र गराएर छाड्न सकिन्छ?” संस्थाको पदाधिकारीले धैर्यतापूर्वक सम्झाउँदै भन्नुभयो, “सदियौंदेखि उतपीडक र उत्पीडित बर्ग रहेको हाम्रो समाजमा एकैपटक कानुनी कारवाहिको दायरामा ल्याउनु असम्भव जस्तै हुन्छ, समाजमा जरा गाडेर बसेको कुप्रथा हटाउन बिस्तारै समय लाग्छ, एकैपटकमा खत्तम गर्न खोज्दा झन् समस्या आगोझैं सल्कीन सक्छ, सामाजिक द्वन्द्व शुरु हुन सक्छ, यहाँको समाजमा उत्पीडक वर्गले उत्पीडित वर्गको व्यक्तिसँग सार्वजनिक रुपमा माफी माग्नु भनेकै परिवर्तनको फड्को हो । कानुनी प्रकृयामै जाँदा प्रमाणको अभावमा वा पीडित वर्गको पहँचको अभावमा उत्पीडकले सफाई पाउने र यसबाट सामाजिक विभेद र अराजकता ज्यूका त्यू रहने हुँदा अहिलेको परिस्थितिमा माफी माग्न लगाएर गरिएको मिलापत्र समय सान्दर्भिक देखिन्छ । यसबाट समाजमा केही फरक सकारात्मक सन्देश त अवश्य पुगेको छ, पिछडिएको व्यक्तिहरुको पनि समान मानव अधिकार, कानुनी अधिकार छ भन्ने कुरा समाजमा पुर्याउन मद्दत गरेको छ । ”यति सुनिसकेपछि यो मिलापत्रको परिस्थितिजन्य अवस्थामा मैले चित्त बुझाए । यो एउटा उदाहरण मात्र थियो गाउँ समाजमा यस्ता घटनाहरु धेरै रहेछन् ।
    न्याय सम्पादनको सिलसिलामा देखिएको यो बाध्यता दशकौंपछि आएर न्यायको सर्वोच्च अङ्गमा देखापरेको छ ।
    तत्कालीन प्रधानमन्त्री के.पी. शर्मा ओलीले गरेको संसद बिघटनको बिरुद्धमा दायर भएको रिटमा संसद बिघटनको निर्णय बदर गरेर शेर बहादुर देउवालाई प्रधानमन्त्री तोकि सरकार गठन गर्न परमादेश जारी गरेका प्रधान न्यायाधिश चोलेन्द्र शमसेर ज.ब.रा. ले सो फैसलाको बदलामा मन्त्रीमण्डलमा आफ्नो जेठानलाई नियुक्ति दिलाएको रहस्य बाहिरिएसँगै न्यायिक क्षेत्रमा मानौ तूफान नै आएको छ । लहरो तान्दा पहरो आउँछ भने झै संसदमा साठगाठको आरोपसँगै उनका बिगतका अन्य दोषहरु कोट्याउन थालिएको छ । डि.आई.जी. रञ्जन कोईरालालाई कर्तव्य ज्यान मुद्दामा सजाय छुट दिने विवादास्पद फैसला, भ्रष्टाचारको ३६ वटा मुद्दामा फैसला गर्दा मन्त्री, सचिव, सहसचिव, आई.जी.पी. लगायत भीआईपीहरु आरोपित भएको ३५ वटा मुद्दामा आरोपितलाई सफाई दिई नायब सुब्बा बिरुद्धको एउटा मुद्दामा मात्र अभियोग ठहर गरी कसूरदारलाई सजाय सुनाएको, एन.सेल. लाई कर छुट दिने फैसला लगायतका उनका धेरै क्रियाकलाहरु मूर्दाघरबाट लाश बिउतिएसरी बिउँतिएर त्यसको भूतले उनैलाई लखेटिरहेझै आभास हँदैछ ।
    कानुन व्यवसायीको संगठन नेपाल बार एशोसिएसनले नै प्र.न्या. को राजिनामा माग गरिरहेको छ । सर्वोच्च अदालतका अन्य १९ जना न्यायाधिशहरु पनि प्र.न्या. को राजिनामाको पक्षमा उभिएर बेञ्च बहिष्कार गरिरेको जटिल अवस्था छ । राजिनामा मागको सम्बन्धमा पनि कानुन व्यवसायीहरु पक्ष र विपक्षमा उभिएका छन् । कानुन व्यवसायीको एउटा समूह प्र.न्या. को राजिनामालाई संवैधानिक हो भन्दछन् भने अर्को समूह संविधान बमोजिम प्र.न्या. लाई पदच्यूत गराउने एक मात्र बाटो महाभियोग रहेको बताउँछन् ।
    नेपालको संविधान २०७२ को धारा १०१ को उपधारा (२) अनुसार यो संविधान र कानुनको गम्भीर उल्लंधन गरेको, कार्यक्षमताको अभाव भएको वा ईमान्दारीतापूर्वक आफ्नो पदिय कर्तव्यको पालन नगरेको वा आचरण संहिताको गम्भीर उल्लंघन गरेको अवस्थामा प्रतिनिधि सभामा तत्काल कायम रहेको सम्पूर्ण सदस्य संख्याको एक चौथाई सदस्यले नेपालको प्र.न्या. वा सर्वोच्च अदालतका न्यायाधिश, न्याय परिषदका सदस्य, संवैधानिक नियकायका प्रमूख वा पदाधिकारीका बिरुद्ध महाभियोगको प्रस्ताव पेश गर्न सक्नेछन् । त्यस्तो प्रस्ताव प्रतिनिधि सभामा तत्काल कायम रहेको सम्पूर्ण सदस्य संख्याका कम्तिमा दुई तिहाई बहूमतबाट पारित भएमा सम्बन्धित व्यक्ति पदबाट मुक्त हुनेछ । त्यसैगरी धारा १३१ को विभिन्न खण्डले प्रधान न्यायाधिशको पद रिक्त हुने अवस्थाको बारेमा व्यवस्था गरेको छ जसमध्ये खण्ड (क) मा प्रधान न्यायाधिशले राष्ट्रपति समक्ष लिखित राजीनामा दिने व्यवस्था गरेको छ । हाल राजिनामा माग गरिरहेका कानुन व्यवसायीहरुले यही धारा १३१ को खण्ड (क) को दलिल दिईरहेका छन् ।

    एउटै कुकृत्यमा सामेल भएका मध्ये एकजनालाई दोषि करार गरेर अर्कोलाई सुनपानी छर्केर सफाई दिनु कुनै पनि कानुनी राज्यलाई मान्य हुँदैन । तसर्थ न्यायपालिकासँग साँठगाँठ गर्ने दलका नेताहरुलाई पनि कठघरामा एकदिन अवश्य ल्याउनु पर्दछ ।”


    यसरी संविधान अध्ययन गर्दा राजिनामा र महाभियोग दुबै व्यवस्था गरेको पाईन्छ तर पनि प्र.न्या. चोलेन्द्र शमशेरको सत्तारुढ दलसँग चोचोमोचो मिलेको कारण उनिमाथीको महाभियोग पारित हुनै नसक्ने तितो यथार्थलाई मध्यनजर गरेर नै नेपाल बार एशोसिएसनले राजीनामा माग गर्दैछ भने प्रधान न्यायनधीस महाभियोगको सामना गर्न तयार रहेको भनि राजिनामा नदिने कुरामा अड्डि करेर बसेका छन् महाभियोग पारित हुन सक्दैन भन्ने कुरामा ढुक्क भएका हुनाले । हुन पनि जसमाथी महाभियोग लगाईनुपर्ने हो र जसले महाभियोग लगाउने हो ती दुबै पात्र एउटै नालीमा चुर्लुम्म डुबेर सँगसँगै फोहोले स्नान गरिसकेका अवस्थामा एउटा फोहोरीले अर्को फोहोरीलाई तँ तँ गनाईस भनेर स्वात्तै झिकेर फ्याक्न नसक्ने अवस्था हुँदा महाभियोग पारित हुनै नसक्ने भएकोले नेपाल बारले राजिनामाको हतियार उठाईरहेको अवस्था हो । जुन अवस्था झण्डै २० वर्षअगाडि सप्तरीको एउटा गाउँमा अपराधीलाई सजाय नदिएर आफ्नो गल्ति स्वीकार गर्न लगाई माफी मगाएर गर्नुपरेको मेलमिलापको बाध्यात्मक परिस्थितिसँग मेल खान गएको छ । महाभियोगको नाटक मञ्चन गरिएपनि कुनै हालतमा महाभियोग पारित हुन नसक्ने देखेपछि आँखा चिम्लेर बस्नु भन्दा राजिनामानै दिनु बेस भन्ने सोचाईले तत्कालको समस्याको लागी अस्थाई हल खोजिएको हो । तर अस्थाई समाधानमै चित्त बुझाएर बस्नु कदापि हुँदैन । राजिनामा दिदैमा बिगतमा गरिसकेका गल्तिबाट उन्मुक्ति पाउने भन्ने व्यवस्था कानुनले गरेको पनि छैन । त्यसकारण पदमा बस्न अयोग्य ब्यक्तिलाई पदबाट हटाएर कानुन बमोजिम सजाय समेत दिनुपर्छ । एउटै कुकृत्यमा सामेल भएका मध्ये एकजनालाई दोषि करार गरेर अर्कोलाई सुनपानी छर्केर सफाई दिनु कुनै पनि कानुनी राज्यलाई मान्य हुँदैन । तसर्थ न्यायपालिकासँग साँठगाँठ गर्ने दलका नेताहरुलाई पनि कठघरामा एकदिन अवश्य ल्याउनु पर्दछ ।
    नेपाल बार एशोसिएसनले एउटा व्यक्तिको बिरुद्ध होईन खराब पद्धतिको बिरुद्ध लड्ने हो । न्यायपालिका शुद्ध हुनको लागी बिधायीका (संसद) पनि शुद्द हुन जरुरी छ अर्थात बिधायीकाले न्यायपालिका माथि हस्तक्षेप गर्न भएन । त्यसैगरी न्यायपालिका शुद्द हुनका लागी कानुन व्यवसायीहरु पनि शुद्द हुन जरुरी छ । मिडीयामा आएर “न्यायाधिश घूस खान्छन् हामी (वकिल) घूस खुवाउँछौ” भन्न सक्ने कानुन व्यवसायी कसरी अपराधबाट अछुत रहन सक्छ ? प्रधान न्यायाधिश नियुक्तीको समयमा नै निजको योग्यता र स्वच्छ छविको विषयमा संसदमा सुनुवाई हुने गर्दछ । आजको दिनमा प्रधान न्यायाधिशद्वारा बिगतमा भएका अनगिन्ति गतल फैसलाहरु (३६ मध्ये ३५ वटा भ्रष्टाचार मुद्दामा भएका विवादीत फैसलाहरु प्र.न्या. हुनुभन्दा अगाडी २०६२ माघ देखि २०६५ असोजसम्म उनि विशेष अदालतमा रहँदा गरेका थिए) लाई उनको राजीनामाको लागी प्रमाणको रुपमा अघि सार्ने बार एशोसिएसनले उनको नियुक्तिको समयमानै किन अघि सारेन ? पुर्व प्र.न्या. शुसिला कार्की माथी महाभियोग दर्ता गराए सँगै त्यसपछिका गोपाल प्रसाद पराजुली, दिपकराज जोशीको अपमानजनक बहिर्गमन भएको अवस्थाले अब भविष्यमा पनि प्रधान न्यायाधिशहरुले डर त्रासको बीचमा स्वतन्त्र पूवर्क काम गर्ने वातावरण गुमाउने अवस्था आउने त होईन ? विधायीकाले, बारले ब्यक्तिगत ईवि साध्न राजिनामा माग गर्ने परम्परा बस्ने त होईन ? भन्ने आशंकाबाट पनि न्यायप्रेमीहरु ग्रसीत छन् तर यो सम्भावीत समस्याको कुनै समाधान या जवाफ नभएको भने होईन । नेपाल बार एशोसिएसनले आफुलाई एउटा जिम्मेवार निकायको रुपमा साबित गर्नुपर्दछ । राज्यको हरेक अंगले जवाफदेहिता बेहोर्ने, नैतिक आचरण ननाघ्ने हो भने कुनै एउटा व्यक्ति वा संस्थालाई मन नपरेको भरमा प्र.न्या. को राजिनामा माग गर्नसक्ने अवस्था रहँदैन । नेपालीहरुमा जवाफदेहिताको कमी रहेको छ सबै क्षेत्रमा । विश्वको शक्तिसाली राष्ट्र बेलायतले हालसम्म अलिखित संविधानकै भरमा सुशासनको अनुपम नमूना देखाईरहेको छ । त्यो सबै उच्च नैतिक आचरण र जवाफदेहिताको देन हो ।

    न्यायाधिश नियुक्तिको प्रकृया पारदर्शी हुनु जरुरी छ । परिक्षा उतिर्ण गरेर मात्र न्यायाधिशको पदपूर्ती गर्ने व्यवस्था हुनु पर्दछ । प्र.न्या. नियुक्तिको समयमानै बडो गम्भीरतापूर्वक छानबीन गरी स्वचछ छवि भएका विवादरहित, दक्ष व्यक्तिलाई मात्र नियुक्ति दिईनुपर्दछ ।”


    कसैको निगाहमा पदमा पुगेका न्यायाधिशले आफुलाई निगाह गर्ने व्यक्ति र उनका सन्तान दरसन्तान सम्मलाई निगाह गर्नुपर्ने हुँदा न्याय सम्पादन गर्दा तटस्थ रहन असम्भव हुन्छ । त्यसैगरी करोडौ घुस रकम बुझाएर न्यायाधिश बन्नेले पनि आफ्नो लगानी उठाउन भ्रष्टाचार नगरी सुखै नहुने, साथै कार्यसम्पादन क्षमता पनि नहुने हुँदा यस्तो गलत नियुक्तिको प्रकृया नहट्दासम्म न्यायपालिका भित्रको भ्रष्टाचार अन्त्य हुन सक्दैन । तसर्थ न्यायाधिश नियुक्तिको प्रकृया पारदर्शी हुनु जरुरी छ । परिक्षा उतिर्ण गरेर मात्र न्यायाधिशको पदपूर्ती गर्ने व्यवस्था हुनु पर्दछ । प्र.न्या. नियुक्तिको समयमानै बडो गम्भीरतापूर्वक छानबीन गरी स्वचछ छवि भएका विवादरहित, दक्ष व्यक्तिलाई मात्र नियुक्ति दिईनुपर्दछ । जबसम्म राजनैतिक दलको झोला बोकेर हिड्ने र न्यायाधिश बन्नको लागी करोड करोड रुपैया झोलामा बुझाउने झोलेन्द्रहरुले न्यायाधिशको पदमा नियुक्ती पाउने परम्परा ताोडिदैन तबसम्म एकजना चोलेन्द्रले राजीनामा दिएर न्याय क्षेत्रको बिकृति बिसंगतीको अन्त्य हुँदैन ।
    अन्य विकशित मूलुकको त के कुरा बङ्गलादेश जस्तो बिकासोन्मुख मूलुकमा समेत न्याय सम्पादनलाई बलियो र विश्वासिलो बनाउन, फैसलालाई बाह्य प्रभाव र हस्तक्षेप रहित बनाउनको निम्ति न्यायमूर्तीहरुलाई कतिसम्म नैतिक घेराबन्दीमा राखिन्छ भने न्यायाधिशहरुको घर बासको बारेमा कुनै पनि कानुन व्यवसायीहरुलाई जानकारी हुँदैन र न्यायाधिश र वकिलहरुको बिचमा व्यक्तिगत सम्बन्ध सामिप्यता राख्न पाईदैन । आफ्नो घरको बिहे ब्रतबन्धको भोजमा सम्पूर्ण न्यायाधिशहरुलाई निम्तो दिने हाम्रा कानुन व्यवसायी मित्रहरुले कहिले सिक्ने न्यायलयलाई बेदाग बनाउन निम्ती योगदान दिन ?
    अहिलेको घटनाक्रममा प्रधान न्यायाधिशको राजिनामा माग ठिक हो या उनीमाथी महाभियोग ठिक हो भन्ने सम्बन्धमा आ–आफ्नो फरक फरक बिचारधारा हुन सक्ला तर त्यो बिचारधारा कसैको पनि व्यक्तिगत स्वार्थबाट प्रभावित हुनु भएन । प्रधान न्यायाधिशले राजीनामा दिदा कुन कुन कानुन व्यवसायीहरु र तिनका श्रीमती, भाइ, छोराहरुले न्यायाधिशमा नियुक्ती पाउने, राजीनामा नदिदा कसकसले न्यायाधिशमा नियुक्ती पाउने भन्ने निहीत स्वार्थ बोकेर कानुन व्यवसायीहरुबीच घृणित लडाई हुनु भएन ।
    बार र बेञ्चबिचको राजिनामा कि महाभियोग भन्ने लडाईमा न्याय माग गर्दै बर्षैदेखि सर्वोच्च अदालत धाईरहेका सेवाग्रही पिल्सीरहेको छन् । यस्तो अवस्थामा कमसेम राजिनामा माग गर्ने सर्वोच्चका अन्य न्यायाधिशहरुले प्र.न्या. संगको बेञ्च मात्र बहिष्कार गरेर अन्य बेञ्चलाई सुचारु गरेमा सेवाग्रहीलाई धेरै राहत मिल्नेछ ।

  • न्युयोर्कमा भव्यरुपमा मनाइयो नेपाल संवत ११४२ र म्ह:पूजा

    न्युयोर्कमा भव्यरुपमा मनाइयो नेपाल संवत ११४२ र म्ह:पूजा

    बिके नेवा, न्युयोर्क

    नेवा गुठीले अमेरिकाको न्युयोर्क सहरमा नेपाल संवत ११४२ र म्ह पूजा भव्यरुपमा मनाएको छ ।
    न्युयोर्कको ज्याक्सन हाइटमा एक समारोह गरी रातो टीकाले साइत गर्दै उसिनेको अण्डा र माछाको सगुन दिई पाहुनाहरुको स्वागत गरिएको थियो । त्यस अवसरमा भिन्तुनाको शुभकामना आदानप्रदान गरिएको थियो ।

    कार्यक्रममा गुठीका उपाध्यक्ष राजेन्द्र महर्जनले स्वागत गरेका थिए । न्युयोर्कस्थित नेपाली महावाणिज्य दूतावासका काउन्सिलर गणेशप्रसाद अधिकारीले नयाँ वर्ष ११४२ को अवसरमा सवैलाई बधाई तथा शुभकामना व्यक्त गर्नुभयो । उहाँले नेपाल संवत नेपालको मौलिक संवत भएकोले यसको संरक्षण गर्नुपर्नेमा जोड दिनुभयो ।
    कार्यक्रममा नेवा गुठीका संस्थापक अध्यक्ष आदित्य महर्जन, भूपू अध्यक्ष धर्मेन्द गोपाली, लोककवि राजभाइ जकमी, नेवा नखका उपाध्यक्ष महेन्द्र बज्राचार्य, माइकल मियन्कोले शुभकामना दिनुभएको थियो ।

    कार्यक्रममा सहभागीहरु नेवारी वाजागाजाका साथ नाच्दै नगर परिक्रमा गरेका थिए । कार्यक्रमको अन्त्यमा गुठीका अध्यक्ष विजयमान सिंहले धन्यवादसहित सभा विसर्जन गर्नुभएको थियो । कार्यक्रमको सञ्चालन गुठीका महासचिव सन्तोष महर्जनले गर्नुभएको थियो ।
    सोही साँझ गुठीले नेवारी परम्परा अनुसार सामूहिक म्ह पूजा भव्यरुपमा सम्पन्न गर्यो । म्ह पूजासँगै सामूहिक नेवारी भोज पनि आयोजना गरिएको थियो । म्ह पूजामा फिफ्नाका अध्यक्ष लोक च्यामजुंगले शुभकामना व्यक्त गर्नुभएको थियो ।

    गुठीका निवर्तमान र वर्तमान पदाधिकारीहरु, सहयोगीहरु तथा स्पोन्सरहरुलाई नेवा गुठीका संस्थापक बीके नेवा, गुठीका भूपू अध्यक्ष आदित्य महर्जन, धर्मेन्द्र गोपाली र निर्मल प्रधानले सम्मानपत्र प्रदान गर्नुभएको थियो । त्यसैगरी लोककवि राजभाइ जकमीलाई सम्मानपत्र प्रदान गरिएको थियो ।

    कार्यक्रममा गुठी कार्य समितिका सदस्य सजना महर्जनले स्वागत भाषण गर्नुभएको थियो । गुठीका अध्यक्ष विजयमान सिंहले समापन गर्नुभएको थियो । कार्यक्रम सञ्चालन सचिव सन्तोष महर्जनले गर्नुभएको थियो ।

  • जीवनमा पुग्नै पर्ने ठाउँ; रसुवाको नागथली

    जीवनमा पुग्नै पर्ने ठाउँ; रसुवाको नागथली

    सरस्वती न्यौपाने, रसुवा

    नेपाली उत्तरी हिमाली जिल्ला रसुवा प्राकृतिक सौन्दर्यले धनी जिल्ला हो । जसमध्ये साविकको थुमन गाविस वडा नम्बर ६ हालको गोसाईकुण्ड गाउँपालिका वडा नम्बर १ मा पर्ने नागथलीको सौन्दर्य बयानयोग्य छ । त्यहाँ पुग्ने हरेकले ‘जीवनमा एकपटक पुग्नै पर्ने ठाउँ हो’ भन्ने गर्दछन् ।

    ३ हजार १ सय ६५ मिटरको उचाईमा रहेको नागथली थुमन भन्ने एक बस्तिबाट २ घण्टाको उकालो चढेपछि पुगिन्छ । त्यसैगरी चिलिमेको तातोपानी गोङगाङवाट करिव डेढ घण्टाको उकालो चढेपछि पुगिन्छ । त्यहां पुग्ने जो कोहीले पनि स्वर्गकै टुक्रा मान्ने गर्दछन । नागथलीमा भुकम्प अगाडि दुईवटा मात्र होटल थिए भने अहिले आठ/ दस वटा नै व्यवस्थित होटलहरू रहेका छन ।

    नागथली पुगिसकेपछि चारैतिर आँखैमा ठोक्किन आइपुग्ने सेता अग्ला हिमाल, हरियाली वातावरण, लहरै चौरीगाई गोठले झनै मनमोहक वनाउछन । मरेपछि स्वर्गमा पुगिन्छ भन्ने उखान त्यहाँ पुगेपछि जिउँदै स्वर्ग देखिने नागरिक समाजका अध्यक्ष बाबुलाल तामाङ बताउँछन ।नागथली नागकाो आकारमा रहेको छ ।

    जिन्दगीमा एकपटक पुग्नै पर्ने ठाउँ भएकाले त्यहाँ पुगेपछि फर्कन मन लाग्दैन तामाङ सम्पदा मार्गमा पर्ने नागथलीमा थुमनवासीहरूले सामुहिक रूपमा बर्सेनि नागथली गुम्बाको पुजा गर्दै आएका छन ।यहाँ उहिले गुरु रिम्पाच्छेले तपस्या गर्न आएको र गुम्बा समेत बनाएको जनविश्वास रहेको छ ।भुकम्पले भत्काएको गुम्वा र गुरू रिम्पुच्छेको मुर्ति अहिले पुननिर्माण भईरहेको वताईएको छ ।

    यस्तै नागथलीभन्दा माथि तारूच्छे भन्ने ठाउँ ३८ सय हाईटमा रहेको छ । त्यहींबाट गणेश, लाङटाङ, केरूङ, गोसाईकुण्ड हिमाल देख्न सकिन्छ । त्यहाँबाट आघा घण्टाको बाटो हिडेपछि सरस्वती कुण्ड पुगिन्छ । साथै रमाइलो तिवेत गाउँ समेत देख्न सकिन्छ ।

  • विकलको ९४ औं जन्मजयन्तिको उपलक्ष्यमा बालप्रतिभाहरू पुरस्कृत

    विकलको ९४ औं जन्मजयन्तिको उपलक्ष्यमा बालप्रतिभाहरू पुरस्कृत

    कात्तिक १९, काठमाडौं

    विशिष्ट आख्यानकार तथा बाल साहित्यकार रमेश विकलको ९४ औं जन्मजयन्तिको उपलक्ष्यमा विहिवार राजधानीमा बालप्रतिभा पुरस्कार वितरण र सम्मान अर्पण समारोह आयोजना गरियो । कार्यक्रममा रमेश विकल साहित्य प्रतिष्ठान तथा अभिनव साहित्य समाजले संयुक्त रूपमा केही समयअघि आयोजना गरिएको कविता प्रतियोगिताका विजयीहरूलाई नगद पुरस्कार सहित सम्मान गरियो ।
    प्रतियोगितामा पहिलो स्थान प्रविज्ञा नेपालले हासिल गरेकी थिइन् । विभूती अधिकारी दोस्रो हुँदा तेस्रो स्थान समर्पण न्यौपानेले हासिल गरे । दिलासा तिवारी र बन्दना जैसवालले संयुक्त रूपमा सान्त्वना पुरस्कार पाए । पुरस्कारको राशी क्रमश: नगद ५ हजार ३ हजार र २ हजार रहेको छ । त्यस्तै सान्त्वना पुरस्कारको राशी नगद १ हजार रहेको छ । पुरस्कृत बाल प्रतिभाहरूलाई गोकर्णेश्वर नगरपालिकाका प्रमुख सन्तोष चालिसे, रमेश विकल साहित्य प्रतिष्ठानका अध्यक्ष वरिष्ठ साहित्यिक पत्रकार रोचक घिमिरे सहित प्रतिष्ठानका पदाधिकारीहरूले सम्मान गर्नुभयो । कार्यक्रममा प्रतिष्ठानका उपाध्यक्ष प्राध्यापक डाक्टर हेमनाथ पौडेलले साहित्यकार विकलको बहुआयामीक व्यक्तित्वबारे प्रकाश पार्नु भएको थियो ।

    प्रतिष्ठानका अध्यक्ष घिमिरे सहित वरिष्ठ उपाध्यक्ष केके कर्माचार्य, महासचिव विजय चालिसे, वरिष्ठ सदस्य मातृका पोखरेल अभिनव साहित्य समाजका अध्यक्ष गोविन्द घिमिरे लगायतले मन्तव्य राख्नु भएको कार्यक्रममा समाजका विभिन्न क्षेत्रमा प्रतिनिधित्व गर्ने साहित्यप्रेमीहरूको उपस्थिति रहेको थियो । यसअघि आरूबारी चोकमा रहेको विकलको अर्धकद तथा र प्रतिष्ठान प्राङ्गणमा रहेको पूर्णकदको शालिकमा प्रतिष्ठानका पदाधिकारीहरू सहित प्रमुख अतिथि, अतिथि लगायतले माल्यार्पण गर्नुभएको थियो ।

  • यसरी देवकोटा सम्झिदा !

