Author: Vishwanews.com

प्रेमकृष्ण श्रेष्ठ, कीर्तिपुर

प्लस टु पढदै गर्दाको किशोरवयको मध्यान्तरको कुरा हो । नाम मुना भएकीले उनलाई जीवनमा सँधै मदनकै पर्खाइ रह्यो । मदनसिवाय अन्त कतै उनको मन गएन । स्कुल पढदा मदन भन्ने कोही केटो नभएकोले उनको प्रेम पनि जुरेन । उनी मनमनै भन्थिन्, आफ्नो जीवनमा मदनसिवाय अरु कसैको लागि स्थान छैन ।
क्लासमा सरले देवकोटाद्वारा रचित ‘मुनामदन’को श्लोक सुनाउँदा क्लासको पछिल्लो बेन्चमा बसिरहेको मदनलाई पुलुक्क हेरी मनमनै भन्थी; “आऊ मदन, हामी पनि एउटा आधुनिक ‘मुनामदन’ रचौँ”।
हँसिली, पोटिली मुनाको लागि कक्षामा धेरैको ‘आइ लभ यु’ आयो । धेरैले उनको प्रेम प्राप्तिका लागि मांसाहारी प्रेमपत्र पठाएर दिलको रंग भनि व्याख्या गरे । जे गर्दा पनि कक्षामा सबैले हार खाइरहेका थिए । उनलाई पर्खाइ थियो त मदनको किनकी उनलाई एउटा फेरि एउटा अर्को मुनामदन रच्नु छ र त्यसरी नै मदनको लागि जीवन उत्सर्ग गरेर धर्तिमा सँधैको लागि अमर हुनुछ ।
उनले सोचेजस्तो उनको जीवनमा मदनको इन्ट्री भयो ‘आइ लभ यु’ सहित । क्या मज्जाको थियो त्यो दिन । बाहिर झमझम पानी परिरहेको थियो । कक्षामा सर आउनु भएको थिएन । मदनले त्यही बेलामा उनलाई सुटुक्क आएर प्रेमपत्र दियो र काँपेका अधर कम्पनबाट ‘आइ लभ यु’ पोखेर गयो । उनी हाँसिन् मरिमरी र मनमनै प्रेमिल हत्केलामा पत्रलाई ओछयाएर बोलिन्, आफ्नी मुनाको लागि मदनको यो कायरता ? तिमीले आइ लभ यु भने पनि नभने पनि म तिम्रै थिएँ र छु । आफै आएर तिम्रो अंगालोमा समेटिनु भएन भावनाले दिल जिति हाल्यौ, अब अंगालोमै भरजुनिको लागि समेट्दा हुन्छ ।
त्यसपछि सुरुवात भयो आधुनिक मुनामदनको कहानि । एउटा नयाँ इतिहासको प्रारम्भ भयो । उनीहरु कैयन ठाउँमा प्रेमविहार गर्न जान थाले । कति कति रमणीय ठाउँमा बसेर प्रेमालाप गर्न थाले । त्यही प्रेमविहार गर्ने क्रममा प्रेमको चौतारीमा उक्लेर वाचा खाए– अब चाँडै एक हुने । घरपरिवारमा विवाहको कुरा चल्यो । मुनामदनको जोडीले शारीरिकरुपमा पनि एकाकार हुने स्वीकृति नै पायो । अनि मदनको एक धर्को सिन्दुर लगाइ, मुनाले मदनको चरण स्पर्श गरी जीवनको अर्को अध्याय सुरु गरे ।
विबाह पछि केही जिम्मेवारी थपिए । एकदिन मदनले मुनालाई भन्यो– जिम्मेवारी धेरै थपिएको छ । म अब दुई चार बर्षको लागि साउदी जान्छु । त्यता राम्रै कमाइ हुन्छ रे । मुनाले पहिला नजाने बिन्ति गरिन् । तर उनको केही लागेन । मदन साउदी अरब जाने भयो । परदेशिने दिन मदनको खुट्टा परेर मुना खुब रोइन ।
मदन गयो साउदी । सुरु सुरुमा त निकै कल गर्थ्यो – मदनले । पछि विस्तारै प्रेमालाप कम हुन थाल्यो । यता मुनालाई पनि फेसबुकमा मदनले भन्दा अरु केटासाथीहरुले नै ‘हाइ’ भन्न थाल्यो । उनको निरस मनले धेरै अनजान केटाहरुको ‘हाइ’सँग ‘हेलो’ साटिन् । एक दर्जन केटाहरुसित ‘हाइहेलो’ कारोबार गर्ने क्रममा, उनले जीवनको निरसतालाई अझ मेटन, त्यसमध्यमा एक जना आत्मीय केटा साथी बनाइन् सुदन नाम गरेको । सुदनसँग उनको भेट बाक्लिन थाल्यो । भेटको घनत्वले हो कि एकदिन सुदनले उनलाई रातको समयमा प्रेम प्रस्ताव राख्ने हिम्मत गर्यो ।
सुदनले लेख्यो – ‘आइ लभ यु, मुना !’