    यसरी देवकोटा सम्झिदा !

    कुमार न्यौपाने, न्युयोर्क

    मानवताको चुली पारी
    सुनौलो हृदय पुकारी
    मुनामदन भए प्रिय–करुणा
    सुलोचनाको घुम्टो उघारी
    कुञ्जीनी उस्तै प्यारी
    शाकुन्तलको तलतल अझै
    भिखारीले कस्को मन भारी ।

    वनकुसुमको लतालहरी
    ज्ञानी गुणी उही लुनि परी
    चम्पा र हेम्दुको चालमा
    लहलहाउँदो कृषिवाला झुली
    सुनको चम्किलो विहानि
    यात्री, मन्दिर जाँउ छानी छानि ।

    करुणामृत दिल भारी
    पागल कि उनी भिखारी
    सुन दिलको ए संस्कारी
    छ जात सदा अहितकारी
    नाम लक्ष्मी जन्मदिनको
    प्रसाद सरस्वती तिमी हृदयभरी ।।

  • बेञ्च बहिष्कार गर्ने विरुद्ध प्रदर्शन, इजलास सुचारु गर्न माग

    बेञ्च बहिष्कार गर्ने विरुद्ध प्रदर्शन, इजलास सुचारु गर्न माग

    काठमाडौँ । कानून व्यवसायीहरुको एक समूहले बार नेतृत्व र इजलास बहिष्कार गर्ने न्यायाधीशहरूविरुद्ध माइतीघरमा प्रदर्शन गरेका छन् । प्रदर्शनमा न्यायपालिका सुचारुका लागि हस्ताक्षर संकलन कार्यक्रम पनि गरिएको थियो ।

    प्रदर्शनमा न्यायको ढिलाइले अन्याय बढ्ने भन्दै न्यायाधीशहरूलाई मुद्दाको सुनुवाइमा फर्कन माग गरिएको छ । मुद्दा नहेर्ने न्यायाधीश र इजलासमा नजाने वकिलले जनताको अधिकार खोसेको प्रदर्शनमा सहभागीहरुले टिप्पणी गरेका छन् ।

    माइतीघरमा भएको प्रदर्शनपछि हस्ताक्षर संकलन कार्यक्रम पनि गरिएको थियो । कानून व्यवसायीहरुको समूहले राष्ट्रिय मानव अधिकार आयोगमा पुगी आयोग समक्ष ज्ञापन पत्र पनि बुझाएका छन् । सर्वाच्चका न्यायधीशहरुले इजलास वहिस्कार गर्दा बन्दी, बालबालिका, ज्येष्ठ नागरिक लगाएत सिमान्तकृत र निमुखा वर्गका आवाजहरु दवाइएको भन्दै यो गम्भीर मानव अधिकारको उल्लंघनको घटनाका रुपमा लिन आयोगसंग उपयुक्त छानविनको माग पनि राखेको छ ।

    ज्ञापनपत्र बुझाउदै अधिवक्ताहरुले आम जनताको न्यायमाथिनै कुठराघात भएकाले मानव अधिकारको ढोका ढकढक्याउनु परेको प्रतिक्रिया दिएका थिए । अधिवक्ताहरुले सर्वाच्चका न्यायाधीसहरुले इजलास वहिस्कार गर्नु मानवता विरुद्धको अपराध भएकाले यसमा राष्ट्रिय मानव अधिकार आयोगका तर्फबाट छानवीन र अनुगमन हुनुपर्ने माग पनि गरेका छन् ।

  • भुतको मान र फर्सीको सान; हालोविन

    भुतको मान र फर्सीको सान; हालोविन

    कुमार न्यौपाने, न्युयोर्क

    हिजोआज पश्चिमाहरुलाई हालोविनले छपक्कै ढाकेको छ । अनुहार भरि टाँचामारेर, कुच्चिएर झर्लाजस्तो पारेर, क्वाप्लाक्कै खाइहाल्ने भुतै जस्तो बनेर, भेडो, बँदेल, घोडा वा फर्सी आदि अनेक थरीको मुकुन्डो लाएर रातसाँझ जिउ नै सिरीङ्ग पार्ने हाउभाउमा हिड्ने दिन भएकोले रातविरात, बाटोघाटो चोक, कुनाकप्चेरा तिर निकैलाई तर्साएको हुनुपर्छ । घरको मुल ढोका मै कंकाल झुण्ड्याएर, घरको अगाडि पछाडिको कालो कुनोलाई अझै अध्याँरो पारी मुर्कुट्टाहरु ताँति राखेर, माकुराको जालोले घरै घेरेर सायद रमाइलो नै मानी यो पर्व मनाउँछन । यो त मनाउनेहरुलाई थाहा होला । सयौं बर्षदेखि यसै गरी मनाउदै आउनेलाई आनन्द नै आउला तर कहिल्यै नदेखेपनि मनको कताकता कुनामा भुतको अस्तित्व र काल्पनिकै भएपनि भुतले मनको छेउकुना खाएको वा सताएको हामीलाई आफु बस्ने, खाने, हिड्ने ठाँउ जताततै भुतैभुत देख्दा कसरी पो मन थामिन्छ होला ।


    १९ औं शताब्दिमा आइरिस र स्कटिसहरु बसाईसरे सगैं भित्रिएको हालोविन पर्व अप्रवासीहरुले भरिएको अमेरीकामा निकै छिटो मौलाउने भैहाल्यो । उनिहरुले आफ्ना मृत आफन्तहरु, देशका सहिदहरुको सम्झनामा यो पर्व मनाउन थालेका थिए । मृतात्माहरुको कामना गर्दै बर्षको एक दिन अक्टोवर ३१ लाई भव्य रुपमा मान्ने यो दिन अनौठा रंगीविरंगी लुगाहरु, अनुहार र शरीरभरी भयानक चित्रहरु बनाई डरको प्रतिकको रुपमा तर्साउने र एकले अर्कोलाई झुक्याएर (प्र्याङ्गक) रमाइलो गर्ने गर्दछन । एकातिर मृतात्माको सम्मान गरेको भनिन्छ तर पाइलैपिच्छे भुतलाई मान टक्र्याएको जस्तो देखिन्छ । हाम्रो संस्कृति, परम्पराले पनि मृतात्माहरुलाई सम्झिन्छ । जव मानिस आफ्नो चोलाबाट अनन्त यात्रामा लाग्छ तव काजक्रियाको प्रकृयामा प्रेतात्माबाट पितृको रुप धारण हुन्छ भनि बिधिले भनेको छ । समाजको निर्माण र परम्परागत रुपमा बिधिहरु भिन्न भिन्नै तरिकाको बनेको हुनसक्छ तर तोकिएको पद्धति पश्चात मृतकको आत्मा पितृमा परिणत हुन्छ र पितृ देवतासमान हुन भन्ने मान्यता दरिलो रुपमा मानिदै आएको छ ।


    जसरी हालोविनलाई मृतात्माको सम्झनामा मनाइने पर्व भनियो त्यस्तै यसको पछाडि अर्कोपनि मान्यता रहेको देखिन्छ । त्यो हो अन्नवालीको पुजा ।
    संसारमा मानिस लगायत अन्य जिवजन्तु, पंछिहरुको अस्तित्व जोगाउने अन्नको अर्थलाई बिशेष महत्व दिनुपर्ने सन्देश यस्तैखाले पर्वहरुको निरन्तरताले दिन्छ । संसारभरी कुनै न कुनै रुपमा भुमी पुजाको अस्तित्व छ । उत्पादनको मान्यता छ । जँहाबाट सुरु भएतापनि यो संस्कारले आजसम्म औद्योगिक होस वा कृषि, धनि होस वा गरीव सबै देशको समाजलाई प्रभाव पारेको छ र कुनै न कुनै पर्वको रुपमा मानिसको घरआँगनमा रमाएको छ । यस्तै अन्नवाली भित्र्याउने र भित्र्याएको अन्नसंगै हाँसेको कृषकको मुहार उज्यालो हुँदाको क्षणलाई सम्झाउन पाकेको फर्सीलाई सिंगार्ने, त्यसैमा विभिन्न चित्रहरु कोर्ने र फर्सीमा बत्तिबाली ढोका छेउ राखि उज्यालोको सन्देश दिने चलनलाई सकारात्मक र प्रेरणदायी मान्दा अन्यथा नहोला । अमेरिकी समाजले युरोपीय परम्परा र शैलीहरु प्रशस्तै रुपमा ग्रहण गरेता पनि हालोविनका केही अंशहरु मेक्सिकोबाट भित्र्याएको पाईन्छ । प्रारम्भमा आइरिसहरुले गान्टेमुलालाई पुज्ने र मान्दैआएको भएतापनि पछि आएर दक्षिणको भिमकाय फर्सीलाई महत्व दिइ त्यही चलन हावि भएको देखिन्छ । जे जस्तो प्रकृया भएपनि आखिर चुरो कुरा चै एकै हो, त्यो आफ्नाहरुको मृतात्माको सम्झना र अन्नवाली पुज्ने कुरा ।


    झट्ट हेर्दा हाम्रो तिर मृतात्माको सम्झनामा मनाइने गाईजात्रा जस्तो, गठेमुग: जस्तो अर्कोतिर बाली भित्र्याइसकेपछि न्वागी खादै नयाँ अन्नको जोहोसंगै नाचगान गरेजस्तो । नयाँ लुगामा ढल्किदै दैलो दैलोमा गई देउसी भैलो भट्टयाउदै मिठा खानेकुरा मागेजस्तो । सायद समाजको वनावट, धर्म र सो बखत प्राप्त सामलहरुले हुनुपर्छ हामी देउसी भैलोमा सेलराटी माग्छौ, हालोविनमा प्यानकेक, चकलेट माग्छन । माग्ने समयपनि तिहारको छेक उस्तै उस्तै परेको छ । यसै पर्वमा झुक्याउने अनि चोर्ने दिन पनि छ । हाम्रो तिर झुक्याएको खतवात नलाग्ने, चोरेको पनि सजायँ भोग्न नपर्ने भनेर गणेश चौथीलाई मान्दै आइएको छ । यता उता के के मिले जस्तो, आखिर गोलो पृथ्वीको जुनसुकै कुनामा पुगेपनि मानिसहरुको चालचलन, संस्कार घुमिफिरी रुम्झाटार भने जस्तो जस्ले जस्को अनुसरण गरे पनि मिल्दोजुल्दो र रमाइलो नै हुनेरहेछ । यस पर्वमा एकातिर मृतात्मालाई सम्झिने त गरिन्छ नै अर्कोतिर प्रेतात्माहरुबाट अन्नवाली र गाइबस्तुहरुको रक्षाको लागी आगोको धुनी बाली रातभरी जाग्राम बस्ने चलन कयौं मुलुकहरुमा यसै ह्यालोविनको छेको पारेर मनाइनुले हरेक समाजले भुत प्रेतको अस्तित्वलाई मान्यता दिएको पाइन्छ ।
    फरक भनौं कि अलि अनौठो चाहिँ यत्ति छ कि आफन्तहरुको मृतात्माको प्रार्थना र पुजाको नाउँमा किन गाँउ, सहर, घरबारी, बाटो र कुनाकाप्चा भुतमय बनाएको होला ? कंकालै कंकाल किन झुण्ड्याएको होला ? भुतको सट्टा देउताजस्तो बनाएर राखेपनि हुने भन्ने नितान्त मेरो विचार ठिकैहोला । त्यो पनि नभए एउटा अनुमान नै गरौं कि भुत छैन भन्दाभन्दै पनि सबैको मनमा रहेको भुतको छाँया, कसैले कहिल्यै नदेखेको तर सुनेर वा सिनेमातिर देख्दादेख्दा बनेको भुतको आकार र अध्याँरोमा पछि पछि भुत आउँदै त छैन भन्ने मनोबिज्ञानलाई चिर्नको लागी भुतसगंको नजिकको संगत र आदतले पनि डर घटाउन ठिकै काम गर्ला ।
    जे होस, हालोविनले आज आफु नजिक नभएका आफन्तहरुलाई महत्व दिएको छ । मानव अस्तित्वलाई जोगाउने अन्नवालीलाई सम्झेको छ र कता कता पृथ्वीको सबैसमाजसंग मिल्दोजुल्दो मान्यताहरुलाई बोकेको छ । फर्सी त फर्सी भैहाल्यो, फर्सीको शान छाएको छ, तर आफन्तहरुको सम्झनामा भुतले चाँहि अलि बढी मान पाएको छ ।

  • तिहारको द्येउसी आशिष गीत

    तिहारको द्येउसी आशिष गीत

    सुपेन्द्र बस्नेत, बोष्टन

    आ है भन मेरा भाइ हो – द्येउसी रे !
    आ है द्येउसी रे भन – द्येउसी रे !
    आ है राम्ररी भन – द्येउसी रे !
    आ है स्वर मिलाइकन – द्येउसी रे !
    आ है यो बढा घरमा – द्येउसी रे !

    द्येउसेहरुले दिएको आशिष, दुबो जस्तै मौलाइ जाउन् !
    यसै घरमा सधै भरी, लक्ष्मीले बास गरुन् !!


    ढुंगा छोए सुनै बनोस्, माटो छोए अन्न !
    धनधान्य भइ सदा, बनुन् सर्वमान्य !!


    मेहनतले खेतबारीमा, झुलिरहुन् अन्न !
    सधैभरी धन र मनको, रहुन् सम्पन्न !!


    बाँच्न नपरोस् अरुको है, डर अनि भरमा !
    सत्रु जस्तो बिछोड नहोस्, कहिल्यै पनि घरमा !!


    छोराछोरी पढीलेखी, रहुन् सदा ज्ञानी !
    मान्य गुन्य भइ सब्का, बनुन् बुद्दिमानी !!


    अरुको धनमा गर्नु नपरो, कहिले पनि लाल्चा !
    स्वर्ग जाने द्वारको सधै, खुली रहोस् ताल्चा !!


    द्येउसेहरुले दिएको आशिष, गर्नुस् स्विकार !
    अन्त पनि जानुछ हजुर, लौ त नमस्कार !!

    द्येउसेहरुले दिएको आशिष दुबो जस्तै मौलाइ जाउन् !
    यसै घरमा सधै भरी, लक्ष्मीले बास गरुन् !!

    हे… शिरैमा अक्षता पाती
    बिदाबादी भएर जाँउ साथी…

  • नेपाली मन जोडने जनसम्पर्क समितिको जलपान समारोह

    नेपाली मन जोडने जनसम्पर्क समितिको जलपान समारोह

    बिष्णु सिंह (बैजु), न्युयोर्क

    दशैँ र तिहारको बीचमा नेपाली कांग्रेस पार्टीले हिमाल, पहाड र तराईका बिभिन्न तह र तप्काका जनसमुदायलाई आमन्त्रण गरी जलपान समारोह गर्ने परम्परा रही आएको छ। २०४७ पश्चात शुरुमा पार्टीका सर्वमान्य नेता गणेसमानजीले आफनै बासस्थानमा यो कार्यक्रम गर्ने गर्दथे। यो कार्यक्रम कुनै राजनैतिक बिषयमा छलफल र भाषण गर्ने नभई नेपालीहरु एकापसमा भेटघाट गरि दशैँ, तिहार, छट पर्व र अन्य आउदै गरेको पर्वहरुको स्वागत र शुभकामना दिदै भलाकुसारी गर्दै भाईचारा र मित्रता बढाउने अवसरको रुपमा रहेको छ।

    भाईचारा र आपसी मित्रता बढाउन ज्यादै महत्वपुर्ण भएकोले यो कार्यक्रम काग्रेसको बिभिन्न तह र बिदेशस्थित काग्रेसी भातृ संस्थाहरुमा पनि चलन थाल्यो। यसै अनुरुप जनसम्पर्क समिति अमेरिकाले पनि बर्षेनी यो कार्यक्रम गर्दै आएको छ। शुरुमा समितिका च्यापटरहरुले छुट्टाछुट्टै यो कार्यक्रम गर्दथे। तर यसपाली अक्टोबर २९ मा समितिको केन्द्रिय कार्यालयबाटै यो कार्यक्रम ज्यक्सनहाईट स्थित थकाली रेष्टुरेन्टमा आयोजना गरियो।

    महासचिव मुनेंद्र नेम्वाङ्गले सहभागीहरुलाई स्वागत अभिवादन गर्दै कार्यक्रम शुरु गरेका थिए । दिवंगत नेताहरु बिपी कोइराला, गणेशमान सिंह , सुबर्ण शमशेर, कृष्णप्रसाद भट्टराई, गिरिजाप्रसाद कोइराला र शुशिल कोइरालाको तस्विरहरुमा माल्यार्पण र फुल अबिर चढाउदै सहभागीहरुले श्रद्धाञ्जली चढाएका थिए। तत्पश्चात सभापति आनन्द बिष्टले सबै सहभागीहरुलाई शुभकामना दिदै; “यसरी बिदेशमा सबै नेपाली दाजुभाइ दिदी बहिनीहरु एकापसमा भेटघाट गर्न पाएकोमा आफु ज्यादै गौरवान्वित भएको साथै अहिले बिस्तारै पार्टी भित्रै र जनसम्पर्कमा पनि मनमुटाव मत्थर हुदै गएको”बताए।

    कार्यक्रममा भोजराज थोकर, मुनेंद्र नेम्वाङ्ग, कृष्ण बहादुर बिष्ट, केशवराम राई, टेक गुरुङ, सिता खरेल, अनिता परियार, बिनिता तामांग, राजु रौनियार, कल्पना कार्की, संजिव श्रेष्ठ, कान्छाराम लामा, पुनम राना मगर, रमा रौनियार, बिष्णु सिंह, मिलन शाही, प्रदिप श्रेष्ठ , बिनोद सुबेदी, बेगम पण्डित, मोहन श्रेष्ठ र अन्य बिभिन् महानुभावहरुको उपस्थिति थियो। खचाखच भरिएको हलमा आउने र जाने सहभागीहरु चलिरहेको थियो।

    कार्यक्रममा दिदीबहिनीहरुले देउसी भैलो गीत गाएर उठाएको ३०० डलर जति रकम नेपालका गरिब बालबच्चाहरुलाई सहयोगार्थ पठाईएको छ।

    दिउसो २ बजे शुरु भएको कार्यक्रम सांझ ६ बजे समापन गरिएको थियो । सबै सहभागीहरु भेटघाट गर्न र आफ्ना साथीहरुसंग फोटो खिचाउन पाएकोमा निकै खुसी भएको देखिन्थ्यो। सहभागीहरुले “हामी अनेक तर नेपाली एक” भन्ने चरितार्थ गरिदिएका थिए।

    भाईचारा र आपसी मित्रता बढाउन ज्यादै महत्वपुर्ण भएकोले यो कार्यक्रम काग्रेसको बिभिन्न तह र बिदेश स्थित काग्रेसी भात्री संस्थाहरुमा पनि चलन थाल्यो। यसै अनुरुप जनसम्पर्क समिति अमेरिकाले पनि बर्षेनी यो कार्यक्रम गर्दै आएको छ। शुरुमा समितिका च्यापटरहरुले छुट्टाछुट्टै यो कार्यक्रम गर्दथे। तर यसपाली अक्टोबर २९ मा समितिको केन्द्रिय कार्यालयबाटै यो कार्यक्रम ज्यक्सनहाईट स्थित थकाली रेष्टुरेन्टमा आयोजना गरियो।

    महासचिव मुनेंद्र नेम्वाङ्गले सहभागीहरुलाई स्वागत अभिवादन गर्दै कार्यक्रम शुरु गरेका थिए । दिवंगत नेताहरु बिपी कोइराला, गणेशमान सिंह , सुबर्ण शमशेर, कृष्णप्रसाद भट्टराई, गिरिजाप्रसाद कोइराला र शुशिल कोइरालाको तस्विरहरुमा माल्यार्पण र फुल अबिर चढाउदै सहभागीहरुले श्रद्धाञ्जली चढाएका थिए। तत्पश्चात सभापति आनन्द बिष्टले सबै सहभागीहरुलाई शुभकामना दिदै यसरी बिदेशमा सबै नेपाली दाजुभाइ दिदी बहिनीहरु एकापसमा भेटघाट गर्न पाएकोमा आफु ज्यादै गौरवान्वित भएको साथै अहिले बिस्तारै पार्टी भित्रै र जनसम्पर्कमा पनि मनमुटाव मत्थर हुदै गएको बताए।

    कार्यक्रममा भोजराज थोकर, मुनेंद्र नेम्वाङ्ग, कृष्ण बहादुर बिष्ट, केशवराम राई, टेक गुरुङ, सिता खरेल, अनिता परियार, बिनिता तामांग, राजु रौनियार, कल्पना कार्की, संजिव श्रेष्ठ, कान्छाराम लामा, पुनम राना मगर, रमा रौनियार, बिष्णु सिंह, मिलन शाही, प्रदिप श्रेष्ठ , बिनोद सुबेदी, बेगम पण्डित, मोहन श्रेष्ठ र अन्य बिभिन् महानुभावहरुको उपस्थिति थियो। खचाखच भरिएको हलमा आउने र जाने सहभागीहरु चलिरहेको थियो।

    कार्यक्रममा दिदीबहिनीहरुले देउसी भैलो गित गाई उठाएको ३०० डलर जति रकम नेपालका गरिब बालबचाहरुलाई सहयोगार्थ पठाईएको छ।

    दिउसो २ बजे शुरु भएको कार्यक्रम सांझ ६ बजे समापन गरिएको थियो । सबै सहभागीहरु भेटघाट गर्न र आफ्ना साथीहरुसंग फोटो खिचाउन पाएकोमा निकै खुसी भएको देखिन्थ्यो। सहभागीहरुले “हामी अनेक तर नेपाली एक” भन्ने चरितार्थ गरिदिएका थिए।

  • भाइटिकाले फेरिएको हाम्रो साइनो

    भाइटिकाले फेरिएको हाम्रो साइनो

    पासाङ नुरु शेर्पा, न्युयोर्क

    कथा करिव दुई दशक अगाडिको हो । म बीस एकाइस वर्षको अल्लारे केटो थिएँ । आनन्दित उमेर जेमा पनि खुसी र उत्साह मानेर बिताउँथे ।
    तर सानै उमेरदेखि नै जिम्मेवारी सहित नेपालको विभिन्न पर्यटकीय क्षेत्रहरुमा पुगेको छु । यसो गर्दा दुःखभन्दा पनि आनन्द लाग्थ्यो । यसैक्रममा विदेशी पर्यटक र नेपाली स्टाफ सबै गरेर चालीस जना जतिको समूह बनाएर लार्के पास (मनासलु राउन्ड) पदयात्राको लागि निस्केका थियौं । समूहको नेतृत्व मैले गरेको थिएँ ।
    मैले सबै पक्षसँग गाँसिएर काम गर्नु पर्थ्यो ।पदयात्रा गर्दा नेतृत्व गर्ने व्यक्तिलाई पर्यटकीय भाषामा “सरदार“ भन्ने गर्छन् । त्यस मानेमा म त्यस समूहको सरदार थिएँ । क्याम्पिङ ट्रेकको ग्रुपमा जाने स्टाफमा सरदार/ गाइड, गाइड हेल्पर, सेफ/कुक किचेन ब्वाई, भान्से अतिरिक्त सहयोगी- स्पेयर ब्वाई, भरिया नाइके,भरिया गरेर विभिन्न तह अनुसार दर्जा निर्धारण गरिएको हुन्छ । दर्जानुसार सबैको आ–आफ्नो जिम्मेवारी र काम हुन्छ ।
    हाम्रो ग्रुपमा विदेशीहरुको संख्या चौध जना थियो । त्यसैअनुसार नेपाली स्टाफको संख्या तीस जना सहित जम्मा चवालीस जनाको समूह लिएर हामी लार्के पास राउन्ड मनासलु ट्रेकिङको लागि निस्क्यौँ ।
    बाटोभरि ठाउँ देखाउँदै, त्यहाँका खोलानाला, हिमाल, पहाड चिनाउँदै म जान्थेँ । सहज रुपमा बाटो कटाइरहेथेँ म । त्यसो त यो क्षेत्रको लागि मेरो पहिलो अनुभव भने होइन । त्योभन्दा एक वर्ष पहिला पनि मनासलु एक्सपिडिसनको नेतृत्व गर्दै त्यो क्षेत्रको यात्रा गरिसकेको थिएँ । जुन बेला ख्याल–ख्यालमा रमाइलो गर्ने बेलामा एउटा बिर्सिनै नसक्ने घटना घटेको थियो ।
    त्यो प्रसंगले अहिलेसम्म मेरो मनमा एउटा चखिलो तरंग दिइरहन्छ । म त्यो घटना, पात्र र अवस्थाले बेला–बेलामा लज्जा बोध पनि गर्छु ।
    त्यति बेला ठूलो एक्सपिडिसन ग्रुप भएकोले हामी लगभग सत्तरी जना जति समूहमा थियौं । हाम्रो ग्रुप जुन गाउँमा बास बस्थ्यौं प्रायः त्यो गाउँ नै ढाक्थ्यौं।
    पर्यटकलाई सबै व्यवस्था गरेपछि हामी नजिकैका घरतिर जान्थ्यौँ । त्यतै बस्ने, खाने र रमाइलो गर्थ्यौं। हामीसँग आएका सहयोगी भरियाहरु विभिन्न घरहरुमा बाँडेर बस्थ्यौँ । बस्तिहरुमा त्यसरी भरियाहरुलाई पनि सहजै बास दिन्थे । पिँढी, कोठा वा घरबाहिरका बरण्डामा भरियाहरु आफ्नो लुगा ओछ्यान लगाई रात कटाउँथे ।
    यसरी क्याम्पिङ गर्दै ट्रेकिङ जाने क्रममा हाम्रो क्याम्पिङ आरुघाटबाट एकदिनको बाटोमा पर्ने गाउँमा बस्नु पर्ने भयो । क्याम्पका सबै व्यवस्थाहरु मिलाइसकेपछि प्रायः गाउँमा डुल्न निस्कने हाम्रो दैनिकी जस्तै हुने गथ्र्यौ । हाम्रा केही स्टाफहरुले अगाडि नै कहाँ–कहाँ खाने, पिउनेको कस्तो व्यवस्थाहरु छन् त्यसको जानकारी लिएर दिन्थे ।
    यो सामान्य प्रकृया थियो । यो बेलुकी हुने त्यस्ता भेटघाट, खानपान र रमाइलोबाट परिचितै थिएँ म । स्टाफहरुलाई प्रत्येक बेलुकी बानी बसिसकेको थियो । उनीहरुकै सल्लाह, सुझाव अनुसार केही सहयोगीहरुको साथ हामी गाउँकै एउटा सानो किनारा पसल भएको घरमा छिर्यौं । खासै पर्यटकहरुको लागि नै भनेर व्यबस्थित किसिमको खाने बस्ने व्यवस्था नभए पनि गाउँकै हिसाबले सफा, चिटिक्क मिलाइएको थियो । त्यतिबेलाको समयमा अहिलेको जस्तो सुविधासम्पन्न रेस्टुरेन्ट, पर्यटकको लागि गेस्ट हाउस खासै थिएन । जति हुन्थ्यो, त्यो पनि व्यवस्थित हुँदैनथ्यो ।
    सामान्य सेवा, सत्कार हुन्थ्यो । पर्यटकहरु त्यस्तैमा रमाइरहेकै देखिन्थे । विशेष होटल, रेस्टुराँ र लजहरु बिरलै थिए ।
    मैले मादक पदार्थ पिउने गरेको थिइनँ । तर मेरा सहयोगीहरु भने हुरुक्कै हुन्थे । हामी त्यहाँ पुग्नासाथ साहुनीले हार्दिकतापूर्वक बस्नको लागि गुन्द्री बिछ्याइदिइन् । मैले सहयोगीहरुलाई बियर पिउनेलाई बियर, लोकल रक्सी पिउनेलाई रक्सी किनेर दिएँ । तर म भने कालो चिया पिएर उनीहरुलाई साथ दिइरहेको थिएँ ।
    दिनभरिको थकान वा परिश्रम बिर्सुन् भनेर पनि उनीहरुलाई आनन्दित गराइदिन्थेँ । फेरि यात्रा रमाइलो होस् भनेर पनि स्टाफलाई बेलुका रमाइलो गराइदिन्थेँ ।
    हाम्रो लागि डिनरको व्यवस्था हाम्रै क्याम्पमै हुन्थ्यो । तर पनि केटाहरुले रक्सीसँग मासु खान मन गरेकोले मासु पनि भुट्न लगायौं । समूहको नेतृत्व मेरै भएकाले मलाई छुट्टै किसिमको इज्जत दिइन्थ्यो । नेता, नाइके वा प्रमुखको हैसियत प्राप्त हुन्थ्यो मलाई ।
    तर साथसाथै केही किनेर देला भनेर धेरैको अपेक्षा पनि राखेका हुन्थे । त्यसैअनुसार उनीहरुले जे–जे मन लाग्छ अर्डर गरेर खान लगाएँ । साहुनी अन्दाजी पैंतालीस–पचास वर्ष उमेरकी जस्तो देखिन्थिन् । किचेनमा भ्याइनभ्याई थियो र पनि मैले थाहा नपाउने गरेर छिनछिनमा मतिर हेरिरहेकी हुन्थिन् । उनी कर्के नजरले हेरेको म पत्तो पाइरहथें । तर यति धेरै केटाहरुका अगाडि मैले चुपचाप बस्नु आवश्यक थियो । म थाहा नपाएको हालतमा थिएँ । सुरुमा अलि असहज जस्तो महसुस भए पनि त्यो समूहको सरदार म भएपछि मलाई विशेष ध्यान दिएको होला, भन्ने सम्झेर बसेँ ।
    तर एकछिन पछि त किचेनको कामलाई एकछिनको लागि थाँती राख्दै म बसेको नजिकै आएर बसिन् र मलाई सोधिन्– ‘भाइलाई त चिने–चिनेजस्तो लाग्यो ।’
    मैले पनि हल्का गफ दिइहालेँ । मलाई पनि त्यस्तै लगिरहेको छ, भनेँ । ‘त्यै त नि भाइ । तपाईं त एमानको साथी होइन’ भनेर सोधिन् ।
    मलाई मनमनै लाग्यो । चिनेको जस्तो गरे भने पक्कै केटाहरुले खाएको, पिएकोमा पनि सहुलियत पाउँला र मलाई पनि राम्रै मान देला भन्ने लागेर उनले जे–जे सोधिन्, मैल हो–हो मात्रै भन्दै गएँ । उनले फेरि सोधिन्, ‘तपाईं त पोहोर साल पनि ग्रुप लिएर आउनु भएको थियो । हैन ?’
    म अलि अकमकाएको थिएँ । म त्योभन्दा अगाडि म कहिल्यै त्यो ठाउँमा आएको थिइनँ । मैले आफुलाई कमजोर वा नजान्ने बनाउनु भएकै थिएन । किनभने एक त एक महिलाले सोधेको, फेरि साथीहरुको अगाडि म कच्चा पनि देखिनु भएन ।
    मेरो पहिलो भ्रमण यही थियो । तर पनि ‘हो मा हो’ मिलाउनको लागि, हो नि आएको थिएँ नि, भनेर भनेको थिएँ । मसँगैको केटाहरुले पनि हो मा हो नै मिलाइरहेका थिए । यति भनेपछि कुरा मिलिहाल्यो नि जस्तो लागेको थियो । आखिर जान्ने, सुन्ने भइयो । आफ्नो इज्जत पनि अरु सामुन्ने अलिक माथिल्लो स्तरको देखाउन सकेकोमा म गमक्क परेको थिएँ ।
    आ–आफ्नै सुरमा खाँदै थियौं । अचानक मतिर हेर्दै, साहुनी दिदीले मसँग रिस पो देखाउन थालिन् – ‘भाइ, तपाईंहरुको जति इज्जत हुन्छ नि– हाम्रो पनि त्यतिकै इज्जत हुन्छ ।’
    म त छक्कै परैँ ।
    ‘हन के भयो दिदी ? हामीले त्यस्तो केही गल्ति गरेजस्तो त लागेन !’ मेरो कुरालाई बीचैमा रोक्न खोज्दै उनले फेरि भनिन्– ‘अर्काको छोरीचेलीलाई यसरी बिचल्लीमा पारेर तपाईं भाग्नु हुन्छ ? गाउँलेहरु जम्मा गरेर आज त यसबारे छिनोफानो हुनै पर्छ ।’
    जंगिदै भनिन् उनले ।
    म त अलमल्ल परेँ । ‘यी साहुनी दिदी के भन्नु हुन्छ’ भनेँ । फेरि रिस देखाउँदै, ‘अझ के पो भन्छ लाज पचेको मान्छे !’ भनेर भनिन् । उनको रिसमा कमी आएकै थिएन । म सोचमा परेँ । अनि मैले बल्ल बुझेँ । कसैले गरेको कर्तुतको दोष ममाथि लगाउदै छिन् भनेर । अरुको समस्या र विपत्ति मेरा थाप्लामा आएको चोट म भोग्न थालेँ । म नमिठो मान्दै थिएँ ।
    गल्ति मेरै थियो । वातावरण राम्रै बन्ला भनेर नाटक नै गरेको थिएँ । सबै कुरामा हो मा हो मिलाएको थिएँ । तर परिस्थितिले त अर्कै मोड पो लियो । नसोचेको परिस्थितिसँग जुध्नुपर्ने परिस्थिति नजिक–नजिक आयो ।
    अब मैले सत्य कुरा बोलेर धमिलिएको परिस्थितिलाई सहज बनाउनु बाहेक अरु त्यहाँ उपाय थिएन । मैले लामो सास फेर्दै भनेँ, ‘हेर्नु न दिदी, मैले त्यतिकै म एमानको साथी भनेको मात्रै हो । म उहाँलाई चिन्दा पनि चिन्दिनँ । र यो मेरो भ्रमण पहिलो चोटि हो यो गाउँमा । म योभन्दा पहिला आएकै थिइनँ ।’
    मेरो यति कुराले उनी शान्त हुने छाँटकाँट देखिएन । र भनिन्– ‘अघि चाहिँ हो, हो भन्दै हुनुहुन्थ्यो अनि अहिले चाहिँ किन होइन ? तपाईं ढाँट्दै हुनुहुन्छ । अब तुरुन्त मेरो छोरीलाई के गर्नु पर्ने हो तपाईंले गर्नैपर्छ ।’
    उनी त झन्–झन् फन्किन थालिन् । मैले अब घनघोर आपतमा परेको ठान्न थालेँ । यति कुरा सुनेपछि म त छाँगाबाट खसेझै भएँ । मैले म त्यो व्यक्ति होइन भनेर लाख कोशिस गर्दा पनि उनले पत्याइनन् । म मनमनै अत्तालिएँ । अब मैले ती केटीसँग भेटेर सही र सत्य स्थितिसँग साक्षात्कार गर्नुको विकल्प थिएन ।
    अन्तमा मैले भनेँ, ‘तपाईंकी छोरी कहाँ छिन, बोलाउनुस् न । अनि उहाँले चिनिहाल्नु होला नि । म त्यो व्यक्ति होइन भनेर !’ उनको रिस अझै पनि मरेको थिएन । ‘ल, ल म छोरीलाई बोलाउँछु । तर तपाईं भाग्ने होइन नि ! छोरी आइन्जेल तपाईं यहाँ नै बस्नु पर्छ’ भनेर भन्दै गर्दा मेरा अरु सहयोगी साथीहरु छक्क परेर हेरिरहेका थिए ।
    उनीहरु पनि ख्याल–ख्यालमा झेलमा परिन्थ्यो भन्ठान्दा होलान् । उनीहरुले पनि ‘हाम्रो सरदार सर पहिलो चोटि नै हो यहाँ आएको’ भनेर बुझाउने कोसिस त गरिरहेका थिए । मेरो कुरा त विश्वास गरेकी छैनन्, बिचरा उनीहरुको कुरा त के सुनुन् तिनले । तर डर थिएन । म पूर्णतः विश्वस्त थिएँ ।
    किनकी उनले ठानेको जस्तो गल्ति मबाट भएकै थिएन । उनै दिदीले एक जना सानो नानीलाई अराउँदै भनिन्– ‘लौ नानी, धारामा तिम्री दिदी लुगा धोइरहेकी होली, तुरुन्तै बोलाएर ल्याऊ त ।’
    सानो नानी पनि ‘हुन्छ नि हुन्छ’ भन्दै दिदीलाई बोलाउन निस्के । हामी सबै एक किसिमले अलमलमा परेका थियौँ । अब भने मलाई कता–कता डर पनि लाग्न थालेको थियो । उनकी छोरीले के पो भन्ने हुन् । कतै उनीले पनि हो नै भनेमा त म त बडो ठुलै झमेलामा पो पर्ने भयो त ! मैले घरबार जोर्दै घर जानु पर्ने भयो त ?
    मुखमा चपाइरहेको मासु पनि ओकलौँ कि निलौँ भइरहेको थियो । मेरोजस्तो नाटक त्यो दिदीको छोरीले पनि गरी भने के हालत होला । अब म फसेँ, फसेँ । मनमा छटपटी बढ्यो ।
    एकछिन पछि उनकी छोरी आइपुगिन् । हामीतिर हेर्दै दुई हात जोडेर नमस्कार गरिन् । हामीले पनि नमस्कार फर्कायौं ।
    त्यतिकैमा ती दिदीले छोरीलाई सोधिन्– ‘उहाँलाई चिन्छौ हैन ? तिम्रो मान्छे उहाँ नै हैन ?’ छोरी अलमल हुँदै ‘को ?’ भनेर हामीतिर हेरिन् । मलाई बल्ल अलि सास आयो । किनकी ती बहिनीले मतिर कुनै संकेत नै देखाएकी थिइनन् । फेरि पनि त्यो दिदीले छोरीलाई मतिर देखाउदै सोधिन्– ‘उहाँ के, उहाँ एमानको साथी होइन । पोहोर साल अम्रिकानेहरुसँग आउनु हुँदा दुई दिन यतै बस्नु भएको थियो, हैन ? चिनेनौ ?’ गोरा मान्छे देखेपछि जुनसुकै देशबाट आएको भए पनि अम्रिकाने नै भन्दोरहेछ ।
    छोरीले मतिर हेर्दै अलि लजाएको जस्तै गरेर भनिन्– ‘कहाँ उहाँ हुनु नि । आमा पनि कस्तो मान्छे नचिनेको, लाजै मर्दो । त्यतिकै अरुलाई, दोष लगाउनु भयो ।’ उनी स्वयम् पनि लाजै मानेर सामुन्ने आइन् । उनको भावमा एउटी युवतीको संकोच देखिन्थ्यो । लामो सास फेरेँ । मेरो हालत देखेर मेरा सहयोगीहरु पनि गलल्ल हाँसेँ ।

    त्यतिकैमा ती दिदीले पनि हाँस्दै भनिन्, ‘किन अघि जे पनि हो हो भन्नु भएको त । मान्छे हेर्दा पनि उस्तै लाग्यो । ल माफ पाउँ है भाइ ।’
    मैले पनि हाँस्दै भनेँ– ‘दिदी, गल्ती त मेरै हो नि । तपाईले अर्कै कारणले खोजिनिती गरिरहनु भएको रहेछ । के थाहा, कुरै नबुझेर मैले त हो मा हो नै मिलाएँ ।’
    वातावरण अलिक सहज बनाउँदै केही अघि र अहिलेको परिस्थितिमा एकाएक फरक भयो । आँधी आएर फाटेको आकाश जस्तो भएको थियो मेरो मन । उज्यालो एकदमै चंगा । त्यसपछि सहयोगी साथीहरुलाई जिस्किने मेलो पाए । घरी–घरी भन्ने गर्थे, ‘धन्न, हाम्रो सरदार घरज्वाइँ भएर बस्नु परेन ।’

    यसरी अघिल्लो वर्षको आउँदा एक क्याम्पपछि अर्को क्याम्प हुँदै क्याम्पैपिच्छे रमाइलो गर्दै हिँडेको यादहरु धेरै थियो । गत सालजस्तै यसपटक पनि मेरो ग्रुप थियो ।
    हाम्रो ग्रुपका विदेशी मेम्बरहरु अलि पाका उमेरको भएकोले पनि अलि अनुभवी, सहयोगी साथीहरु आवश्यक पर्थ्यो । मैले पुराना साथीहरुलाई दोहोर्याएको थिएँ । क्याम्पिङ गर्ने ठाउँको व्यवस्थापन गर्न एक जना सहयोगी स्टाफलाई प्रत्येक दिन बिहान सबेरै अगाडि पठाइन्थ्यो । त्यसपछि कुक र किचेन वोईहरुको भान्से टिम जाने गर्यो । खासगरी भान्सा र अन्य स्टाफ पठाएपछि पर्यटकहरुलाई लैजान पर्थ्यो । त्यसो गर्दा पछि भान्साको काम गर्न उनीहरुलाई पनि समय हुन्थ्यो ।