तिमी निकै सेक्सी छौ भनेर सुदनले लेख्दा निर्लज्ज धन्यवादसम्म भन्न भ्याएकी मुनालाई यो प्रस्तावले काउकुति लगायो । उनको मनमा एकतमासको खुसी पनि तरंगित भयो तर एकक्षणमा उनलाई आफ्नो सिन्दुरको सम्झना आयो । पोतेले घोच्यो । चुराले नैतिकता पढायो । रातको सन्नातामा के के सोचेर सुदनको आकस्मिक प्रस्तावलाई इंगित गर्दै लेखिन् – ‘म बिबाहित नारी हुँ । मेरो श्रीमान अहिले विदेशमा हुनुहुन्छ ।’
सुदनले लेख्यो – ‘अहिलेको मोर्डन समयमा यस्ता कुराले केही फरक पर्दैन । मेरी श्रीमती पनि कुबेतमा छिन् । ऊ पनि त कोही केटासँग त्यहाँ मस्ति गर्दै होली । यो पनि भन्छु, त्यहाँ तिम्रो श्रीमानको अरु कोही केटी नभएको भए तिमीलाई यसरी चटक्कै भुल्ने थिएन ।’
उनलाई सुदनको कुरा सत्य नै हो जस्तो लाग्यो । महिनामा एक कल गर्न पनि मदनले आजभोलि त्यागि सकेको थियो । कुरा गरे पनि झर्को मान्थ्यो । यसरी मदनको कल टाढा हुँदै चार महिनामा एक पटक कल आउन थालेको थियो ।
यता सुदनले दिनदिनै मायाप्रेमको कुरा पोखिरहन्थ्यो । सुदनले फूलको कुरा गर्थ्यो, फूलको जवानिको मोल बताउथ्यो । सुदनको कुराले उनले आफ्नो छाति छाम्थिन् । छातिभित्रबाट उनलाई आफ्नै बैशले सरापेको, धिकारेको महसुस हुन्थ्यो ।
यही विषयमा एकदिन मुनाको मदनसित ठूलै झगडा नै भयो । मदनले चार महिनापछि बल्लतल्ल कल गरेको थियो र केही बर्ष अझ भिसा थप्ने कुरा गरेको थियो । मुनाले भिसा थप्ने कुरा गरेको सुन्दा, प्रत्युतरमा तिमी अव छिटै नेपाल आऊ भनिन् । उनको अनुरोधलाई अस्वीकार गर्दै मदनले बोल्यो–‘म अझै दुई बर्ष आउन सक्दिनँ ।
‘मेरो चिन्ता छैन तिमीलाई ? मेरो पनि रहर छ, सन्तानको । आमा हुने ।’
‘अरु दुई चार वर्ष कुर्दैमा तिमी बाझी हुने हो र ? अहिले नै तिमीलाई आमा हुने रहर छ भने त्यता तिमीलाई मन पर्ने कोहीसित घरजम गर्दा हुन्छ ।’
‘मैले यता घरजम गरेर तिमी क्या गर्छौ त ?’