    सोती खोलाको किनारैकिनार, सयपत्री, मखमली फूलहरुले घरहरु श्रृङगारेका देखिन्थ्यो । ठाउँ–ठाउँमा दशैको लागि बनाएको पिङहरु थिए ।मौसम सफा । विहान अलिक चिसो भएपनि दिउँसो भने गर्मी नै हुन्थ्यो । माथि उक्लेपछि चिसो हुने हुनाले लगाउने लुगाहरुको राम्रो व्यवस्था थियो । गर्मी र जाडो जस्तो भए पनि खासै फरक पर्दैन्थ्यो । तिहारको समय गाउँ–गाउँका सबै मान्छेहरुमा हर्षउल्लास छाएको देखिन्थ्यो । जताततै रातो र कमेरो माटोले पातेका घरहरु उज्याला देखिन्थे । पूजा गर्न र बत्ती बालेर लक्ष्मी भित्र्याउन हरेक घरहरु सुन्दर देखा पर्थे । पिँढी, आँगन र घरहरु अत्यन्तै सजाइएका देखिन्थे ।
    गाउँको नाम अहिले आएर ठ्याक्कै याद आएन, तर दुईटा अग्ला–अग्ला पहाडहरुको खोँच अनि सोती नदीको किनारमा सानो, पन्ध्र–बीस घरधुरी भएको सानो गाउँ थियो । गाउँ सानो र सफा थियो । त्यसैले बस्न लायकको थियो । हामी त्यहाँ ९:३० तिरै पुगिसकेको थियौं बिहानैको ।
    बिहानको समय, उज्यालो घाम, फुलबारीको चमकले वातावरण ज्यादै मनोरम लाग्थ्यो । अझै नजिकै हिमालको चहकिलो सुन्दरताले मनभरि एउटा आनन्द खेल्थ्यो । त्यो गाउँ कटेपछि चार–पाँच घण्टाको हिँडाइसम्म पनि पनि अर्को गाउँ नभेट्ने भएकोले हामी छिटै त्यो गाउँमा आइपुगे पनि त्यो दिनको क्याम्प त्यही गाउँमा बस्नु पर्ने हुन्थ्यो ।
    हामी पुग्न अगावै स्टाफले क्याम्पको सबै बन्दोबस्त गरेका थिए । हामी त्यहाँ पुग्न साथै चिया नास्ता ल्याइदिए ।
    यत्तिकैमा एक जना दस बाह्र बर्षको जस्तो देखिने बहिनी नजिकै आएर भनिन्, ‘दाइ तपाईंलाई हाम्रो दिदीले घरमा बोलाउनु भएको छ, आउनु न है ।’ त्यो क्षेत्रतिर थोरै मान्छेहरुको आवतजावत हुने भएकोले हामी ठूलै ग्रुप आएपछि त को, कसको भनेर हल्लै हुन्थ्यो ।
    गाउँलेका आँखाले चासो राखेर सोधखोज गर्थे । म पनि त्यस्तै सोधाइमा परिहाल्थेँ । त्यसैले पनि हामी आएको थाहा पाएर नै बोलाउन पठाएको होला भन्ठानेँ । सुरुमा म त झसङ्ग भएँ, कसले पो बोलायो भनेर । तर राम्ररी नियाल्दै गर्दा बल्ल नानीलाई चिनेँ । अघिल्लो वर्ष आउँदा सानै थिए । घरको आँगनमा गुच्छा खेलिरहेको देख्थेँ । एकै वर्षमा हलक्कै पो बढिछन् । मनमनै सोचेँ ।
    ‘ए हो र ? हुन्छ बहिनी म एकछिनमा आउँछु ल । तिमी जाँदै गर्नु है’ भनेँ ।
    ‘मेरो र त्यो बहिनीको बातचित पनि राम्ररी सुनिरहेका थिए उनीहरुले । त्यो बहिनी त्यहाँबाट जान साथै ‘के हो दाइ, दिदीले बोलाएकी छन् रे नि हँ ।’ भनेर एक जनाले प्याच्च भन्यो । मैले आँखाको इसारा गर्दै ‘केही होइन’ भने जस्तो गरेँ र मेम्बरहरुसँगको बातचितलाई निरन्तरता दियौँ ।
    गेस्ट मेम्बरहरुसँगको बातचितको काम सकेपछि, टेन्टबाट मनि पर्स लिएर एक जना स्टाफलाई भनेँ, ‘ल, तपाईं पनि मसंग हिँडौँ ।’ ऊ पनि मख्ख हुँदै तयारी भइहाल्यो । मलाई कसले बोलायो भनेर सोच्न गाह्रो परेन । आफ्नै किसिमको अन्दाज थियो ।
    अघिल्लो वर्ष आउँदा हामीले त्यो गाउँको घरमा खुबै रमाइलो गरेको याद झलझली आयो । अन्दाजी उन्नाइस–बीस वर्ष जतिको देखिने छोरीले आमालाई काम सघाइरहेकी थिइन् । उनीलाई सरला भनेर बोलाउने गर्थे । उनी फरासिली थिइन् । राम्री थिइन् । नयाँ मान्छेसँग चाँडै घुलमिल भै हाल्ने किसिमको बानी थियो उनको ।
    उनको यो स्वभावले जो कोहीलाई मोहित बनाउँथ्यो । बेलुकी काम सकेर हामी चार पाँच जनाको समुह उनीहरुको घरमा केही खाने, पिउने निहुँमा गएको थियौँ । पछि उनीहरुका पनि दुई–चार जना साथी जम्मा भएका थिए । यो र रातभरि दोहोरी खेलेको यादहरु पनि मेरो मगजमा ताजै थियो ।
    पुराना दृश्य र चित्रले मनमा पटक–पटक आउजाउ गरिरहे । म एकछिन त्यसमै हराएँ ।
    अरु स्टाफहरु रक्सी र जाड पिइरहँदा मलाई ‘सरदार सर बियर पो पिउनु हुन्छ कि ?’ भनेर दुईतीन चोटिसम्म सोधेका थिए । तर मैले ‘म केही पनि ड्रिङ्क गर्दिनँ, साथीहरुले पिएको मैले पिएको जस्तै हो’ भनेर भन्ने गर्थें ।
    ‘ऐना हेरेर, लाऊ माया लाउनेले धोको फेरेर’ दोहोरीमा दुई पक्षबीच घम्साघम्सी हुँदै गर्दा म छेउमा बसेर ताली मारिरहेको हुन्थें। कति त बेला–बेलामा उठेर नाच्ने पनि गर्थे ।
    तर म चिया पिएर बसे पनि रक्सी पिउनेहरुसँग बस्दा कता–कता मलाई पनि मात लागेको जस्तो भयो । दोहोरी गाउनमा जति नै व्यस्त भए पनि सरला मतिर पुलुक्क–पुलुक्क हेरिरहेकी हुन्थिन् । म पनि थाहा नपाएको जस्तै गरेर आफ्नै सुरमा थपडी मरिरहेको जस्तो गरिरहेको थिएँ । आफु ग्रुपको मुखिया भएकोले पनि शान्त र चुपचाप हुनु परेको थियो ।
    तर मौका मिल्नासाथ मेरो नजर पनि त्यता गइरहेकै हुन्थ्यो । हामी बीच पनि एक किसिमको नजरको दोहोरी नै चलिरहेको थियो । रात पनि धेरै छिप्पेकोले केही घन्टासम्म मज्जाले चलिरहेको दोहोरी बीचैमा रोकेर हामी क्याम्पतिर आयौँ । मनमा एकखालको अनौठो भावनाले छोएथ्यो । बेलुकी ओछ्यानमा ढल्किँदा पनि धेरै बेर नाचगान, कर्के हेराइ र हाँसो ठट्टाले पछ्याउन छोडेन मलाई ।
    बिहान उज्यालो भएपछि हामी सामान प्याक गरेर त्यहाँबाट निस्कने तरखर गर्दै थियौं। सरला हामीतिरै आउँदै थिइन् । ‘केही काम परेर पो आएकी हुन् कि’ भनेर सोचेँ । म नजिकै आएर भनिन्– ‘बाटोमा केही घण्टासम्म घरहरु भेटिदैन । भुटेको मकै र एउटा कोकाकोलाको क्यान हालेको छु लिनुस है सरदार सर ।’ मन्द मुस्कान दिदै दिएकी थिइन् ।
    अघिल्लो रात कुरैकुरामा ‘मलाई भुटेको मकै मन पर्छ’ भनेको थिएँ । त्यसैले पनि भुटेको मकै खाजामा राखेको हुनुपर्छ । पर्दैन भने पनि करै गरेपछि मैले लिएको थिएँ । मकै बिहानै भुटेको हुनुपर्छ । भुटेको मकै तातै थियो । मैले ‘हैन किन दुख गरेको, खाजा त मेरो स्टाफले पकाइ हाल्छन् नि’ भनेर खाजा फिर्ता गर्न खोजेको थिएँ । मैले किन दुःख दिनु भनेर सम्मान गरेर लिन नमान्दा पनि केही न केही लिनै पर्ने स्थिति आयो ।
    ‘जे भए पनि लिनु न लिनु’ भनेपछि मैले पनि खाजालाई लिएर ब्यागमा राखेर त्यहाँबाट विदा भएँ । म पर पुग्दासम्म एकोहोरो हेरिरहेको थिइन् सरला । यिनै कुराहरुले मलाई त्यो क्षेत्रमा यात्रा गर्न आउनलाई तानिरहेको थियो ।
    यी कुराहरु सोच्दासोच्दै सरलाको आँगनमा पुगेछु । ढोकामा उभिइरहेकी सरला मलाई देख्न साथै नजिक आएर भनिन्– ‘तपाईलाई संझिरहेकी थिएँ । आइपुग्नु भयो । धेरै खुशी लाग्यो ।’ उनको आवाजमा एउटा खुसी र उदासिनता थियो । उनी पहिलाको जस्तो चञ्चल थिइनन् । शान्त र मौनताभित्र हराएकी हुन्थिन् ।
    उनको निधारमा लगाइरहेको सिन्दुर, गलाको पोते देखेर अनौठो लागिरहेको थियो मलाई । मेरो आँखा पनि त्यतै गएको थियो । उनी आँखातिर झरेको कपाल मिलाउदै अलि निहुरिएकी थिइन् । अप्ठ्यारो माने झै गरिन् । उनको अप्ठ्यारोपनलाई हटाउनको लागि मैले केही नभएको जस्तै नर्मल भएर कुरा गरिरहेँ । म सामान्य बाहिर भए पनि भित्रभित्र अशान्त थिएँ ।
    ‘के छ नि, सन्चै हुनुहुन्छ ?’
    मेरो कुरालाई रोक्न खोज्दै भनिन्– ‘ठिकै छु । भाइटीकाको तयारीमा लागेको छु । समयले यस्तै गरायो । सोचेको जस्तो नहुँदो रहेछ । तपाईं आएको भन्ने थाहा पाउना साथै मैले नै बहिनीलाई बोलाउन पठाएकी हुँ । संयोग नै भन्नु पर्छ । आजै तपाई यहाँ पुग्ने अनि अनि यही समयमा पुग्ने । अब तपाईं मेरो दाजु बन्नु पर्छ’ भन्दै मलाई हातमा तानेर भित्र लगिन् ।
    उनका कुराले धेरै भाव र अर्थ दिएका थिए । त्यो म बुझ्थेँ । अरुले उनको भावनालाई बुझ्न सकेनन् । मैले पनि यसबारे थप कुरा कोट्याएर चाडपर्वमय वातावरणलाई धमिलाउनु थिएन । बस जे, जे भन्छिन् हुन्छ भनेँ ।
    त्यसपछि आज ‘तपाईंहरुलाई नै टीका लगाईदिन्छु है’ भनेर सोधिन् । म अकमक्क भएँ । मैले दिदीबहिनीहरुको हातबाट कहिल्यै पनि टीका लगाएको नै थिइनँ । हाम्रो समुदायमा त्यस्तो चलन नै छैन । टीका मेरो लागि बिल्कुलै नौलो अनुभव थियो । यसरी मनैबाट मान गरेर गरेपछि मैले नाइँनास्ति गर्ने कुरा पनि भएन ।
    भुइँमा सुकुल बिछ्याइएको थियो । त्यहाँ एक कुनामा टपरीमा चामल, सेल रोटी, नरिवल राखिएर पूजा गरिएको देखिन्थ्यो । अरु विभिन्न देवीदेउताका तस्वीर थिए । विशेषः गरी लक्ष्मीका तस्वीरमा पूजा गरिएको देखिन्थ्यो ।
    नाङ्लोमा विभिन्न टीकाको सामाग्रीको साथमा उनेको फूलका मालाहरु थिए । दियो बालिएको थियो । मासु, अचार, सेल, खानाको परिकार र चिया पिउने काम सकेपछि टीकाको लागि तयार भयो । मैले सोचेँ, टीका भनेपछि रातो सिँदुर र फूलको माला लगाइदिने होला । तर निधारमा सातै रङ्गको मिलाएर निधारभरि नै लगाइदिइन् । टाउकोमा तेल लगाएर कपाल कोरियो । ओखर फोरेर, पूजा गरेर अरु सबै विधि पनि गरियो ।
    यसरी टीका र फूलको माला लगाइदिदै गर्दा यता मैले आफ्नै दिदीबहिनीहरुलाई पनि संझेको थिएँ । मसँगै टीका लगाउनेमा एक जना प्रहरी दाइ पनि थिए । हामी एक अर्कोमा परिचय पछि गफ गरेर बस्यौं। मलाई टीका लगाउँदा के, के गर्नु पर्छ केही थाहा थिएन । प्रहरी दाइले जे, जे गर्छन् मैले पनि त्यसै गरेँ । टीका लगाइदिएपछि हामीले पैसा दिनु पर्ने रहेछ । प्रहरी दाइले बीस रुपैयाको दरले टीका लगाइदिने सबैलाई दिँदै थिए । यतिको मान गरेर दाजु बनाएर टीका लगाइदिएपछि थोरै पैसा दिन पनि मनले मानेन ।
    त्यसैले सरलालाई एक हजार दिएँ । त्यसपछि तीन जनालाई पाँच–पाँच सयको दरले दिएको थिएँ । त्यसपछि यसो पछाडि फर्केर हेर्छु त साना–साना बहिनीहरु पनि टीका लगाइदिने लाइनमा रहेछन् । उनीहरुलाई सय सयको दरले दिएको थिएँ । सबै गर्दा बत्तीस सय रुपैयाँ जति मैले कोसेलीमा दिएँ । त्यतिबेलाको त्यति पैसा भनेको अहिले हो भने पन्ध्र बीस हजार जतिकै हुनुपर्छ । जति नै रकम खर्च भए पनि सरला बहिनीले देखाएको आत्मीयताको अगाडि फिका नै थियो । मलाई त्यतिबेला एउटा गीत हरफ मनमनै एकदमै याद आयो– ‘के सोचे मैले, के भयो अहिले ।’ मनमा खुशी कि पीडा छुट्टाउनै नसक्ने किसिमको थियो । मेरा लागि यो एकदमै अमूल्य र अद्भूत भएको थियो । रुपियाँ र नोटबाट त्यो अनुभव किन्न वा साट्न सकिन्नथ्यो ।
    मसँगै गएको स्टाफ साथी पनि ‘तिहार त हामीलाई पो लाग्यो त’ भन्दै मज्जाले खसीको मासु र चिउरा खाँदै थियो । टीकाको कार्यक्रम सकेर हामी त्यहाँबाट बिदा भयौं । भोलि बिहान हामी त्यो गाउँ छोडेर जाँदै गर्दा फरि सरला बहिनी पोहोर सालको जस्तै गरेर खाजाको फोका मलाई दिदै ‘दाइ, यसमा केही सेलरोटी र कोकाकोला राखेको छु है, बाटोमा खानु’ भनिन् । दृश्य उस्तै–उस्तै थियो । समय अलि फरक अनि साइनो फरक थियो । सरबाट दाजु भएँ । मैले पनि ‘हुन्छ बहिनी धेरै धन्यवाद छ । राम्रोसँग बस्नु है’ भन्दै बिदा भयौं । हामी पर पुग्दासम्म पनि सरला बहिनी हामीतिर हेर्दै थिइन् ।
    त्यसपछि दुई दशक पुग्दासम्म टीका लगाएको सरला बहिनीसँग मेरो भेट कहिल्यै जुरेन । धेरै वर्षपछि दीपावलीको माहोलमा टीका लगाएको बहिनीलाई सम्झिदै गर्दा कता–कता हाँसो पनि उठ्यो ।
    तर मेरो मनमा अनायास त्यसरी टीका लगाउने मौका जुरेको त्यस अनुभव आफुले घुमेर र हेरेर आएका हिमालजस्तै मनभित्र थपक्क उज्यालिएर बसेको छ । तिहारको मखमली र सयपत्री जस्तै ढकमक्क फुलेर मनभरि रहेको छ आजसम्मै ।

  • तिब्बती शरणार्थीको यथार्थ तस्विर हो ‘दुङाल’

    तिब्बती शरणार्थीको यथार्थ तस्विर हो ‘दुङाल’

    काठमाडौं

    आख्यानकार मालिका केशरीद्वारा लिखित उपन्यास दुङालमाथि अन्तरसंवाद सम्पन्न भएको छ ।
    नेपाल पत्रकार महासंघको सभाहलमा आज भएको कार्यक्रममा विभिन्न क्षेत्रका व्यक्तित्वहरुले उपन्यास दुङालले उठान गरेको विषयबस्तुमाथि छलफल गर्नुभएको थियो ।
    कार्यक्रममा राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोगका पूर्व आयुक्त मोहना अन्सारीले लेखकले उपन्यास भित्रका पात्रहरुलाई न्याय गरेको बताउनुभयो । उहाँले हरेक व्यक्तिलाई आफ्नो भूमि, भाषा, संस्कृतिको माया हुने भन्दै यस उपन्यासले तिब्बती शरणार्थीको मुद्दालाई उठान गरेको बनाउनुभयो ।
    नेपाल पत्रकार महासंघका अध्यक्ष विपुल पोख्रेलले नेपालले तिब्बती शरणार्थीका बारेमा बिर्सिसकेको भन्दै यस उपन्यासले तिब्बतीको समस्या समेटेको बताउनुभयो । उहाँले तिब्बती शरणार्थीको समस्या राजनीतिक समस्या भएतापनि यसलाई राजनीतिको आँखाबाट मात्र होइन मानविय आँखाबाट पनि हेरिनु आवश्यक रहेको भन्दै दुङाले तिब्बती समस्यालाई मानवीय समस्याको रुपमा र्हेन प्रेरित गरेको बताउनुभयो ।


    हिमालयन बुद्धिजम अन्वेषक डा.रमेश ढुंगेलले तिब्बती शरणार्थीको मुद्दा पछिल्लो समय नेपालमा हराउदै गएको अवस्थामा यस कृतिले केहीहदसम्म शरणार्थीको मुद्दालाइ उजागर गरेको बताउनुभयो । उहाँले दुङाललाई आधुनिकताबादमा परम्परा र इतिहासको संमिश्रण रहेको बताउनुभयो ।
    कार्यक्रममा टिएन भट्टले यस उपन्यासले शरणार्थी बन्नुपर्दाको पीडा साथै मानवीय संवेगलाई स्पष्ट पुस्तकमा उतारिएको बताउनुभयो ।
    पत्रकार एवं समिक्षक राजकुमार बाँनियाले नेपालमा तिब्बती विषय चिन विरोधी रुपमा लिने गरिएको भएतापनि यस उपन्यासले नितान्त मानविय संवेग र प्रेमलाई समेटेको बताउनुभयो ।
    कार्यक्रममा तिब्बती शरणार्थी एंव पाठक टासी छिरिङले उपन्यासले यथार्थमा आफ्नो कथा समेटेको बताउदै पहिचान र राष्ट्र विहिन हुँदा धेरै समस्या झल्नुपरेको बताउनुभयो ।
    सांग्रील बुक्सद्वारा प्रकाशित दुङालको मुल्य चारसय चौरासी रुपैयाँ रहेको छ । केशरीको दुङाल तेश्रो उपन्यास रहेको छ ।

  • नेपालीहरुको महान चाड तिहारको महत्व, मर्म र महिमा

    नेपालीहरुको महान चाड तिहारको महत्व, मर्म र महिमा

    सुपेन्द्र बस्नेत, बोष्टन

    तुलनात्मक रुपमा भौगोलिक क्षेत्रफल र आर्थिक हिसाबले नेपाल सानो र गरिब देशमा गनिन्छ। तर, सम्पदाको हिसाबले भने निकै धनी मानिन्छ।प्राकृतिक, धार्मिक, साँस्कृतिक, सामाजिक विविधतायुक्त सम्पदा नै नेपाल र नेपालीको अमुल्य सम्पत्ति हो । यही नै सक्कली सान र पहिचान पनि हो। नेपालको जनगणना २०६८ अनुसार नेपालमा कुल १२५ जातजातिहरु र १२३ भाषाहरु रहेका छन्। भाषा आयोगको पछिल्लो प्रतिवेदन अनुसार भने बोलीचालीका लागि प्रयोगमा आएका भाषाहरुको संख्या १३१ पुगिसकेको छ। त्यसै गरी यहाँ १० भन्दा बढी धर्मावलम्बीहरु धार्मिक स्वतन्त्रताको भरपूर उपयोग गरिरहेका छन्। यि विविध जातजाति, भाषाभाषी र धर्मावलम्बीहरुका आ-आफ्नै मोलिकता झल्काउने विशेष खाले चाडबाड, रितिरिवाज, परम्परा, लवाइ खवाइ, रहनसहन, बोलीचाली रहेका छन्। यि आँकडाहरुलाई सम्पदाका दृष्टिकोण हेर्दा, नेपाल विविध सम्पदाको धनी देश हो। र, विविधता बीचको एकताको स्वर्गीय भूमि हो भन्दा अतिसंयुक्ति नहोला।


    नेपालको जनगणना २०६८ अनुसार नेपालमा ८०.६ प्रतिशत हिन्दू धर्मावलम्बीहरु रहेका छन्। आफ्नो धर्म संस्कृति अनुसार स्थापित हुदै आएका परम्परा, रितिरिवाज, चालचलनलाई समय अनुसार परिस्कृत र परिमार्जित गर्दै आफ्नो पहिचानसहितका चाड पर्वहरु परापूर्व कालदेखि नै मनाउदै आइरहेका छन्। जस मध्यको दशैं र तिहार प्रमुख बडा चाड हुन्। यि चाडबाडमा धार्मिक केन्द्रियता भएतापनि, यसको महत्व भने बहुआयामी रहेको छ। धार्मिक, साँस्कृतिक, सामाजिक, रितिरिवाज, परम्परा, रहनसहन, चालचलन आदिका दृष्टिकोणले यि चाडबाडहरुले समग्र नेपाली समाजलाई एकता, धार्मिक सहिष्णुता र भाइचाराको सुत्रमा बाँधिराख्न अहम भूमिका खेलिरहेका छन्। जसले गर्दा नेपाल र नेपालीको अमूल्य पहिचान बोकेको चाड बडा दशैं र तिहारलाई केवल हिन्दू धर्मावलम्बीहरुको चाड मात्र नठानी समग्र नेपालीहरु कै चाडका रुपमा मान्ने र मनाउने गरिदै आएको छ। त्यसैले नेपाल र नेपालीको गौरव र पहिचान बढाउने यि चाडबाडहरुलाई मर्म अनुसार बृहत रुपमा प्रचाप्रसार गर्नुका सोथै सोही अनुसार मनाउनु पनि जरुरी छ। यसै सन्दर्भमा देश विदेशमा रहेका नेपालीहरु यस वर्षको महान चाड बडा दशैंलाई विधिवत् समापन गरी, अर्को महान चाड ‘तिहार’ मनाउने संघारमा रहेकाले आवश्यक तयारीमा जुटिसकेका छन्। तिहारलाई हिजोआज धार्मिक चाड मात्र नभनि झिलिमिली उज्यालोको चाड, प्रकृति पूजनको चाड, फूलैफूलको चाड, जनावर तथा पंक्षी पूजन चाड, दिदीभाइ तथा दाजुबहिनीको चाड, दिपावलीको चाड, तिहार आदि भनेर पनि पुकारिने गरिन्छ। मुख्य गरी ५ दिनसम्म बृहत रुपमा मनाइने यो चाडको महिमा, गरिमा, महत्व, भूमिका र गरिने विविध वृहत् क्रियाकलापहरुलाई मध्यनजर गर्दा, यस महान चाडलाई ‘तिहार’ नै भनि प्रचारप्रसार गर्नु पर्दछ।र, चाडको मुल मर्म र महत्व अनुसार नै बृहत रुपमा नै मनाउनु पनि आवश्यक छ।त्यसैले यहाँ ‘तिहार’को महत्व र मर्म दर्शाउने केही संक्षिप्त धार्मिक तथा पौराणिक कुराहरु प्रस्तुत गर्ने कोसिस गर्दैछु।

    हरेक वर्ष नेपाली हिन्दू पात्रो अनुसार कार्त्तिक कृष्ण पक्ष त्रयोदशी तिथिदेखि कार्त्तिक शुक्ल पक्षको द्वितीया तिथिसम्मको पाँच दिन नेपालीहरुको महान चाड ‘तिहार’ पर्दछ। जसलाई यमपञ्चक पनि भनिन्छ। पौराणिक धार्मिक आस्था र विश्वासका आधारमा पाँच दिनसम्म यमराज तथा उनका दूतहरूको पूजा, अर्चना, प्रार्थना तथा आराधना गरिने भएकाले यस चाडलाई यमपञ्चक भनिएको हो। पौराणिक धार्मिक कथन अनुसार सूर्यका यमराज र यमुना दुई छोराछोरी थिए। एकपटक यमुनाले आफ्नो दाजुलाई आफ्नो बासस्थानमा निम्तो गरेकी थिइन्। आफ्नो बहिनीले दिएको आत्मीय निम्तोलाई सहर्ष स्विकार गर्दै कार्तिक कृष्ण त्रयोदशीका दिन आतिथ्यता ग्रहण गर्नका लागि यमराज बहिनी यमुना कहाँ गएका थिए। बहिनीले पनि आफ्नो निम्तो स्विकार गरेर आएकाले आफ्नो दाजुको अतिथ्य सत्कारमा कुनै कसर बाँकी राखिनन्। यमराज पनि आफ्नो बहिनीको सत्कारमा आनन्दित भइ कामको थकान मेटाउन कार्तिक कृष्ण चतुर्दशीदेखि कार्तिक शुक्ल द्वितीयासम्म (पाँच दिनसम्म) लामै विश्राम गरे। र, पाँचौं दिन बहिनी यमुनाको हातबाट टिका लगाएर बहिनीलाई आशिर्वाद दिइ बिदा भएका थिए। यही धार्मिक कथनको मूल मर्मलाई आधार मानेर ‘तिहार’ मनाउन लागिएको किम्बदन्ति रहेको छ। यस अर्थमा परापूर्व कालदेखि नै तिहारको पाँचैं दिनलाई उत्तिकै महत्त्वपूर्ण मानेर हरेक दिन धार्मिक महत्व र मर्मका आधारमा धार्मिक विधिहरुलाई अवलम्बन गर्दै हर्षोल्लासका साथ मनाउने प्रचलन चलिआएको छ। जस अनुसार तिहारका पाँचैं दिनको पहिचान, मर्म, महत्व र गरिने क्रियाकलाहरु संक्षिप्तमा यसप्रकार रहेका छन्:

    १) कार्तिक कृष्ण पक्ष त्रयोदशी अर्थात काग तिहार

    कार्तिक कृष्ण त्रयोदशीको दिन तिहारको पहिलो दिन हो। यस दिनलाई ‘काग तिहार’ भनिन्छ। मुख्य गरी कागलाई यमराजको दूत तथा सन्देश वाहक मानेर पूजा गरिन्छ। पंक्षीमा चतुर मानिने सर्वभक्षी प्राणी कागलाई समग्र पंक्षीको प्रतिनिधिका रुपमा पनि पूजा गर्ने गरिन्छ। काग तिहारका दिन चोखो नितो गरी स्वास्थ्यकर स्वादिष्ट भोजनहरु बनाएर कागलाई डाकी पूजाआजाका साथ खुवाउने गरिन्छ। यसरी पूजा तथा भोजन दिने बेलामा धार्मिक मन्त्र ‘ऐन्द्र बारुण वायव्या याम्या वै नैऋतास्तथा। वायसाः प्रतिगृह्णन्तु मयादत्तमिमं बलिम्।।’ उचारण गरिन्छ। जसको अर्थ हो, पूर्व, पश्चिम, वायव्य, दक्षिण, नैऋत्य आदि दिशामा रहेका कागहरूले यो बलि ग्रहण गरून्। यस दिनमा आयुर्वेदका भगवान धनवन्तरीको जन्म जयन्ती पनि मनाइन्छ। यस दिनलाई धन त्रयोदशी अर्थात धन्तेरस पनि भनिन्छ।यस दिन नै धनधान्य लक्ष्मी माताको विशेष पूजा गर्न आवश्यक सरसामानहरु खरिद गर्ने गरिन्छ। यस दिन कमलको फूलको पुष्पासनमा बसेकी लक्ष्मी र गणेशको मूर्ति वा तस्बिर खरिद गरेर घरभित्र्याउने प्रचलन छ। यसो गर्दा लक्ष्मी माता खुसी भई घर भित्रने, बास गर्ने, आशिर्वाद दिने र धनधान्य बनाइ दिने धार्मिक विश्वास रहेको छ। यस दिन नयाँ भाँडाकुँडा तथा सुन वा चाँदीको बस्तु किनेर घरको पूर्वी-उत्तर दिशामा राखेमा फलिफाप हुने विश्वास गरिन्छ।

    २) कार्तिक कृष्ण चतुर्दशी अर्थात कुकुर तिहार

    यो तिहारको दोश्रो महत्वपूर्ण दिन हो। यो तिहार अन्तरगत पर्ने कुकुर तिहार हो। जसलाई यमपञ्चकको दोस्रो दिन पनि भनिन्छ। कुकुरलाई यमराजको दूत मानिने भएकाले यस दिनलाई नरक चतुर्दशी पनि भन्ने गरिन्छ। कुकुर यमदूत भएकाले यमराजलाई खुसी बनाउन कुकुरलाई पूजा गर्ने गरिन्छ। कुकुरलाई पूजा गर्नुमा मानव उपयोगी उसका महत्वपूर्ण गुणहरु पनि हुन् भन्ने कोणबाट व्याख्या गरिने गरेको भएतापनि, धार्मिक मुल्य र मान्यताका आधारमा भने यमदूत भएकै कारण पूजा गरिएको विश्वास गरिन्छ। कुकुर तिहारका दिन यमराजको स्मरण गरी कुकुरलाई पूजा गरेर टिका तथा माला लगाइ दिएर मिष्ठान्न भोजनहरु खुवाउने गरिन्छ। कुकुरलाई पूजा गरी मिष्ठान्न भोजन गराउदा यस्तो मन्त्र उच्चारण गर्ने गरिन्छ। ‘द्वौ श्वानौ श्याम शवलौ वैवश्वत कुलोद्भवौ। ताभ्यामन्नं प्रयच्छामि स्यातामेता बहिंसकौ।’ जसको अर्थ हो, वैवश्वत कुलमा जन्मिएका कालो र छिरबिरे वर्णका तिमी दुई कुकुरलाई म अन्न दिन्छु। तिमीहरू अहिंसक बन।

    ३) कार्तिक अमावस्याका अर्थात गाई तिहार
    कार्तिक अमावस्याका दिन तिहारको तेश्रो दिन हो।यस दिनमा माताको रुपमा पूजिने गाईको विशेषरुपमा पूजा गरिन्छ। यस दिन गाई बस्ने गोठको सरसफाइ गर्नुका साथै गाईलाई पनि सफासुग्घर राखेर पूजा गर्ने गरिन्छ। गाईलाई धनधान्य माता देवी लक्ष्मीको प्रतिक मानिने भएकाले साँझपख मठ मन्दिर तथा घर आगनमा बत्ती बालेर झिलिमिली पार्दै लक्ष्मीपूजा पनि गरिन्छ। यस दिनको राति माता लक्ष्मी पृथ्वीलोकमा आउने र आशिर्वाद तथा वरदान दिने धार्मिक विश्वासका साथ घरको आगनमा रहेको तुलसीको मोठदेखि वा मुल दैलोदेखि घरभित्रका पूजा स्थल तथा कोठाहरुसम्म गाईको गोबर तथा रातोमाटोले लिपेर, आगनमा रंगोली र लक्ष्मीको पैतालाको छाप बनाएर पूजा आजा गरिन्छ। भगवान रामले कार्तिक कृष्ण औंसी अर्थात आजको दिनमा राज्यारोहण गरेको खुसीयालीमा अयोध्यावासीले दीपावली गरेको र बहिनी यमुनाको सत्कारबाट यमराज खुसी भएका कारण नरक जान नपर्ने धार्मिक विश्वासमा झिलिमिली बत्ति बालेर खुसियाली मनाइएको धार्मिक विश्वास गरिन्छ। यस दिनको राती समूह बनी घरघरमा पुगेर महिलाहरुले धार्मिक ग्रन्थ, आस्था, विश्वास, परम्परा अनुसार यमुना-यमराज, बली राजा, भगवान राम लगायतको गाथा भट्याउदै गाउदै भैलिनी खेल्दछन्। तर, हिजोआज पुरुषहरुले पनि भैलेनी खेल्ने गर्दछन्। हिजोआज भैलिनीलाई धार्मिक क्रियाकलापका अतिरिक्त मनोरञ्जन तथा हर्षोल्लासको महत्वपूर्ण क्षण र आर्थिक सहयोग जुटाउने सुवर्ण अवसरकारुपमा पनि लिएर गीत संगितको समिश्रणसहित परिस्कृत र परिमार्जित रुपमा भैलिनी खेल्ने गरिन्छ। यस दिन महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाको जन्म जयन्ती पनि परेकाले विभिन्न कार्यक्रम गरि लक्ष्मी जयन्ती पनि मनाइन्छ।

    ४) कार्तिक शुक्ल परेवा अर्थात गोरु तिहार

    यो कार्तिक शुक्ल प्रतिपद तिथिको दिन हो। जसलाई गोरु तिहार भनिन्छ। यस दिन धार्मिक मरम, मुल्य, मान्यता र विधि अनुसार गोरुको पूजा गरिन्छ । यस दिन गोवर्द्धन र बलि राजाको पनि पूजा गरिन्छ। यस दिनको राती मुख्य गरी पुरुषहरुले समूहमा मिलेर द्येउसी खेल्ने चलन छ। हिजोआज भने महिलाहरुले पनि महिला-महिला मिलेर वा पुरुषहरुसंग मिलेर पनि देउसी खेल्ने गर्दछन्। यस दिन नेवारी समुदायका लागि विशेष दिन हो। जसलाई नेवारहरु महःपूजा ज्यू(शरिर)पूजाको दिन भनिन्छ। यस दिन नेवारी समुदायले धार्मिक विधि अनुसार आफ्नो शरीरको विशेष पूजा गर्ने गर्दछन्। यो दिन नेपाल संवत् अनुसार नयाँ वर्ष प्रारम्भको दिन पनि भएकाले शुभकामना आदानप्रदानसहितको हर्षोल्लासको रौनक हुने गर्दछ।

    ५) कार्तिक शुक्ल द्वितीया अर्थात भाइतिहार
    यो दिनलाई तिहारको प्रमुख दिन अर्थात पाँचौं दिन हो। जसलाई भाइतिहार अर्थात भाइटिका भनिन्छ। यस दिन दिदीबहिनीहरूले दाजुभाइलाई श्रध्दा र भक्तिपूर्वक टीका लगाइदिन्छन्। धार्मिक आस्था र विश्वासका आधारमा यस दिन दिदीबहिनीले यम-यमुना, यमराज, यमदूत, सूर्य तथा अष्टचिरञ्जीवीको पूजा गर्ने गरिन्छ। पात्रो अनुसार साइतमा दिदीबहिनीले दाजुभाइको चीरायु, सुस्वास्थ्य, सुख, शान्ति, ऐश्वर्यको कामनासहितको प्रार्थना गर्दै निधारमा सप्तरंगी टीका, दूबो, मखमली, सयपत्री तथा गोदावरीको माला लगाइदिन्छन्। धार्मिक विधि अनुसार भाइटिका लगाइसकेपछि दिदीबहिनीले दाजुभाइलाई सगुन, प्रसाद, सेलरोटी, मिठाईं, फलफूल, मसला आदि प्रदान गर्ने र दाजुभाइले दिदीबहिनीलाई उपहार तथा दक्षिणा प्रदान गर्ने प्रचलन छ। यस दिन दिदीबहिनीले हृदयदेखिकै प्रार्थना गरेका कारण खुसी भएका यमराजको आदेश अनुसार यमदूतले धर्तीबाट मानिसलाई यमलोक नलैजाने धार्मिक विश्वास रहिआएको छ। बहिनी यमुनाको निम्तो मान्न दाजु यमराज यमलोकबाट धर्तीमा आएको र कार्तिक कृष्ण त्रयोदशीदेखि कार्तिक शुक्ल द्वितीयासम्म पाँच दिन बसेको धार्मिक कथन छ। जसलाई यमपञ्चक पनि भनिन्छ। यही पाँच दिनलाई नेपालमा नेपालीहरुले परापूर्वकालदेखि नै महान चाड ‘तिहार’ भनेर सम्बोधन गरी, हर्षोल्लासका साथ मनाउदै आइरहेका छन्।
    यसरी धार्मिक, साँस्कृतिक, सामाजिक, पारिवारिक, परम्पार, रितिरिवाज, पहिचान र गरिने विविध क्रियाकलापहरुका दृष्टिकोणले ‘तिहार’ बहुआयामी भएको र चाडको महिमा, गरिमा, पहिचान, मर्म र महत्व वृहत रहेको पुष्टि हुन्छ। तसर्थ, यस महान चाडलाई सोही अनुसार महत्वपूर्ण रहेका पाँचैं दिनको प्रतिनिधित्व गर्ने वृहत् नाम ‘तिहार’ नै भनेर सम्बोधन गरौं ! शुभकामना आदानप्रदान गरौं ! प्रचाप्रसार गरौं ! संरक्षण र सम्वर्द्धन गरौं ! र, धार्मिक आस्था, विश्वास, मर्म, विधि र क्रियाकलापहरुलाई केन्द्रमा राखेर सक्दो वृहत रुपमा हर्षोल्लासका साथ मनाऔं भनि सबैलाई अपिल गर्दै नेपाल र नेपालीको मौलिक पहिचान बोकेको यो वृहत महान चाड ‘तिहार’ को सबैलाई हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछु !
    धनधान्य हुनुका साथै ऐश्वर्य मिलोस् !
    माता लक्ष्मीले सदा बास गरुन् !

  • रुदानेप्रति दुईशब्द

    रुदानेप्रति दुईशब्द

    कुमार न्यौपाने, न्युयोर्क

    केही समयअघि “रुपचन्द्र बिष्टको वायोपिक ‘रुदाने’ नाउँको चलचित्र बन्ने भयो” भनि एउटा समाचार निस्कियो । सोही समाचार पछ्याउँदै जाँदा चलचित्रको ट्रेलर पनि हेर्न पाईयो । हेर्दा खुसी लाग्यो, यो मानेमा कि आक्कलझुक्कल भएपनि उनै रुदानेको ओजमा हुर्कन पाएको थिएँ । संगसंगै चिन्ता पनि भयो कि उनको वास्तविक जीवनको संघर्ष, थाहाको सत्यसंगको सामिप्यताको आन्दोलनको उत्कर्ष, उनको राजनैतिक निष्ठा र जिवनको उत्तरार्धमा उनि माथि छरिएका केही भ्रम र मृत्युसम्मको कथा जिवन्त लयमा पर्दामा आउँछ कि आउँदैन होला ? किनकि उनिसंग म कतैकतै, झल्याकझुलुक भएपनि ठोक्किएको छु, मिथक झैं लाग्ने गरी उनको जीवन संर्घषहरु सुनेको छु । कसैको जिवनगाथालाई कलाको माध्यमबाट जीवन्त प्रस्तुति दिनसक्ने बलिउड र हलिउडको जस्तो अनुभव हाम्रोमा कमी छ । हाम्रो चलचित्र निर्माणको अनुभव हेर्दा यो बिधामा बिगतमा गरिएका कामहरु त्यस्तै देखिन्छ । के जुन व्यक्तिमा आधारित सामग्री प्रस्तुत गर्ने हो, सोबारे यथेष्ठ अध्ययन त गरिन्छ ? चलचित्रले सो व्यक्तिको व्यक्तित्वलाई न्याय त गर्छ ?


    मकवानपुरको पर्यटकीय ठाँउ दामनमा जन्मिएका रुदाने (रुपचन्द, दामन, नेपाल) को जीवनिमा बन्न लागेको चलचित्रले हामीले बाल्यकालमा हेटौडाको सेरोफेरोमा भोगेका घटनाहरु र सुनेका कथनहरु बोक्छ कि बोक्दैन होला ? यस्तै प्रश्नहरु मनमा खेल्दै गर्दा आफैंसंग सम्बन्धित केही घटनाहरु सम्झन्छु । उनीसंगको पछिल्लो भेटका मुहारचित्र र शब्दहरुको सम्झना छ । त्यो मेरो बुवाको पाइला पच्छ्याउदै जाँदाको अवसरमा कुराकानीको सन्दर्भ हो । मेरा लागी २०५२ साल तिर कालिमाटिस्थित उनको निर्माणाधिन घरको आँगन, पुरानो कालो अनि फराकिलो मर्सीडिज गाडी, काठ र फलामका थुप्राहरु, भाँचिएका, च्यातिएका कुर्सीहरु र थाहाको प्रचारबाट जम्मा भएका जुटका बोराहरु भरीएका पाँच, दश, पच्चिस पैसे ढ्याकहरु सबै अनौठा र नौला थिए । त्यो देख्दा आज पनि आँखा ताजै भैदिन्छ । अझ उनले मप्रति प्रयोग गरेका शव्दहरु बेलाबेला मानसपटलमा आइरहन्छन । दुई हात जोडी नमस्कार साटासाट भएपछि उनले मेरो बुवालाई भनेका थिए । “दाजु, केटो त लाठे भएछ, के गर्दैछ आजकाल यो भाते ?” भातेको झटारो खाएपछि अलिपर लडिराखेको मुडा देखाउदै भने ‘थकाई लागेको भए उ त्यो उठाएर बस’ । म दंग यसैमा थिएं कि मेरो बुवालाई उनले तपाई भनेर सम्बोधन गरे र मलाई बस्न अनुरोध गरे । तर जेमा बस भनेका थिए, त्यसमा बडेमानको भ्वाङ्ग थियो, मैले यस्तो उस्तो भन्न सकिन र चुपचाप आफुलाई सम्हाल्दै बसें । आज लाग्दैछ, उनले हरेक नागरिकलाई सिकाउन खोजेको पनि यही होला, कि तिम्रो लागी कसैले गरिदिदैन । जे गर्नुछ आफैं गर । बुवासंगको दोहोरो गफगाफमा यही कुरा याद छ कि ति थुप्रा सिल्वरे ढ्याक पैसाको सटहीबाट केही थान विद्यालयहरु त बन्लान नि ? त्यो बनाउनु छ । जिवनको उत्तरार्धमा समेत रुदानेमा देखिएको नम्र भावमा पनि उही बेलाको जस्तो परिवर्तनकारी विचार नै थियो । युवाकालको जस्तो कुदाइ थिएन होला, भाषण थिएन होला, उत्तेजना नहोला, तर समाज (काम गर्नु भन्दा पहिला थाहा पाएर) यसरी नै बदल्न सकिन्छ भन्ने सोच भने बरावरी थियो । अझ उच्च थियो ।
    हेटौंडा सिमेन्ट रोडको कच्चीबाटोमा धुलो उडाउदै कुदेको रातो भेस्पा स्कुटर, गाँउटोल थर्काउने त्यसको आवाज, स्कुटर अगाडी ठुलो सेतो अक्षरको थाहा चिन्ह, खैरो/कालो रङ्गको खुकुलो ओभरकोट, गह्रुगों आवाज र आँखाभरी एउटा जागरणको भोक । यी सबै मानसपटलमा नाच्छ आज र भन्छ त्यो मान्छे गज्जवको थियो र त्यो आवाजले बालक, युवा, बृद्धहरुको सामाजिक, आर्थिक समानता र न्याय बोल्थ्यो ।

    उनी जति बजोडले भाषण गर्थे उस्तै बेजोडको लेखाई थियो । आफ्नो माटोको सुगन्ध बोल्ने उनको साहित्यिक कृतिहरुले एउटा सुन्दर सपना बोक्ने गरेको पाइन्थ्यो । त्यसले सदा परिवर्तन र विचार बोल्थ्यो, क्रान्ति बोल्थ्यो । उनी लेख्थे, “चारमाना माटोसंग तेरो नाता पर्यो भनेर
    ​​​​माटाको भाँडाले तँ सित दोस्ति गर्यो भनेर
    ​​​​बसिस कैद गमलामा सारा पृथ्वी छोडेर” ।
    रुदाने नै नेपालको राजनैतिक इतिहासमा आफुले लेखेको पर्चा बिक्री गरी चुनाव लड्ने पहिलो नेपाली नेता बने । उनको राष्ट्रप्रेम र जनताको दुख प्रतिको आवाज सडक र सदनमा उस्तै गरी गड्गडाउँथ्यो । भ्रष्टाचारीहरुको दोहोलो काढ्ने क्षमता राख्ने रुदानेको अगाडी भ्रष्ट, बेइमानहरु टिक्न सक्दैनथे । थाहा अभियानलाई अघि बढाउदै लेखिएका उनका कृतिहरु निकै छन, ति मध्ये एक चर्चित भनाई यस्तो पनि छ ।
    “बुद्धले थाहा पाएर बुद्ध बने
    क्राइष्टले थाहा पाएर क्राइष्ट बने ।
    संसारका सबै मानिसहरु थाहाका उपज हुन
    सप्रेको देश थाहा पाएर सप्रे विग्रेका देश भ्रममा परेर विग्रे ।
    भ्रमैभ्रममा वाँचेर बिग्रेको यो देशको एउटा नागरीक तपाई थाहा पाउँनुस, देश सप्रिन थालिहाल्छ ।”
    आफुलाई चिन, आफ्ना कमिकमजोरी बुझ, आफैंलाई थाहा पाउ अनि मात्रै तिमीले परिवार, समाज र देश बनाउन सक्छौ । नत्र तिम्रो जिवन व्यर्थ छ । उनि यसै भन्थे । आफ्नो काम आफैं गर !
    दुई बच्चाका बाबु रुदानेले विवाहका लागी असामान्य समय पौष महिना रोजे, भोजभतेरले सामाजिक न्यायमा विचलन ल्याउने भन्दै आफैले भोजको अन्त्य गरे । देश र समाज नै उनको पहिलो प्रथमिकता थियो, परिवारसंगसंगै हिड्न या समय दिन नसक्दा पारिवारुक सम्बन्ध उति प्रिय बनेन । तथापि नयाँ प्रयोगहरुमा बिश्वास गर्ने रुदाने कहिले चुनाव लड्थे, जित्थे/हार्थे, कहिले बाख्रा पालन गर्थे, कहिले महिनौं एकान्तमा हराउँथे । जनजनमा श्रुति झैं बनेका उनका कयौं गतिविधिहरु निकै चाखलाग्दा हुने गर्थे ।
    ति मध्ये एक समय नारायणी नदिमा हामफाली आत्मदाह गरे या हराए भनि व्यापक चर्चा चलेको केही महिनापछि दार्शनिकको भेषमा प्रकट भई शिक्षा, स्वास्थ्य र सामाजिक रुपान्तरणको विषयमा गाँउगाँउ डुली नागरीकहरुलाई प्रशिक्षण गर्ने, एक घर एक श्रम भनि कुनैपनि बिकास निर्माणको काममा सबैलाई सहभागीता गराउँथे, गाँउगाँउ महिनौं डुल्दा सामान्य गरिव जनताले पकाएको खानेकुरा खाई उब्रेको छ भने त्यही मागी खान्थे र छिडिमा सुत्थे जस्ता कथाहरु प्रसस्तै छन । उनको अति सामान्य जिवनयापनले हरेक मानिसमा एक अलग छाप छोड्न सफल भएको थियो । एक सम्भ्रान्त परिवारका सदस्य भएतापनि समाज र सत्य, निष्ठा राजनीतिको लागी सबै सुखसुविधा त्यागेको उनको पाइलैपिच्छेको व्यवहारले देखिन्थ्यो ।
    प्रायः सबैलाई तँ भनि सम्बोधन गर्ने रुदानेलाई यही आरोप थियो कि उनी निकै रुखो र बहुलठ्ठी मानिस हुन । जहिले पनि जनताको प्यारो नेता भएर वाँचेका नेता रुदाने कस्को आँखामा अटाउन सक्दैन थिए र कसले अनेक आरोप लगाउँथे होला, सामान्य रुपमा नै अनुमान गर्न सकिन्छ । प्रारम्भमा कम्युनिष्ट पार्टिको सदस्य लिएका रुदाने केही समयपछि नै पार्टी परित्याग गरी एक्लो अभियानमा हिडेको देखिन्छ । कुरा एक र काम अनेक गर्नेहरु कम्युनिष्ट हुन सक्दैन भन्ने रुदाने विचारमा कहिले विपी जस्ता देखिन्थे, कहिले चे जस्ता । जे भएपनि उनको द्येय नै अशिक्षाले व्याप्त समाजमा शिक्षा र प्रत्येक नागरिक आफै जागरुक नभै समाज परिवर्तन हुन सक्दैन र बेइमानी नेताहरुले अशिक्षा र सोझोपनको फाइदा लिइरहन्छन, जनता चुसिरहन्छन भन्ने थियो ।

    उनको यो विचार त्यो बेला पनि सान्दर्भिक थियो, आज पनि छ र भोली पनि उत्तिकै रहिरहने छ । उनको बिषयमा बन्न लागेको चलचित्रले साच्चिकै उनको गहन विचार पर्गेलोस, नागरिकलाई फेरी जागरुक बनाओस र राजनीतिक बिकारहरुलाई पखालोस् ।