‘मेरो नि यता छ ।’ मदनले झर्केर बोल्यो ।
यस्तो काँडा जस्तो अप्रिय कुरा सुनेपछि अव कहिले कुरा नगर्ने भन्दै मुनाले फोन राखिन् । फोन राख्दा रातको बाह्र बजेको थियो । उनको मन खुब भक्कानियो । चार महिनामा श्रीमतीको लागि भनेर भौतिक शरीर बिनाको रातको दश मिनेट लिएर आउँछ, त्यो पनि पीडा दिएर जान्छ । उनी मदनको वारेमा के के सोच्दै, आँखाभरि आँसु पारेर, झोक्राएर बरिरहेकी थिइन्, त्यतिनै बेला उनको मेसेन्जरमा एउटा टिङ्गरिङ्ग आवाज आयो । कस्को मेसेज हो भनेर यसो हेरेकी त लेखिएको रहेछ – मुना, आइ लभ यु । अझै समय छ – तिम्रो सुदन ।
मेसेज देखेर सुरुमा उनी किंकर्तव्यविमूढ भइन् । त्यति नै बेला रिसाएर बोलेको श्रीमानको कुराले कानमा आगो लगायो– मन पर्ने कोही छ भने उतै घरजम गर्दा हुन्छ । मेरो नि यता छ ।
उनको कानमा श्रीमानको बोलीहरु सल्किँदै गयो । डढेलोको उत्पात रुप लियो । यस्तो कुरालाई सम्झिँदै गर्दा, पातबाट तप्किरहेको शीतको थोपा जस्तो रातको एकान्त चुम्दै खसिरहेका आफ्नो आँसुलाई बेअर्थ देखिन् ।
अन्तत उनले आफ्ना आँखाको आँसु पुछदै, बदलामा उनले सुदनको मेसेजमा प्रेमिल इमोजी पठायो ।
उताबाट चुम्वन आयो ।
यता उनले चुम्वन थप्यो ।
यसरी रातको सन्नाटामा चुम्बन नै चुम्बनको इमोजीहरुले मुनाको मेसेन्जर तन्कियो, लम्बियो । मेसेन्जरभरि रातै रातो प्रेमका गुँरास मात्र फुल्न थाले । मुनाले आफ्नो प्रेम स्वीकार गरेकोमा खुसी हुँदै सुदनले लख्यो– ‘मुनामदनलाई च्यात्यौ कि क्या हो ? अव के कथा लेख्ने बिचार छ त ?’
मुनाले पनि मनोरसमा लेखिन्– ‘मुनासुदन ।’
‘अनि तिम्रो मदन ?’
‘ल्हासामै मरे ।’
दुबै इमोजीले गलल हाँसे ।

नीतिकथा प्रस्तोता : सुपेन्द्र बस्नेत, बोष्टन

समाजमा सयौं वर्ष अघिदेखि सुनाउदै र सुन्दै आइरहेका कयौं यस्ता किम्बदन्तिहरु छन् , जो आज पनि व्यक्ति, परिवार, समाज, देश र संसारमा सकारात्मक सुधारका लागि आवश्यक ज्ञान, शिक्षा र सीप प्रदान गर्ने ब्रम्हास्त्रको रुपमा सावित छन् । बस बुझ्न र लागू गर्न सक्नु पर्यो । बुझ्नेलाई शृखण्ड नबुझ्नेलाई खुर्पाको बिड साबित तिनै ब्रम्हास्त्ररुपि किम्बदन्ति मध्यको एक समय सान्दर्भिक कथा;
एउटा गरिब देशमा एक धनी राजा थिए । जो देश र प्रजाको उन्नति र प्रगतिमा भन्दा पनि आफू विलासी जीवन बिताउनमा निकै भोका थिए । उनको लालसा, विलासी महत्वाकांक्षा, स्वार्थ, अहंकार र दम्भ दिनप्रतिदीन बढ्दो थियो भने, जनता र देशप्रति राजधर्मको मोह र भूमिका घट्दो थियो । एक दिन एउटा जोगी सोही राजाको दरबारमा पुगेर द्वारपाललाई भेटी राजालाई भेट्ने ईच्छा जाहेर गरे । तर, द्वारपालले राजालाई दर्शनभेट दिन असम्भव रहेको जनाए । जोगीले आफू राजाकै भलो हुने अत्यन्त महत्वपूर्ण कामका लागि आएको भनेपछि द्वारपालले उक्त खबर राजालाई जाहेर गरे । राजाले जोगीलाई दर्शनभेट दिदै आफुलाई भेट्नुको कारण सबिस्तार जाहेर गर्न आदेश दिए । उसले राजाको आदेश अनुसार आफूले छ महिना भित्र अत्यन्त दुर्लभ बहुमूल्य देवस्त्र (भगवानले लगाउने लुगा) उपलब्ध गराउन सक्ने, तर त्यसका लागि धेरै धन दौलत खर्च गर्नु पर्ने कुरा राजालाई जाहेर गरे । विलासी जीवन बिताएका राजाले पृथ्वीमा देवताको वस्त्र लगाउने आफू पहिलो मानव बन्ने, विश्वमा चर्चित हुने र संसारकै शक्तिशाली राजा बन्ने लालसाले उक्त प्रस्ताव