  • आकासियो अमेरिकी डलरको भाउ

    आकासियो अमेरिकी डलरको भाउ

    न्युयोर्क

    अमेरिकी डलरको मुल्य नेपाली मुद्राको बिनिमय दरसँग लगातार उकालो लाग्न थालेको छ । बिगत डेढ हप्तादेखि लगातार उकालो लागेको डलरको मुल्य शुक्रबार यो बर्ष कै उच्च मुल्य कायम भएको छ । शुक्रबार राष्ट्र बैँकले एक अमेरिकी डलर बराबार १ सय २० रुपैयाँ ०८ पैसा बिक्री दर तोकेपछि नेपाली रुपैयासँग अमेरिकी डलरको मुल्यले डेढ बर्ष भित्र कै नयाँ रेकर्ड कायम गरेको हो ।

    नेपाली रुपैयाँ र भारतीय रुपैयाँबीच स्थिर विनिमय दर कायम हुँदै आएको अवस्थामा पछिल्ला समय विश्व बजारमा भारतीय रुपैया कमजोर भएपछि नेपाली रुपैयामा असर परेको बिज्ञहरुको तर्क छ । हाल विश्व बजारमा अमेरिकी डलरको माग अत्याधिक बढेको छ । कोभिड महामारीपछि पनि अमेरिकी अर्थतन्त्र सकारात्मक दिशा तर्फ नै अगाडि बढ्नुले विश्व बजारमा अमेरिकी डलरको माग अत्याधिक बढेको हो । तर भारतको अर्थतन्त्र भने अपेक्षाकृत रुपमा सुधार उन्मुख नभएपछि अमेरिकी डलरसँग भारतीय रुपैया कमजोर भएको मार नेपाली मुद्राको बिनिमय दरमा पर्न थालेको छ ।

  • अमेरिकामा बडा दशैं हर्षोल्लासका साथ मनाइयो

    अमेरिकामा बडा दशैं हर्षोल्लासका साथ मनाइयो

    सुपेन्द्र बस्नेत, बोष्टन

    यस वर्षको नेपालीहरुको महान चाड बडा दशैं सम्पन्न भएको छ। नेपालमा रहने नेपालीहरुले मात्र हैन, विश्वभर छरिएर रहेका प्रवासी/आप्रवासी नेपालीहरुले पनि बडा दशैं सक्दो हर्षोल्लासका साथ मनाए। यसबाट अछुतो रहन नसकेका अमेरिकामा पनि अवस्था अनुसार व्यवस्था मिलाएर सक्दो हर्षोल्लासका साथ बडा दशैं मनाए। धार्मिक मुल्य, मान्यता र सामाजिक तथा पारिवारिक परम्परा, रितिरिवाज, चालचलनका दृष्टिकोणले निकै महत्वपूर्ण मानिने चाड बडा दशैं नेपालीहरुका लागि नेपाल र नेपालीको पहिचानका दृष्टिकोणले अझ महत्वपूर्ण र अर्थपूर्ण रहने गर्दछ।त्यसैले, प्रवासी नेपालीहरुले जागीर, काम, व्यवसाय, अध्ययन, घरयासी व्यवहार, सामाजिक अभियान लगायत व्यस्त जीवनमा भरसक चाँजो पाँजो मिलाएर महत्वका साथ दशैं हर्षोल्लासका साथ मनाउने प्रयास गरेका थिए। १५ वर्ष अघि सपरिवार अमेरिका भित्रिनु भएकी उषा सुबेदीका अनुसार सुबेदी परिवारको ‘बडा दशैं’ हर्षोल्लासमय नै भयो।श्रीमान, छोरी र छोराका साथ हाल अमेरिकाको न्यु हेम्पसारमा बस्दै आउनु भएकी सुबेदी भन्नु हुन्छ,’नेपालको जस्तो त कहाँ हुन्छ र। तर, अवस्था अनुसार चल्नै पर्यो।रमाउनै पर्यो। चाडबाड मनाउनै पर्यो।’ अमेरिकाको बसाई लामै भैसकेकाले परिस्थितिलाई स्विकार गरेर रमाउने बानी परिसकेको उहाँको जिकिर छ।’सुरुका वर्षहरुमा नेपाल संझेर निकै बिरक्ता लाग्थ्यो।धेरै वर्ष भयो, यतै दशैं मनाउन थालेको। पारिवारिक जिम्मेवारीका कारण अब त बानी पनि परिसकेकाले रमाइलै लाग्छ।’

    सुवेदी परिवार


    यसै सन्दर्भमा आफ्नो प्रतिक्रिया दिदै हिमाल अधिकारी भन्नु हुन्छ,’ यस पटकको दशैं नेपालमै गएर मनाउने योजना थियो।तर, सम्भव नहुँदा मन खिन्न त भयो नै। तरपनि, यतै बडा दशैं सक्दो हर्षोल्लासका साथ नै मनाइयो।’ नेपालको दशैं संझदै उहाँ थप्नु हुन्छ,’ नेपालमा पाउने नेपालीपनको उत्साह, उमङ्ग, स्वाद, रौनक, सुख र आनन्दको भने अभाव त खड्कियो नै।’ नेपालको प्यूठान जिल्ला प्यूठान नगरपालिका जन्मभूमि भइ, ६ वर्षदेखि अमेरिकाको न्यु योर्क हुदै बोस्टनलाई कर्मभूमि बनाउदै आउनु भएका अधिकारी भन्नु हुन्छ ,’ सक्दो धार्मिक विधि र मर्म अनुसार घटस्थापना तथा जमरा राखी नव दुर्गाको पूजा, अर्चना तथा आराधन गरियो। दशमीका दिन परिवारका बिच टिका तथा जमरा लगाइयो।’


    बडा दशैंका अवसरमा अमेरिकास्थित विभिन्न हिन्दु धार्मिक शक्तिपीठहरुमा घटस्थापना गरी जमरा राख्नुका साथै देवी देवताहरुको पूजा, अर्चना र आराधन गरिएको थियो। यस धार्मिक कार्यमा अमेरिकाको विभिन्न राज्य स्थित पशुपति तथा बुद्ध मन्दिरहरुको बढि सक्रियता रहेको थियो। कोरोना कहर अझै साम्य नभइसकेकाले सुरक्षाका उपायहरु अपनाउदै मन्दिरमा धार्मिक क्रियाकलापहरु गरिनुको साथै भक्तजनहरुले मन्दिरको दर्शन तथा देवी देवताहरुको पूजापाठ गरेका थिए।

    दशैंको अवसर पारेर साथीभाइसंग युटाहतिर घुम्दै रमाउदै बिशाल पौडेल


    नेपालको मकवानपुर जिल्ला हेटौंडा जन्मथलो भइ ५ वर्ष अघि उज्वल भविश्यको खोजीमा अमेरिका छिर्नु भएका, हाल न्युयोर्कबासी विशाल पौडेलले पनि यस वर्षको दशैं गत वर्षको तुलनामा रमाइलोसंग नै मनाएको प्रतिक्रिया दिनु भयो । तुलनात्मक रुपमा गत वर्ष कोरोना कहरका कारण निरास र उदासका साथ दशैंलाई विदा गर्नु परेको भएतापनि, यस वर्ष भने साथी भाइहरुसंग भेटघाट र घुमघाम गरेर मनाउन पाएकोमा बडा दशैं उल्लासमय र उपलब्धिमूलक नै भएको पौडेलले जिकिर गर्नु भयो।’ यो वर्ष कोरोना भ्याक्सिन उपलब्ध भएसंगै कोरोना संक्रमण समस्यामा कमी आएकाले दशैंमा साथीभाइलाई भेट्ने, घुमघाम गर्ने र दशैं मनाउने योजना अनुसार अमेरिकाको युटाह राज्यतिर गइयो। र, साथीभाइसंगै घुमघाम गर्दै दशैं मनाइयो।’ लामो समय परिवारबाट टाढा रहन बाध्य हुनु भएका पौडेल भन्नुहुन्छ,’ तर, जम्मभूमितिरको घरपरिवार, साथीभाइ, इष्टमित्र, मठमन्दिर, नेपाली मिष्ठान्न परिकार, उमङ्गको माहोल आदिइत्यादि गुमाउनु पर्दा भने मन निकै दुःखी भयो।’
    पौडेलले जस्तै आफ्नो घर परिवारबाट निकै टाढा रहनु परेको परिस्थितिलाई आत्मसात् गरेर दुःखी मन बुझाउदै थुमथुमाउदै अनि रमाउदै वर्ष दिनको महान चाड ‘बडा दशैं’ मनाउनेहरुको संख्या अमेरिकामा निकै नै छ। तरपनि, अमेरिकामा नेपालीहरुको बढ्दो जनसंख्या, संगठित सक्रियता, समिप्यता, नेपाली भाषा, धर्म, संस्कृति, भेषभुषा, परम्परा, रितिरिवाज, चालचलन आदिको संरक्षण, संवर्धन तथा व्यवहारिक प्रयोगमा आएको चासो, चिन्ता र सक्रियतासहितका गतिविधिहरुले गर्दा भने विगतको तुलनामा चाडबाडको महत्व र रौनक बढ्दै गएकाले नेपाली चाडबाडहरु मनाउने र रमाउनेहरुको संख्या बढ्दै गएको छ। जो भावी सन्ततिको खुशीका लागि शुभ संकेत हो।
    विविध कारणले चाहना हुदा हुदै पनि नेपाल जान नपाउदा परिवारका मुली, इष्टमित्र वा आफन्तजनलाई अमेरिकामा नै बोलाएर चाडबाड मनाउने र उनीहरुलाई अमेरिका घुमाउनेहरुको संख्या पनि दिन प्रतिदिन बढ्दै छ। सोही अनुसार, यस वर्षको बडा दशैंमा पनि नेपालबाट अमेरिका भित्रने क्रमले निरन्तरता पायो। यसको एक प्रतिनिधि पात्र हो, नेपालको मकवानपुर जिल्ला हेटौंडा निवासी ढकाल दम्पती। ४ वर्ष अघि सपरिवार अमेरिका छिरेर टेक्सासमा बसोवास गर्दै आएका कान्छो छोरा दिपक ढकाल, बुहारी सुस्मा गौतम ढकाल, नातिनी एकता ढकाल र नाति दिवस ढकालको अनुरोधमा ढकाल दम्पती दशैंको मुखैमा अमेरिका आइपुग्नु भएको हो। पारिवारिक भेटघाट गर्न र घुमघाम गर्न अमेरिका भित्रिएको भएतापनि, बडा दशैं परिवारका बिचमा नै मनाउने ढकाल दम्पतिको मुख्य उद्देश्यले रहेको थियो। कृष्ण प्रणामी धर्मावलम्वी ढकाल परिवारका मुली पिताम्बर ढकालले दिनु भएको प्रतिक्रिया अनुसार झण्डै ४ वर्ष पछि छोरा बुहारी, नाति नातिनीहरुसंग महान चाड ‘बडा दशैं’ मनाउन पाउदा ढकाल दम्पतिको खुशीको सिमा रहेन।’ यस बर्षको बडा दशैंको खुशीको सिमा नै छैन। लामो समय पछि छोरा, बुहारी, नाति, नातिनीहरुसंगको भेटघाट र कान्छो छोराको परिवारकाबीच मनाइएको दशैंले साच्चै हृदय सारै रमायो ।’ उहाँ भन्नु हुन्छ,’ भिन्न परिवेष रहेको परदेशमा पनि दशैंले पाएको महत्व देख्दा मन खुशीले सारै गदगद भयो।भाग्यले ४ वर्ष पछि परदेशमा भएपनि छोरा, बुहारी नाति नातिनीका बिच दशैं मनाउन पाउदा हर्षोल्लासको सिमा रहेन।नेपालकै झै देखिएको दशैंको रौनक र माहोलले नेपाल मै दशैं मनाए झै लाग्यो।’ आमा बुवासंगै दशैं मनाउन पाउदा अत्यन्तै खुशी लागेको प्रतिक्रिया छ छोरा दिपक ढकालको।पाको उमेरका भएकाले ढकाल दम्पतीबाट दशैंको टिका, जमरा, प्रसाद र आशिर्वाद ग्रहण गर्नेहरुको बाक्लै उपस्थिति रहेको थियो। समग्रमा अमेरिकाको दशैंको माहोल हेर्दा, प्रवासी /आप्रवासी नेपालीहरुको नेपाली चाड पर्वप्रति आकर्षण बढ्दै गएको र सम्भव भएसम्म तन, मन र धन लगाएर बडा दशैं हर्षोल्लासका साथ मनाउने प्रयास गरिएको पाइयो।
    हिन्दु धार्मिकग्रन्थ अनुसार, बडा दशैं रामले रावरणको र नव दुर्गा भवानीले महिसासुर राक्षसको बध गरेको खुशीयालीको महाउत्सव भएकाले दुःख पिडा भुलेर भएपनि यस चाडलाई सोही अनुसार मनाउने चलन चलिआएको छ।र, असत्य माथि सत्यले विजय प्राप्त गरेको महत्वपूर्ण क्षणका रुपमा स्मरण, चर्चा, चित्रण गर्नुका साथै देवी देवताको पूजन गर्ने गरिन्छ। यस अर्थमा धार्मिक दृष्टिकोणले बडा दशैंको मूल मर्म शक्ति र सत्यको पूजा, अर्चना, साधना र आराधन हो। सामाजिक, पारिवारिक, साँस्कृतिक, परम्परा, चालचलन र रहनसहनका दृष्टिकोणले बडा दशैंलाई पारिवारिक मिलन, सामाजिक सद्भाव, धार्मिक सहिष्णुता, एकता, पहिचान र मनोरञ्जनको एक महान महोत्सवको रुपमा चित्रण र व्याख्या पनि गर्ने गरिन्छ।तर, मुलत: बडा दशैंको मूल मर्म धार्मिक क्रियाकलाप, आस्था र विश्वासमा नै केन्द्रिकृत रहेको छ।
    हिन्दु धार्मिक पात्रो अनुसार सोह्र श्राद्ध (भाद्र शुक्लपूर्णिमादेखि आश्विन औँसी(जमरे औंसी) सम्मका १६ तिथि समाप्त भएर नौरथा प्रारम्भ भएसंगै बडा दशैं शुभारम्भ हु्न्छ।जमरा राख्ने दिन घटस्थापनादेखि टिका लगाउने दिन दशमीसम्मको दश दिनलाई बिषेश मानिन्छ। यद्यपि, पूर्णिमाको दिनसम्म दशैंको टिका लगाएर हर्षोल्लास मनाउने चलन छ।
    हिन्दु धर्मग्रन्थ अनुसार आश्विन शुक्लपक्षको प्रतिपदा अर्थात घटस्थापनादेखि नवमीसम्मको हरेक दिन नव दुर्गाको भिन्न भिन्न स्वरुपको पूजा, अर्चना, साधना र आराधना गरी दशमीको दिन मान्यजनबाट टिका, जमरा, प्रसाद र आशिर्वाद ग्रहण गर्ने परंपरा चलिआएको छ।

  • जनकपुरका महासेठको अमेरिकामा हत्या

    जनकपुरका महासेठको अमेरिकामा हत्या

    न्युयोर्क

    अमेरिकामा एक नेपालीको गोली हानि हत्या भएको छ ।
    अमेरिकाको म्यासाच्युसेट राज्यस्थित आफनै पसलमा ५४ वर्षीय लालकिशोर महासेठको अज्ञात व्यक्तिले गोली हानि हत्या गरेको उनी आबद्ध संस्था मधेसी एसोसिएसन इन अमेरिकाले एक बिज्ञप्ति मार्फत पुष्टि गरेको छ । नेपालस्थित धनुषा जिल्ला जनकपुर घर भएका शाहको सोमबार हत्या भएको हो ।

    विगत १५ वर्षदेखि परिवारसहित अमेरिकामा व्यवसाय गर्दै आएका महासेठको पत्नी, दुई छोरा र एक छोरी छन् ।
    महासेठको हत्याको मधेशी एशोसिएसन अमेरिकाले शोक ब्यक्त गर्दै बिज्ञप्ति प्रकाशित गरेको छ ।

  • गोकर्णेश्वरका युवा समुहद्वारा ३०० वर्ष पुरानो संस्कृतिको जगेर्ना

    गोकर्णेश्वरका युवा समुहद्वारा ३०० वर्ष पुरानो संस्कृतिको जगेर्ना

    अमृता के सी (रोनी)

    काठमाडौँ, असोज ३१। गोकर्णेश्वर नगरपालिका वडा नं ४ स्थित ऐतिहासिक स्थान ‘देसे’ मा दशैँको टीकाको दिन ३०० वर्षभन्दा बढी पुरानो देवी नाच सम्पन्न भएको छ ।

    विजया दशमीको टिकाको दिन असत्यमाथि सत्यको जित भएको भन्दै देखाइदै गरेको देवि नाच ३७ वर्षसम्म यो नाच नाच्ने मानिसहरू नभएपछि देखाइएको थिएन । ४ वर्षअघि स्थानीय युवाहरूको सक्रियतामा पुनः यस नाचलाई नियमित रूपमा नचाउन थालिएको छ ।

    परंपरा, कला र संस्कृति जोगाउन युवा पुस्ताले देखाएको सकृयतालाई स्थानीय तथा आसपास क्षेत्रका सबैले सह्राहनीय कार्य भनि प्रसंशा गरेका छन्

  • अमेरिकामा कोभिडका कारण वालवालिकाको मृत्‍यु र संक्रमण दर वृद्धि

    अमेरिकामा कोभिडका कारण वालवालिकाको मृत्‍यु र संक्रमण दर वृद्धि

    न्युयोर्क

    अमेरिकास्थित संघीय सरकारले ५ बर्षदेखि ११ बर्ष उमेर समुहका वालवालिकालाई पनि कोभिड बिरुद्धको खोपको स्विकृति दिने अन्तिम तयारी गरेको छ । यो तयारी हुँदै गर्दा गत सेप्टेम्बर महिना अमेरिकाका लागि कोभिडका कारण मृत्‍यु हुने र संक्रमित हुनेको संख्यामा अत्यन्त खराब रह्यो ।
    अमेरिकन एकेडेमी अफ पेडियाट्रिकको डाटा अनुसार सेप्टेम्बर महिनामा बालबच्चाहरुमा सँक्रमणदर अत्यन्त उच्च रह्यो । सेप्टेम्बर महिनाको पहिलो हप्तादेखि अमेरिकामा प्राय: सबै बिद्यालाय खुलेको र विद्यार्थीहरु बिद्यालयमा नै उपस्थित भएर पढिरहेका छन् । कोरोना महामारी सुरु भएयता अमेरिकामा ६० लाख बाल बच्चाहरु सँक्रमित भएकोमा सेप्टेम्बर महिनामा मात्र ११ लाख बाल बच्चाहरु सँक्रमित भएको आँकडा अमेरिकन एकेडेमी अफ पोडियाट्रिकले सार्वजनिक गरेको छ । उक्त आँकडा सेप्टेम्बर ३ देखि ३० तारिख भित्रको हो । एकेडेमीको उक्त आँकडाले १५ बर्ष मुनि उमेर समुहका बाल बच्चाहरुको मृत्‍यु दर पनि सेप्टेम्बर महिनामा हालसम्म कै उच्च देखिएको छ । कोभिडका कारण अमेरिकामा सेप्टेम्बर महिनामा ४१ जना वालवालिकाको मृत्‍यु भएको एकेडेमीले जनाएको छ ।
    गत अक्टुबर ७ मा फाईजर र वायो एण्ड टेकले फुड एण्ड ड्रग् एड्मिनिस्ट्रेसनसँग ५ बर्षदेखि ११ बर्षसम्मका बाल बालिकालाई खोपको स्विकृति माग गरेपछि केही हप्ता भित्र स्विकृति दिन लागेको जनाइएको छ ।

  • पूर्व राष्ट्रपति बिल क्लिन्टन अस्पताल भर्ना

    पूर्व राष्ट्रपति बिल क्लिन्टन अस्पताल भर्ना

    न्युयोर्क

    अमेरिकास्थित पूर्व राष्ट्रपति बिल क्लिन्टन अस्पताल भर्ना भएका छन् । मुत्र नलीमा सँक्रमण भई रगतमा फैलिएपछि क्लिन्टनलाई अस्पताल भर्ना गरिएको चिकित्सकको हवाला दिदै समाचार संस्था सिएनएनले जनाएको छ । पूर्व राष्ट्रपति क्लिन्टनको अहिले युनिभर्सिटी अफ क्यालिफोर्निया अर्भिङ मेडिकल सेन्टरको आईसीयुमा भर्नागरी उपचार भैरहेको छ । क्लिन्टनलाई तरल रुपमा एन्टिबायोटिक दिईरहेको चिकित्सकद्वारा बिहीवार जारी बिज्ञप्तिमा जनाईएको छ ।
    क्लिन्टनका निजी चिकित्सकले उनलाई आईसियुमा भर्ना गर्नै पर्ने भएर नगरिएको, तर सुरक्षा र गोप्यताको लागि भर्ना गरेर उपचार गरिएको जनाएका छन् ।
    अस्पताल जानु अगाडि पूर्व राष्ट्रपति क्लिन्टन आफ्नो निजी फाउण्डेसनको एक कार्यक्रममा क्यालिफोर्नियामा नै भएको अवस्थामा अकस्मात सन्चो नभएपछि उनलाई अस्पताल लगिएको थियो । अहिले क्लिन्टनको अवस्था स्थिर रहेको र एन्टिबायोटिकले राम्रो काम गरेको बताईएको छ । चिकित्सकहरुले पूर्व राष्ट्रपति क्लिनटनलाई छिट्टै घर पठाईने बताएका छन् ।

    #photo:ABC27

  • रसुवाको रहस्य; सिङ्गेभूमी थान

    रसुवाको रहस्य; सिङ्गेभूमी थान

    सरस्वती न्यौपाने, रसुवा

    “हजारौँ वर्षदेखिको रूखहरू जस्ताको त्यस्तै”

    रसुवा भौगोलिक हिसाबले हिमाली जिल्ला हो । यो जिल्ला प्राकृतिक छटाले भरिपूर्ण हुनुका साथै धार्मिक हिसाबले पनि उच्च स्थानमा रहेको छ ।जिल्लाभित्र अनेकौँ धार्मिक महिमा बोकेका ठाउँहरू छन्, जसमध्ये केही रहस्यमय छन् । त्यस्तै स्थानीयलाई बाहेक बाहिरका मानिसलाई थाहा नभएको धार्मिक महत्त्व बोकेको ठाउँ हो- सिङेभूमी थान ।

    गोसाईंकुण्ड गाउँपालिका वडा नं ६ ठाडे निवासी साप ग्याल्वो घलेका अनुसार उक्त थान परापूर्व कालदेखि आफै उत्पत्ति भएको ढुङ्गा हो । अरू देवीदेवता भन्दा यसको महिमा बेग्लै छ । यस सिङगेभूमी थान र छङगम देवी बूढाबूढी हुन् भन्ने धार्मिक किंवदन्ती समेत रहेको छ ।

    यिनी बुढाबुढी एक आपसमा नमिलेर छुट्टै वारपार गरेर बसेका छन् । यस थानमा पूजा गर्दा रातो लुगा लगाएर रातो अविरले पूजा गर्नुहुँदैन र केटी मान्छे जानै नहुने भन्ने धार्मिक भनाइ छ । जहाँ विशुद्ध अछेता, गाईको दूध, पैसा मात्र चढाउनुपर्छ भन्ने मान्यता छ ।

    यस थान नजिक घना रूखै रूख छन्‚ सो रूखहरु काटे अनिष्ट हुने जनविश्वास छ । यसर्थ गाउँलेले त्यहाँका रुख पनि काट्दैन र गाईबस्तु र बाख्रा पनि चराउँदैनन् । यस ठाउँमा सोमबार र बिहीबार पारेर जानुपर्ने हुन्छ । अर्को रहस्यमय कुरा चाहिँ छङगमदेवि र मूलखर्कदेवी दिदीबहिनी हुन् । मुलखर्क देवीमा चाहिँ पहिरोले पुरेर ढुङ्गा देखिँदैन ।

    लाङटाङ राष्ट्रिय निकुञ्जभित्रमा रहेका सिङगे भूमिथानलाई स्थानीय सरकारले संरक्षणमा जोड दिने हो भने पर्यटन प्रवर्द्धनमा टेवा पुग्दछ । यहाँ हजारौँ वर्षदेखिको रूखहरू जस्ताको त्यस्तै छन् । पासाङल्हामु राजमार्गसँग जोडिएको भए तापनि धार्मिक हिसाबले स्थानीय बाहेक कमैलाई मात्र यसबारे जानकारी छ।

    आजको २१ ‍औँ शताब्दीमा मानिसको चालचलन‚ रीतिरिवाज परम्परा संस्कृति परिवर्तनतर्फ अग्रसर भइरहँदा भगवानलाई विश्वास नगरे पनि ठाडे गाउँवासी भने रीतिरिवाज र भगवानप्रति आस्था राख्छन् ।

    सरस्वती आधारभूत निमाविका प्राध्यापक भन्छन्‚ ‘यो त कुनै मानव निर्मित नभई भगवानको पालाकै हो । यहाँ फोहोर गर्ने महिलाहरू महिनावारी हुँदा हेलचक्र्याइँ गरे रोग लाग्ने गाउँमा भयावह हुने गर्छ ।

    विद्यालय व्यवस्थापन समिति अध्यक्ष लाक्पा घलेका अनुसार हामी जतिऔँ शताब्दीका मान्छे भए पनि आफ्नो संस्कृति, संस्कारलाई मान्नु पर्छ । यसले मानिसहरूलाई मानिस हुन सिकाएको छ । सिङ्गेभुमि थान ओझेलमा रहेको थान हो । यसले यस गाउँ र मानिसलाई असल बाटोमा डोर्‍याएको छ । यसको महिमाबारे विश्वसामु चिनाउन जरुरी रहेको विव्यस अध्यक्ष घले बताउँछन् ।

    पर्यटन विकास र आधुनिकीकरणको प्रभावले परापूर्वकालदेखि नै जगेर्ना गर्दै आएको प्रकृति सम्बद्ध खास मूल्य, मान्यता र विश्वास रही धार्मिक हिसाबले रसुवाको माथिल्लो भेगलाई भगवानले लुकाएको स्वर्गको एक पवित्र भूमि मानिएको पनि लामा बताउँछन् । लोक कथामा छङ्गमदेवीजस्तै उच्च महिमा यहाँका धेरै गाउँ ठाउँका नामसँग जोडिएका छन् ।

  • अमेरिकामा राष्ट्रपति बाइडेनको पार्टी डेमोक्र्याटिकप्रति घट्दो विश्वास

    अमेरिकामा राष्ट्रपति बाइडेनको पार्टी डेमोक्र्याटिकप्रति घट्दो विश्वास

    न्युयोर्क

    अमेरिकामा डेमोक्र्याटिक पार्टीको तर्फबाट राष्ट्रपति चुनिएको १ बर्ष पुरा नहुँदै बहुसंख्यक अमेरिकी जनता रिपब्लिकन पार्टी नै ठीक भन्न थालेका छन् । गत नोभेम्बरमा अत्यन्त बिवादास्पद पृष्‍ठभुमी र चरित्रका देखाएका रिपब्लिकन पार्टीका तात्कालिन राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पलाई डेमोक्र्याटिक पार्टीको तर्फबाट बर्तमान राष्ट्रपति जो बाइडेनले बिजय हासिल गरेको एक बर्ष पुरा नहुँदै अमेरिकी जनता रिपब्लिकन तर्फ मोडिने संकेत गर्न थालेका हुन । उक्त कुरा अमेरिकी राजनीतिको सर्बेक्षणमा अब्बल मानिएको ग्यालपले प्रकाशित गरेको नयाँ आँकडाले बताएको हो । ग्यालपको नयाँ सर्बेक्षणका अनुसार अन्तर्रास्ट्रिय खतराबाट सुरक्षाका लागि ५४ प्रतिशत्त अमेरिकीले रिपब्लिकन ठीक भनेका छन् भने ३९ प्रतिशत अमेरिकीले मात्र डेमोक्र्याटिक पार्टीलाई विश्वाश गरेका छन्।
    अमेरिकी सुख भोगका लागि ५० प्रतिशत अमेरिकीले रिपब्लिकनलाई विश्वास गरेका छन् भने ४१ प्रतिशतले मात्र यो बिषयमा डेमोक्र्याटिक पार्टी ठीक भनेको ग्यालपको नयाँ सर्बेक्षणले जनाएको छ । यि दुबै बिषयमा आएको सर्बेक्षणको नतिजा रिपब्लिकन पार्टीका लागि सन् २०१५ र २०१४ पछाडिको सबैभन्दा उच्च भएको ग्यालपले जनाएको छ ।
    सर्बेक्षण गत सेप्टेम्बर १ देखि १७ भित्र गरिएको हो ।

  • बृहत् रुपमा मनाऔं महान चाड- बडा दशैं

    बृहत् रुपमा मनाऔं महान चाड- बडा दशैं

    सुपेन्द्र बस्नेत, बोष्टन

    दशैं आयो, खाउँला पिउँला ।
    कहाँ पाउँला – चोरी ल्याउला ।
    धत्त पापि म त छुट्टै बसौंला ।।

    निकै महत्पूर्ण सन्देश बोकेका यि हरफहरुमा भाखा हालेर बाल्यकालमा खुबै खेलिन्थ्यो। नेपालीहरुको महान चाड बडा दशैं नजिकिन थालेपछि यो निकै प्राथमिकताका साथ गुन्जिने गर्दथ्यो। जो आजसम्म पनि प्राथमिकताका साथ स्मरण गरिने गरिन्छ।र, निरन्तर गुन्जिनै रहेको छ।
    वर्षा ऋतु समाप्ति पछि जब सरद ऋतुको आगम हुन्छ। तब, बिहानी पख हल्का हुस्सु लाग्न थालेर चिसोको अनुभूति हुन्छ।दिउसो पारिलो घाम लागेर घमाइलो र आकाश खुलेर रमाइलो देखिन थाल्छ। गाइने किरा(फिरफिरे)हरुको आगमन, झ्याकिरीहरुको झ्याउ झ्याउ, बिहानी पख चराको चिरबिर, बत्तिमा पुतलीहरुको आकर्षण आदि इत्यादिले नेपालीहरुको महान चाड बडा दशैं आएको सन्देश दिन्छ।
    यतिबेला स्वदेशमा रहने नेपालीलाई मात्र हैन, विदेशमा रहने नेपालीहरुलाई पनि नेपालीहरुको महान चाड ‘बडा दशैं’ ले मज्जाले छोइसकेको छ।हिन्दु धार्मिकग्रन्थ अनुसार, रामले रावरणको र महादुर्गा भवानीले महिसासुर राक्षसको बध गरेको खुशीयालीको महाउत्सव हो यो बडा दशैं।जसलाई असत्य माथि सत्यले विजय प्राप्त गरेको महत्वपूर्ण क्षणका रुपमा स्मरण, चर्चा, चित्रण र पूजन गर्ने गरिन्छ। यस अर्थमा धार्मिक दृष्टिकोणले बडा दशैंको मूल मर्म शक्ति र सत्यको पूजा, अर्चना, साधना र आराधन हो। सामाजिक, साँस्कृतिक ,परम्परा, चालचलन र रहनसहनका दृष्टिकोणले बडा दशैंलाई पारिवारिक मिलन, सामाजिक सद्भाव, धार्मिक सहिष्णुता, एकता, पहिचान र मनोरञ्जनको एक महान महोत्सवको रुपमा चित्रण र व्याख्या पनि गर्न गरिन्छ।तर, मुलत: बडा दशैंको मूल मर्म धार्मिक क्रियाकलाप, आस्था र विश्वासमा नै केन्द्रिकृत रहेको छ। हिजोआज यस महान पर्वलाई ‘विजयादशमी’ भनेर सम्बोधन गर्ने, चिन्ने, चिनाउने, व्याख्या गर्ने र सोही अनुसार मनाउने गरेको पाइन्छ। खास गरी सामाजिक सञ्जालहरु र सञ्चार माध्यमहरुमा जानेर वा नजानेर यस महान चाडलाई ‘बडा दशैं’ को सट्टा प्राथमिकताका साथ ‘विजयादशमी’ मात्र भनेर सम्बोधन गर्दै शुभकामना आदानप्रदान गरिरहेको देखिन्छ।जसले नजानिदो ढंगले बृहत महिमा, गरिमा र महत्व बोकेको चाडलाई संकुचित र कुन्ठित गरिरहेको छ।अझ भनौं चाडको मूल मर्मलाई नै ओझेलमा पारिरहेको छ। हिन्दु धार्मिक पात्रो अनुसार सोह्र श्राद्ध (भाद्र शुक्लपूर्णिमादेखि आश्विन औँसी(जमरे औंसी)सम्मका १६ तिथि समाप्त भएर नौरथा प्रारम्भ भएसंगै बडा दशैं शुभारम्भ हु्न्छ।मुलत: जमरा राख्ने दिन घटस्थापनादेखि टिका लगाउने दिन दशमीसम्मको दश दिनलाई बिषेश मानिन्छ। यद्यपि, पूर्णिमाको दिनसम्म दशैंको टिका लगाएर हर्षोल्लास मनाउने चलन छ।
    हिन्दु धर्मग्रन्थ अनुसार आश्विन शुक्लपक्षको प्रतिपदा अर्थात घटस्थापनादेखि नवमीसम्मको हरेक दिन नवदुर्गाको भिन्न भिन्न स्वरुपले दशैंको क्षेत्र बृहद रहेको पुष्टि गर्दछ।
    धार्मिकग्रन्थका अनुसार महिसासुर लगायतका दानवहरुको बध गर्ने अभियानका क्रममा नौं रुप धारण गरेको विश्वास गरिन्छ। त्यसैले दुर्गालाई नवदुर्गाका नामले पनि पुकारिने गरिन्छ। यसरी धार्मिक ग्रन्थ अनुसार हरेक दिन(नौ दिन) र असत्य माथि सत्यको विजय प्राप्त भएको दशमीको दिन, जसलाई विजयादशमी भनेर पुकारिन्छ, सहितलाई समेटेर संयुक्त रुपमा ‘बडा दशैं’ भनेर सम्बोधन गरिनु पर्दछ। नकि ‘विजयादशमी’ मात्र । तब मात्र यो बृहत चाडको यथार्थ मर्म, महत्व, गरिमा र महिमा दर्शाउन र बचाउन सकिन्छ । जसलाई पुष्टि गर्न नवदुर्गाको नौं रुप, त्यसको शक्ति, भूमिका र महत्वलाई यसरी उल्लेख गरिएको पाइन्छ ।

    १) शैलपुत्री – हिमालय पर्वतकी पुत्रीको रुपमा उत्पन्न ६ वटा हात भएकी नवदुर्गाको पहिलो रुपलाई शैलपुत्री भन्ने गरिन्छ। जसको हातहरु शंख, चक्र, गधा, पध्म, त्रिशुल र डम्बरुले सुशोभित भएका हुन्छन्। महिसासुर सहित दानवहरुले देवगण माथि अति नै अत्याचार गरेपछि दानवहरुको नष्ट गरेर देवगणको रक्षा गर्ने महाअभियान सफल पार्न आफ्नो रुपधारण गरेकी नवदुर्गाको पहिलो रुप हो यो। सोही अनुसार यस दिन उनको पूजा, अर्चना र साधना गर्ने गरिन्छ।
    २) ब्रम्हचारिणी – नवदुर्गाको दोस्रो रुपलाई ब्रम्हचारिणी भनिन्छ। यो पाँचवटा हात भएकी ब्रम्हचारिणी शंख, चक्र, गधा, पध्म, जपमाला तथा अमृतले भरिएको अमृतघडाले सुशोभित रुप हो। जो उनको ध्यान जपको रुप हो। शास्त्र अनुसार, नव दुर्गा महिसासुरको वध गर्नु उचित हो वा होइन ? भन्ने यकिन गर्नका लागि आत्मज्ञान प्राप्त गर्न यो रुप धारण गरी ध्यान जपमा लिन भएकी विश्वास गरिदै आइएको छ।

    ३) चन्द्रघण्टा – चार हातमा शंख, चक्र, गधा र पध्म बोकेकी र मस्तकमा घण्टा आकारको अर्ध चन्द्र रहेको नव दुर्गाको तेश्रो रुप चन्द्रघण्टा हो।शास्त्र अनुसार, घण्टालाई सञ्चार र चन्द्रलाई फैलाउनुको रुपमा अर्थ्याइएको पाइन्छ। यस दिन सोही अनुसार दुर्गाको पूजा, अर्चना, आराधन र प्रार्थना गर्ने गरिन्छ।

    ४) कुष्माण्डा – दुर्गा भगवतीको चौथो रुप कुष्माण्ड हो। महिसासुरको बध गर्ने अभियान अन्तरगत ब्रम्हाण्ड उत्पन्न गर्नका लागि उनले यो रुप धारण गरेको मान्यता रहेको छ। आफ्नो मुस्कानबाट ब्रम्हाण्ड उत्पन्न गरेकी हुनाले यिनलाई कुष्माण्डा भनिएको हो। देवीले महिसासुरलाई यस रुपले आफ्नो बसमा ल्याएकी थिइन्। जसलाई शक्तिशालिनी तथा शान्तिदायनी रुप पनि भन्ने गरिएको छ। नवरात्रको यस दिनलाई शक्ति पूजाको विशेष दिन पनि मानिन्छ ।

    ५) स्कन्दमाता – देवताका सेनापति स्कन्द कुमारकी माताको रुपलाई स्कन्दमाता भनिन्छ।दुर्गाले यस रुप धारण गरेर सत्यका लागि असत्यका विरुद्ध लड्न सेना तयार पारेको कुरा धार्मिक ग्रन्थहरुमा उल्लेख गरिएको पाइन्छ ।

    ६. कात्ययानी –दुर्गाको छैटौं रुपलाई कात्ययानी भनिन्छ। कात्ययानले घोर तपश्या गरेर दुर्गालाई छोरीको रुपमा प्राप्त गरेकाले यस रुपलाई कात्ययानी भनिएको पाइन्छ। महिसासुरले आफ्नो मृत्यु जल, थल र वायु कहि पनि हुन नसकोस् ।र, कुनै पनि हतियारबाट नहोस् भनि बिष्णुबाट बरदान पाएका थिए। जसले गर्दा उनको बध गर्न असम्भव झै थियो। यस्तो निकै गम्भीर अवस्थालाई दुर्गामाताले यही रुपमा गहन चिन्तन मनन गरेर उसको बध गर्ने सही उपाय पहिचान गरेको विश्वास गरिन्छ ।

    ७) कालरात्री – यो दुर्गाको सातौं रुप हो। यो रुपमा दुर्गाको दाँयापट्टि ५ र बाँयापट्टि ४ हात रहेका छन्। उनको यस रुपको बाँया हातमा मुसल र दण्ड र दाँया हातमा त्रिशुल र तरवार सुशुजित छन्। देवीको यस अद्भुत शक्तिको कालरात्री स्वरुपलाई विनाशिनी पनि भनिन्छ । देवीले यस रुपमा महिसासुरलाई आफ्नो काखमा राखेर नङको सहायतामा पेट चिरेर बध गरेकी थिइन्। जसलाई असत्य माथि सत्यको विजय भएको विश्वास गरिन्छ। यसै विश्वासका कारण देवीको असत्यमाथि सत्यको विजय अभियान सफल भएको दिन भन्दै देवीको पूजनीय कर्मको सम्मान स्वरुप बली दिने प्रचलन चलिआएको मानिन्छ। जस अनुसार सप्तमीदेखि महाअष्टमीको दिनसम्म राँगा, बोका, भाले, हाँस, भेडाहरुको बली दिने प्रचलन छ। हिंसा गर्न नचाहनेहरुले भने घिरौँला, लौंका जस्ता तरकारीका कैडालाई पशुको स्वरुप दिएर बली दिने प्रचलन पनि छ।अहिंसावादीहरुले भने नवदुर्गालाई कदर स्वरुप नरिवल चडाउने गरेको पाइन्छ।

    ८) महागौरी – धर्मशास्त्रले नवदुर्गाले महिसासुरको बध गर्ने महाअभियानमा सफलता प्राप्त गरिसकेपछि आफ्नो आठौं रुपमा सबै बस्त्र तथा पहिरण सेतो धारण गरेको बताएको छ। शास्त्र अनुसार यस रुपमा उनले महिसासुर लगायतका दानवहरुको शरिर कुहाउने र उनीहरुलाई शान्ति दिलाउने काम फत्ते गरेको विश्वास गरिन्छ ।

    ९) सिद्धिधात्री – नव दुर्गाको अन्तिम रुप सिद्धिधात्री हो। यस रुपमा देवी दुर्गा बाँया हातमा अमृतघडा र दाँया हातमा स्वस्तिक तथा कमल र लिएकी छिन्। देवीले यस रुपमा यस अणिमा, महिमा, गरिमा, लधिमा, प्राप्ति, प्राकम्प, इशित्व र वशित्व नाम भएका आष्ट सिद्धि दिन सक्ने विश्वास गरिन्छ। नवमीको दिन शक्तिपीठ तथा देवीको पूजा, अर्चना, साधना र आराधना गर्नाले देवीको शक्ति र सिद्धि प्राप्त हुने धार्मिक विश्वास रहेको छ। यहि विश्वासका आधारमा हिन्दु धर्मावलम्वीहरुले यस दिन माता नवदूर्गा भवानीको पूजा, अर्चना, साधना र आराधना गर्ने गर्दछन्।

    बडा दशैंको दशौं दिन (जसलाई ‘विजयादशमी’ भन्ने गरिन्छ) लाई विजयोत्सवको मुख्य दिन मानिन्छ । यो दिन देवताले दानव माथि अर्थात सत्यले असत्यमाथि विजय प्राप्त गरेको विजयोत्सव मनाउने हर्षोल्लासको दिन हो। यो दिन नव दुर्गा दानवी शक्तिमाथि र भगवान रामले रावणमाथि विजय हासिल गरेको उपलक्ष्यमा हर्षोल्लासका साथ खुसीयाली मनाउदै नव दुर्गा भवानी र भगवान श्री रामको पूजा, अर्चना, आराधन, साधना र प्रार्थना गर्दै विजयको प्रसाद ग्रहण गर्ने गरिन्छ।जस अनुसार, निधारमा विजयको प्रतिक रातो अबिरमा मुछिएको अक्षताको टिका र घटस्थापनाका दिन अर्थात नव दुर्गाले महिसारसुरलाई बध गर्ने अभियान फत्ते गर्न पहिलो रुप धारण गरेको दिन राखिएको जमरा शिरमा लगाउने चलन छ। यो नेपाली पात्रो अनुसार हरेक वर्ष आश्विन (असोज) महिनाको शुक्ल पक्षको दशमी तिथिमा पर्दछ। यस दिन एक आपसमा उत्तरोत्तर प्रगति उन्नति, आरोग्य र दिर्घायुको कामनासहित शुभकामना आदानप्रदान गर्नुका साथै आफन्तजन, नातेदार, नाता कुटुम्ब, गुरु, मान्यवरहरुको हातबाट टिका तथा जमरा, दक्षिणा ग्रहण गर्दै अमुल्य गआशिर्वाद लिने प्रचलन चलिआएको छ।

    बडा दशैंमा टिका लगाउदा पुरुषलाई दिने आशिर्वाद यस प्रकार रहेको छ :

    “आयू द्रोणसुते श्रीयो दशरथे शत्रुक्षयं राघवे।
    ऐश्वर्यं नहुषे गतिश्च पवने मानञ्च दुर्योधने।
    दानं सूर्यसुते बलं हलधरे सत्यञ्च कुन्तीसुते।
    विज्ञानं विदुरे भवन्तु भवतां कीर्तिश्च नारायणे ।।”

    यसको अर्थ हो :-

    द्रोणपुत्र अस्वत्थामको जस्तो लामो आयु अर्थात दीर्घायु होस्। दशरथ राजाको जस्तो धनसम्पति होस् । भगवान रामको जस्तो शत्रु नाश होस् । नहुष राजाको जस्तो ऐश्वर्य होस् । पवनसुत हनुमानको जस्तो गतिशिलता होस्।दुर्योधनको जस्तो मान होस् । सूर्यपुत्र कर्णको जस्तो दानवीरता होस्।हलधर बलरामको जस्तो बल होस् । कुन्ती पुत्र युधिष्ठरको जस्तो सत्यवादिता होस्।विदुरको जस्तो ज्ञान होस् । भगवान नारायणको जस्तो कृति वा प्रशिद्धि होस् ।

    महिलालाई दिइने आशिर्वाद यस प्रकार रहेको छ :

    “जयन्ती मङ्गला काली भद्रकाली कपालिनी
    दुर्गा शिवा क्षमा धात्री स्वाहा स्वधा नमोऽस्तु ते ।।”

    यसको अर्थ हो:-

    जयंती देवीको जस्तै महेश्वरीको रूप र विजयशलिनी होस्। मंगला देवीको जस्तो स्वतन्त्र ,मुक्ति देवीको रूपमा प्रसिद्दि होस्।काली देवी जसले सम्पूर्ण सृष्टिलाई आफूसँग समयमा लिने हुनु।भद्रकालीको जस्तै भद्र, खुशी, मंगल हुनु।कपालिनी देवीको जस्तो दुश्मनहरूका लागि भयानक हुनु।दुर्गाले जस्तै कर्म र उपासनाबाट दुर्गतिको नष्ट गर्नु। क्षमाकी देवीले जस्तै क्षमा दिनु।शिव देवी जस्तै कल्याणकारी र सर्वशक्तिमान हुनु।धातृ देवीले जस्तै सम्पूर्ण जीवको रक्षा गर्नु। स्वाहा देविले जस्तै हरेक यज्ञ र दानपुण्य गर्नु र स्वधा देवीले जस्तै मानवका हरेक यज्ञ दानपुण्यको संकल्प लिनु।

    बडा दशैंको बृहत गरिमा, महिमा र महत्वका कारण टिका, जमरा, प्रसाद, आशिर्वाद र दक्षिणा ग्रहण गर्ने कार्य, पूर्णिमाको दिनसम्म गर्ने गरिन्छ। वर्ष दिनमा एक पटक विषेश र भव्य रुपमा मनाइने यस महान चाडलाई थप रौनक र हर्षोल्लासमय बनाउन शक्तिपीठहरुको दर्शन तथा पूजा आराधन गर्नुका साथै आफन्तजनहरुसंग भेटघाट गर्ने,
    नयाँ नयाँ बस्त्रहरु लगाउने, मिष्ठान्न भोजन गर्ने गराउने, घर आँगन, बाटोघाटो, गाँउ बस्ती, चोक चौतारो, मठमन्दिर सरसफाइ तथा रंगरोघन गर्ने, पिङ खेल्ने, चङ्गा उडाउने, जस्ता क्रियाकलापहरु पनि गरिन्छ।यस अर्थमा ‘बडा दशैं’ धार्मिक ,साँस्कृतिक, सामाजिक , पारिवारिक , शैक्षिक, ज्ञान, पहिचान, परम्पार, रितिरिवाज, एकता, उत्सव आदिका दृष्टिले बहुआयामिक महान चाड हो।

    यसरी घटस्थापनादेखि नवमीसम्म नव दुर्गाको नौं रुपको पूजा, अर्चना, आराधना, प्रार्थना र उपासना गर्ने र दशमीका दिन टिका, जमरा, प्रसाद, दक्षिणा र आशिर्वाद ग्रहण गर्दै हर्षोल्लासका साथ बृहत रुपमा मनाइने चाड भएकाले यो चाडलाई केबल ‘विजयादशमी’ मात्र नभनेर महान चाड ”बडा दशैं” कै नामले पुकारेर चाडको मूल मर्म अनुसार बृहत् रुपमा मनाउदै धार्मिक विधि र परम्पराको अनुसरण गर्ने, प्रचारप्रसार गर्ने, शुभकामना आदानप्रदान गर्ने, चर्चा परिचर्चा गर्ने, प्रवर्धन गर्ने र संरक्षण गर्ने गर्नु अपरिहार्य छ। नेपाल र नेपालीको सक्कली पहिचान पनि हो। यसर्थ, यस महान शुभ घडिमा सबैलाई यही नै अपिल गर्दै हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछु ! असत्य माथि सत्यको विजय प्राप्त गर्न आवश्यक शक्ति मिलोस् ! नव दुर्गा भवानीले सबैको कल्याण गरुन् !

  • परदेशीको पिडा गीत बजारमा

    परदेशीको पिडा गीत बजारमा

    न्यूयोर्क

    नेपालीको महान चाड दशैँलाई लक्षित गरेर मौलिक गीतहरु बजारमा आइरहेका बेला गायक तथा सर्जक बिष्णुहरी भण्डारीको दशैँ कोसेली ‘परदेशी’ गीतको भिडियो सार्वजनिक भएको छ ।

    घटस्थापनाको दिन पारेर सार्वजानिक गरिएको उक्त भिडियोलाई बि एण्ड टी इन्टरटेनमेन्ट युट्युब च्यानलमार्फत सार्वजानिक गरिएको हो । गायक तथा सर्जक बिष्णुहरी भण्डारीको शब्द तथा लय रहेको मौलिक दशैँ गीत ‘परदेशी’ बोलको गीतमा स्वयमं भण्डारीको स्वर रहेको छ ।

    उक्त गीतको भिडियोमा सुरेन थापा, प्रमिला ढकालको मुख्य अभिनय रहेको छ भने सुदर्शन गुनि, पोष्टकुमारी थापा, कमला माया पण्डित, राजन कार्की, नारायण केसी, कमल अधिकारी लगायत कलाकारको बेजोड अभिनय प्रदर्शन गरिएको छ ।

    हाल अमेरिकाको न्युयोर्क शहरमा रहेका नेपालीहरुले यो गीत प्रस्तुत गरेका हुन् । नेपालीहरुको महान चाडपर्वलाई लक्षित गरेर निर्माण गरिएको मौलिक दशैँ गीतमा बालापनमा बिताएका साथी संगी, परिवार र बुढी आमासँग रमाईलो गरेका हरेक क्रियाकलापलाई भावमा समेट्न खोजिएको छ ।

    विशेष गरी यो गीतले परदेशमा जीवन विताएका नेपालीहरु छिट्टै घर फर्किने र आफ्नै कथा ब्यथालाई आफ्नै गाउँ घरमा साथीसंगी मिलेर रमाइलो गरेको यथार्थलाई गीतकार बिष्णुहरि भण्डारीले शब्दमा उतारेका हुन् ।
    नेपालीहरुको कला, सस्कृति र मौलिकतालाई प्रस्तुत गर्नको लागि आफूले सो गीतलाई फरक तरिकाबाट प्रस्तुत गरिएको र यस गीतले आपसी सद्भाव बढाउने उनको भनाई छ ।

    ओम कर्माचार्यको निर्देशन रहेको भिडियोलाई ओम कर्माचार्यले नै छायाकंन र भिडियो सम्पादन गरेका छन् । ॐ मेगा रेकर्डिङ्ग स्टुडियोले संगीत संयोजन गरेको छ ।

  • हेर्दाहेर्दै फोहोरी बनेको न्युयोर्क सहर

    हेर्दाहेर्दै फोहोरी बनेको न्युयोर्क सहर

    कुमार न्यौपाने, न्युयोर्क

    बार्षिक ३.३ मिलीयन टन फोहोर उत्सर्जन गर्ने न्युर्योक सहरले उक्त फोहोर व्यवस्थापनको लागी बर्षेनी झण्डै ५०० मिलीयन डलर खर्च गर्छ । प्रत्येक दिन बेलुका १३ हजार टन फोहोर सडक छेउ थुपार्ने यो सहरले हालसालै फोहोर उठाउन गर्ने खर्चमा १०६ मिलीयन कटौति गरेपछि सहरको ६०% प्रतिशत फोहोरको व्यवस्थापनमा अन्यौलता छाएको छ । एउटा प्रख्यात पत्रिका लेख्छ, New York City is the greatest in the World-for trash. २०३० सम्ममा ल्याण्डफिल्स साइट नै नचाहिने गरी फोहोर व्यस्थापन गर्ने महत्वाकांक्षी परियोजना ल्याउने भन्ने योजना बुनेको सहरको आजको अवस्था हेर्दा कतै हाम्रो सुन्दर मेयरका सय दिनको सय योजना झैं लाग्न थालेको छ ।


    विश्वव्यापि रुपमा आफैंद्वारा उत्सर्जित फोहोरले जलवायू परीवर्तनमा पारेको प्रभावले अकल्पनीय परिणाम भोग्ने दिशातिर मानिसहरु पुग्दैछन । यो गम्भिर र गहन कुरा हो, पृथ्वी नै कसरी यतिविधि फोहोर भयो भन्दै खोज्ने हो भने हाम्रो गाँउघर, खोला खोल्साहरुमा फालिएका चाउचाउका खोलहरु, प्लास्टिकका बोतलहरु जिम्मेवार छन तर मात्रा र असरको हिसावले भने हजारौं गुणा जिम्मेवार ठुला खरबौं डलर कमाउने उद्योगहरु छन । अरबौं अरव पोल्टामा हाल्ने समाज र मानिसहरु मध्ये एक अमेरीकी, यसैको एक हिस्सामा पर्ने न्युयोर्कबासीहरुको नै शब्द पैंचो मागेर भन्ने हो भने न्युयोर्कको मेयर कामै नलाग्ने भए । त्यसो सुन्दै गर्दा काठमाण्डौंको मेयर बिद्यासुन्दरका सय दिनका सय योजनाको याद आयो । काठमाडौं र बिद्यासुन्दरसंग दाँज्न खोजेको त हैन तर यो सहरलाई मैले देखेदेखिको मात्रै कुरा गर्ने हो भने सफा र स्वच्छताको अवस्था निकै खस्केको छ ।

    एक दिन न्युयोर्क सहरको म्यानह्याटनको झण्डै मध्यतिर पर्ने युनियन स्क्वायर पार्कको बेन्चमा बस्दै गर्दा एक रैथाने न्युर्योकेलीले लोखर्केलाई बदम दिदै गरेकी बृद्घालाई फत्फताउँदै कराएको शब्दहरु पनि याद आयो । तिनी भन्दैथिए, के तिमीले यो लोखर्केलाई बदम ख्वाउदैछौ भन्ठानेको ? तिमीले त यो सहर चलाउने भ्रष्ट मानिसहरु र प्लेग फैलाउने मुसाहरुलाई सपोर्ट गर्दैछौ । यति भन्दै तर्कदै गर्दा ति बदम छर्दै गर्ने बृद्घाले कति बुझिन र मैले कति बुझें । त्यो बेला यस्तो भनाई सुन्दै गर्दा अप्रिय लागेको भएतापनि आज आएर ति व्यक्तिको भनाई साँचो हुदै गइरहेको न्युर्योक सहरको सव वे ट्रेन स्टेसनहरुमा देखिने मुसाका बथानहरु, बोतल र प्लास्टिकको थुप्रो र जमेका पानीमा भन्किएका झिङ्गा र लामखुट्टेहरुले देखाउन थालेका छन । कयौं सुकिला मानिसहरुले फोहोरका पोकाहरु फोहोर हाल्ने भाँडा आफ्नै अगाडि हुँदाहुँदै छेउमा फाल्दै लम्केको दृष्यहरु दैनन्दिन देखिन्छन ।


    न्युर्योक सहरको मुटु मानिने टाइम्स स्क्वायर्स र वरपरको दृष्यहरुले दिनरात ननिदाउने विश्वको उत्कृष्ट सहर भनेर चिनिएको यो सहर किन “गार्बेजको सहर” बन्दैछ । स्थानीय पत्रपत्रिकाहरुको हेडलाइनले भन्न थालेको छ ‘फोहोरको डङ्गुरको सहर अव हाम्रो रहर’ । यसले के भन्दैछ भने न्युर्योकको सान मानिने म्यानह्याटनको केन्द्र यस्तो फोहोरी बन्दैछ भने कसैको आँखामा नपरेका सहरका अन्य भागहरुको हालत कस्तो होला ? यसो भन्दै गर्दा सहरको सबै ठाँउ यही हालतमा छ भन्ने होइन तर अधिकांश भागमा यस्ता दृष्यहरु सामान्य हुन थालेका छन । कुनै बेला यही अमेरीकाको कुनै ठाँउ बिशेषको सरसफाइ र स्वच्छताको उत्कृष्ट व्यवस्थापन देखेर दङ्ग पर्दै राम्रा भावनाहरु पोखेको थिंए तर आज केही समयदेखि बसोवास गर्दै आइरहेको सहर देख्दा देख्दै नियमकानुन नमान्ने, असहिष्णु, जथाभावि फोहोर फाल्ने, ध्वनि प्रदुषण (एम्बुलेन्स र दमकलका चर्को स्वरहरु, उश्रृङ्गखलरुपमा हाँकेर ध्वनि आतंक मच्चाउने डर्ट मोटरसाइकलहरु, पुराना ट्रेनका लिकहरुबाट निस्कने कर्कश आवाजहरु, बाटो थर्काउदै अन्य यात्रुहरु वा पैदलयात्रीहरुको सातो जाने गरी गीत बजाउँदै हुइकिने गाडीहरु) गर्ने सहरको रुपमा अघि बढिरहेको पाइन्छ । आफ्नो अधिकारको प्रयोग गर्दा अरुको ख्याल राख्नुपर्छ नत्र दण्डित हुनुपर्छ भन्ने न्यायका सिद्घान्तहरु यतैतिरबाट सापटी मागी पढेको सम्झना आउँछ । मेरो अधिकार र मैले जे गरेपनि हुन्छ भन्ने म बादिहरुको संख्यामा बढोत्तरीको कारणपनि यी र यस्ता अफ्ठ्याराहरु झेल्न सर्वसाधारणहरु बाध्य छन ।


    नगरपालिकाका कर्मचारीको आन्दोलन होस वा डम्पिङ्गसाइटको अव्यवस्थापन, जुनसुकै कारणहरु भएतापनि काठमाडौंको दिर्घरोगको रुपमा रहेको फोहोर व्यवस्थापन हामीले जीवनपर्यन्त देख्न भोग्न पर्ने देखिन्छ । बिभिन्न देशको उदाहारण दिइ अनेक बहानामा स्थायी समाधानहरु (मल वा मोहोर बनाउने कुरा) पन्छ्याउने काम सरकारी निकायहरुबाट नै भइरहेको छ । कयौं पल्ट फोहोरको थुप्रो छिचोल्दै हिंडनुपरेको सम्झना ताजै छ । कयौं नियम मिचेका घटनाहरु, कर्मचारीहरुले गर्नुपर्ने कर्तव्यबाट च्युत भएका अनुभवहरु छंदैछ, त्यस्तो बेला सोच्ने गरिन्थ्यो कि कुनै धनि देशमा यस्तो हुँदो हो त कस्तो सजायँ पाउथ्यो होला, कति जरिवाना तिर्न पर्थ्यो होला ! सुसासनले कसरी कठघरामा उभ्याउथ्यो होला । आज लाग्दैछ यी सबै एउटा मापदण्ड मात्रै हुन । नियम सबैले पालना गर्नु नै पर्छ भन्ने पनि लाग्न छोड्दैछ । यदि सबैले कडाइका साथ पालना गर्नैपर्ने हो भने न्युर्योक सहरको फोहोर उठाउने एउटा समय छ, कसरी फोहोर उठाउने भन्ने नियम र मान्यता पनि छ तर सधैं हामी के हेर्न बाध्य छौं भने तोकिएको समयमा फोहोर उठेको हुदैन, फोहोर थुपारेको ठाँउबाट पुर्णरुपमा फोहोर उठाइएको हुन्न र फोहोर फाल्नेले पनि फोहोर हाल्ने नियमीत झोलामा पोको नपारी जथाभावी छरपष्टरुपमा फालिएको देखिन्छ । यी दृष्यहरुले म जस्तो काठमाडौंको फोहोरदेखि आजित भएर धनि देशहरुमा कस्तो राम्रो व्यवस्थापन हुन्छ भन्दै आफ्नालाई गाली गर्ने मनहरुलाई झन बढी निचोरेको पाउँछु । फरक यत्ति हो कि यँहाका भित्ताहरुमा यहाँ फोहोर फाल्ने कुकुर अथवा गधा हुन भन्ने बाक्यहरु पढ्न पर्दैन ।
    यति भन्दाभन्दै यो सहरले सहर सफा राख्नको लागी कयौं उपायहरु नअपनाएको भने होइन । फोहोरको वर्गिकरण गरी फोहोर जम्मा पार्ने प्रणाली । सड्ने, नसड्ने र फेरी प्रयोग गर्न सकिने (रिसाइकल) भिन्दाभिन्दै राख्नु भनेर फोहोर हाल्ने भाँडाहरु प्रसस्त रुपमा राखिएको देखिन्छ । कुनै पनि घरभित्र भान्छाका फोहोरहरु भिन्नै जम्मा गर्ने गरी व्यवस्थापन गरेको हुन्छ । सर्सर्ति हेर्दा यो नै राम्रो उपाय हो तर त्यसको पालना भयो कि भएन भन्ने सबैभन्दा महत्वपुर्ण मानिन्छ । सबैभन्दा समस्या नै यहिनेर छ । अधिकांसले फोहोर छुट्टयाएर नराख्ने, फोहोर उचित ठाँउमा नपु¥याउने र पुगेपनि राखिएको भाँडामा नहाल्ने, फोहोर उचित समयमा नउठ्ने र फोहोर उठाउने कर्मचारीहरुले त्यहाँ भएको फोहोर वा छरिएका फोहोरहरु सफासंग नउठाउने आदत नै यस सहर फोहोर देखिनुको मुख्य कारणहरु हुन ।
    अर्को समस्या छ शौचालयको ।


    सहरको जनसंख्या र आकारलाई हर्ने हो भने सार्वजनिक शौचालय निकै न्युन देखिन्छ । पार्क, सार्वजनिक स्थल वा पर्यटकीय स्थानहरुमा पर्याप्त सर्वसुलभ शौचालय नभएको कारण सहरबासी लगायत पर्यटकहरुले निकै सकस भोग्न परेको कुराहरु विभिन्न समाचार र सामाजिक संजालहरुमा समेत पढ्न पाइन्छ । कल्पना भन्दा पनि बाहिर लाग्ने तर बाटो हिंड्दा यदाकदा सडककै कुनाकप्चेराहरुमा निर्वाध पिसाव गरिरहेको दृष्यहरु सामान्य जस्तो लाग्न थालेको छ । पर्यटकहरुको समस्या एकातिर छदैछ त्यहि पर्यटकहरु बोकी सहरलाई चलायमान बनाउने ट्याक्सी, उवर र लिफ्ट गरी झण्डै एकलाखको संख्यामा रहेको सवारी साधनका चालकहरुको प्रमुख गुनासो नै सार्वजनिक शौचालयको पहुच नहुनु हो । यसको बिकल्पको रुपमा मानिसहरु बाध्य भई अस्वाभाविक रुपमा दिसापिसाव गर्न बाध्य भइरहेका छन । सहर झनै दुर्गन्धित बन्दैछ ।
    यो सहर वरपर फोहोरलाई जम्मा गरी बिभिन्न प्रयोजनमा प्रयोग गर्न मिल्ने बस्तु बनाउने थुप्रै प्रशोधन केन्द्रहरु छन । तर ति पर्याप्त छैनन । फोहोर जम्मा गरी प्रशोधनको लागी न्युर्योकबाट पेन्सलभेनिया, ओहायो र साउथ क्यारोलीनासम्म पुर्याउनको लागी सयौं मिलीयन डलर बजेट खर्च पनि गरीरहेको छ तर समस्या ज्युँ को त्युँ किन छ त ! त्यस्ता फोहोर प्रसोधनपछि उत्पादन हुने मिथेन लगायत अन्य रसायनिक पदार्थको व्यवस्थापन नहुँदा विशेष गरी पानी प्रदुषित हुदै गएको पाइन्छ । सहरमा विभिन्न प्रयोजनको लागी प्रयोग भएको पानीलाई फिल्टर गरी पुनः प्रयोग गर्नमिल्ने बनाउने प्लान्टहरु प्रसस्त छन । तर फिल्टर गरीएको पानीको बिकार बस्तुहरुको बिसर्जन फेरी त्यही न्युर्योक सहर भइ बग्ने नदिहरु मै हुने गरेकोले बिशेषगरी इष्टरिभरको पानीको प्रदुषण स्तर निकै खराब छ, उस्तै उस्तै छ हडसनको पानी । समुन्द्रसंग प्रत्यक्ष जोडिएका नदिहरु भएकोले कतै बगाएर लैजान्छ भन्ने बिकल्पले पनि काम गरेको देखिदैन । अर्को तर्फ सहरबासीलाई जाडोको बेला घर तातो पार्न प्रयोग गरीने ग्यास र बिद्युत उत्पादन गर्ने नदिकनारका ठुला ठुला प्लान्टहरुबाट बिसर्जित रसायनिक पदार्थहरु र गर्मीको बेला प्रयोगमा आउने वातानुकुलीत मेसीनहरुबाट उत्सर्जन हुने ग्यास र रसायन मिसीएको पानी पनि त्यही नदिहरु मै निर्वाधरुपले फालिनुले नदिको पानी निकै प्रदुषित छ । यी र यस्तै समस्याहरुको समाधानको लागी न्युर्योक सहर वरपरको पानी र जैविकतालाई पुर्नजिवन दिन कै लागी ‘बिलीयन ओएस्टर रेस्टोरेसन प्रोजेक्ट’ संचालनमा ल्याएको बर्षौं भएतापनि खासै प्रगति नभएको देखिन्छ । बागमतीमा अरबौं खर्च भइसक्दा पनि फोहोर उत्तिकै हुनुमा जसरी बागमतीमा मिसाइएका ढलहरु र नदि किनारका कलकारखाना प्रमुखरुपमा दोषि छन त्यस्तै जति ठुलो प्रोजेक्टसहरु भएपनि नदिको पानीमा बिसर्जित पदार्थहरुको पुर्ण रोक नभएसम्म पानी सफा गर्ने मनसाय पुरा हुने देखिन्न । उत्सर्जीत चिजबस्तु वा पदार्थहरु्को बिर्सजन त हुनै पर्छ । बिसर्जनले फेरी उही मानिसहरुलाइ नै पिरोल्छ भने त्यस्तो पदार्थहरुको किन उत्सर्जन गरिएको होला ? सायद यी प्रश्नहरुको पुर्णरुपमा चित्तबुझ्दो उत्तर कोहीसंग पनि नहुन सक्छ ।


    न्युर्योक भन्दा तिन दोब्वर जनसंख्या भएको टोकियोको फोहोर व्यवस्थापनको उत्कृष्ट उदाहारण न्युर्योकदेखि काठमाण्डौंसम्म सबैका लागी उपर्युक्त हुने देखिन्छ । टोकियोमा प्रयोग भएको फोहोरलाई पुन प्रयोग गर्नमिल्ने सामग्री बनाउने आधुनिक प्रविधिले फोहोरबाट निर्मित सामग्रीहरुबाट सहरलाइ नै आवश्यक पर्ने निर्माण सामग्रीहरु, साजसज्जा र ठुलाठुला पार्कहरु र हरियाली टापुहरु निर्माणमा उल्लेखनिय योगदान गरेको पाइन्छ । आज चिन, कोरीया, सिगांपुर, थाइल्याण्ड र कयौं युरोपेली मुलुकहरु लगायतका दर्जनौं देशहरुले सोही रिसाइकल प्रबिधि र फोहोर नष्ट गर्ने Incinerator प्रविधि अपनाउन थालेका छन । विश्वका उत्कृष्ट प्रमुख सहरहरु आधुनिक प्रविधिको प्रयोगमा न्युर्योक भन्दा अगाडि देखिएका छन । उनिहरुले सहरको फोहोर व्यवस्थापनमा “Pay as you throw” भन्ने नीति अपनाएको पाइन्छ । जसले सहरको फोहोरको व्यवस्थापनमा न्युर्योकले खर्च गर्ने परम्परागत करको पैसा भन्दा भिन्नै कोषको व्यवस्था गरी फोहोर उत्सर्जन गर्नेहरुलाई नै जागरुक र जिम्मेवार बनाएको पाइन्छ । आजको बिज्ञान र प्रविधिले सकिन्छ भने यस्ता सहरहरुको फोहोरको उचित व्यवस्थापन गरौं हैन भने व्यवस्थापन गर्नै नसकिने अजंगका सहरहरु निर्माणको के औचित्य !

  • कविता : रगतको पोलाई !

    कविता : रगतको पोलाई !

    • रामप्रसाद खनाल, अमेरिका

    ‘रगतले पोल्छ’
    त्यसै भनेका होइनन् रहेछन् बुढापाकाले,
    पोल्दो रहेछ,
    भतभति पोल्दो रहेछ !
    पोल्ने रगतले
    कसै कसैलाई ठाडै सुकाउँदो रहेछ
    कसै कसैलाई डिप्रेसनमा पुर्‍याउँदो रहेछ
    कसै कसैलाई त झन्
    आत्महत्या गरूँ गरूँ जस्तो पो बनाउँदो रहेछ !
    कतिखेर बरबराउने,
    कति खेर रुन मन लाग्ने,
    अचम्मकै पोलाई हुँदो रहेछ रगतमा !
    कति खेर फेरी जङ्गल जान मन लाग्ने
    कतिखेर बालुवाटारमा बम वार्ड गर्न मन लाग्ने
    कति खेर जुट्न मन लाग्ने
    कतिखेर फुट्न मन लाग्ने
    यता जाम कि उता जाम अस्थिर बनाउने
    वल्ला घरको नरे, पल्ला घर सरे जस्तै
    सरी रहने,
    शक्ति र भक्तिका लागि मरिरहने
    छिन मै हाँस्ने
    छिन मै रुने
    जे पनि गर्ने
    जसो पनि बोल्ने
    मानसिक अस्पताल भित्र,
    शैय्यामा बरबराउने बिरामी जस्तो !
    कतिखेर भावुक हुन मन लाग्ने
    अचम्मकै हुँदो रहेछ रगतको पोलाई !
    त्यसैले रगतसँग नखेल्दा राम्रो
    रगतको होलीबाट टाढै हुँदा राम्रो
    रगतसँग खेल्न त परैको कुरा,
    रगत नछुँदा नै राम्रो
    रगतलाई शरीर भित्रै खेल्न दिएको राम्रो
    मुटुलाई फिल्टर गर्न दिएकै राम्रो
    रगतको होली नबगाएकै राम्रो
    यस्तै छ जिन्दगीको अनुभव र ठम्याइ हाम्रो
    नपत्याए रगतले पोलेकाहरूलाई सोध्नुस !