तत्काल स्विकार गरे । र, देशको ढुकुटी नै रित्याएर भए पनि कुनै पनि हालतमा छिटो भन्दा छिटो देवस्त्र उपलब्ध गराउन हुकुम दिए। राजाको हुकुम अनुसार आसेपासेहरुले सिघ्रातिसिघ्र जोगीलाई पहिलो किस्ता स्वरुप रकम उपलब्ध गराउदै संझौता मुताबिक कार्य अगाडि बढाउन निर्देशन दिए । जोगी पनि समय सिमाभित्र काम फत्ते हुने विश्वास दिलाउदै पहिलो किस्तावापत प्राप्त रकम लिएर आफ्नो बाटो लागे। जोगी बीचबीचमा दरबार पुगेर राजालाई आफ्नो जिम्मेवारीको कार्यप्रगति जाहेर गर्ने र किस्ता किस्तामा कबोल रकम उठाउने गर्थे। समय बित्दै गयो । जोगीले दिएको समय सिमा जति जति नजिकिदै गर्थ्यो । त्यति त्यति राजालाई देवस्र लगाउने भोक अत्याधिक जाग्ने गर्थ्यो।दरबारलाई जोगीले देवस्त्र समयसिमा भित्रै आइपुग्ने विश्वास दिलाएका कारण देवस्त्र देख्न पाउने सपनाले दरबारमा कौतुहलता र उत्साह जगाई रहेको थियो । नभन्दै संझौता अनुसार समय सिमाको अन्तिम दिन बाजागाजा सहित ठुलो बाकस लिएर जोगी दरबारमा हाजिर भए। यसले दरबारमा खुसीको सिमा रहेन । जोगीले राजालाई वस्त्र हस्तान्तरण गर्नु भन्दा अगाडि “जो ब्यक्तिलाई आफ्नो पिताप्रति शंका छैन, उसैले मात्र देवस्त्र देख्न सक्ने, तर, शंका हुनेले देख्न नसक्ने” वस्त्रको विशेषता रहेको बताए । जोगीले बाकस खोलेर एकपछि अर्को वस्त्र निकालेर दिदै राजालाई आफ्नो वस्त्र फुकाली धारण गर्न (लगाउन) भने । यसो भन्दा राजा अचम्मित भए । किनकी उनले जोगीले लगाउन दिएको कुनै पनि वस्त्रको आकार, प्रकार, रंग, डिजाइन आदि केही देखिरहेका थिएनन् । केवल जोगीले गरेको खाली हातको इसारा मात्र देखिरहेका थिए । सोही अवस्था देवस्त्र धारण कार्यक्रममा सहभागी हुनेहरुको पनि थियो । तर, तैचुप मैचुप रहे ।प्रतिवाद गर्न सकेनन् । यता आफूले कुनै वस्त्र नदेखेको सत्य बोले आफूमा आफ्नो पिताप्रति शंका भएको प्रमाणित हुने र आफ्नो राजपरिवार र दरबारको बेइज्जत हुने डरले जोगीले जसो जसो भन्दै गए, राजाले पनि यथार्थ देखे झै गरी उसै उसै गर्दै गए । राजाले आफ्नो शरीरको सारा वस्त्रहरु खोलेर निर्वस्त्र हुदै प्रसन्न मुद्रामा जोगीको आदेश अनुसार उसले दिदै गरेको वस्त्र (अदृश्य वस्त्र) एक पछि अर्को गरी लगाई रहेको इसारा देखेर वरपर रहेका राजपरिवार, आसेपासे, सुरक्षाकर्मी कसैले देवस्त्र नदेखे पनि दरबार र राजाको अपमान हुने र आफ्नै पिताप्रति पनि बिश्वास नभएको प्रमाणित हुने डरले तैचुप मैचुप वाह वाही गर्दै ताली र झ्याली पिटिरहे।कुनै पनि देवस्त्र नदेखिएको भएतापनि सत्य बोल्ने हिम्मत कसैले गरेनन्। बरु उल्टै एकै स्वरमा आहा कति राम्रो / महाराजलाई कत्ति सुहाएको भन्दै वस्त्र र राजाको प्रसंसा गर्दै जय जयकार गरिरहे। राजालाई आफू निर्वस्त्र भएको वस्तुस्थितिको यथार्थ जानकारी त थियो ।तर, जोगीले भनेझै देवस्त्रको विशेषता र अरुका जय जयकारले विश्वासका साथ स्विकार गर्न बाध्य पारिरहेको थियो । जसले गर्दा राजा जोगीको आदेश अनुसार वस्त्र लगाएको झैं क्रियाकलाप गर्न बाध्य थिए । भगवानको वस्त्र धारण गरेपछि राजा (जोगीका अनुसार पृथ्वीलोकमा भगवानको वस्त्र धारण गर्ने पहिलो मानव) ले देवस्त्रधारी स्वरुप प्रजालाई देखाउदा उक्त दृश्यले संसारमै झ्याली पिट्ने , राजा र राजसंस्थाप्रति जनताको आसा, विश्वास , भरोसा र गौरव अझ उच्चाईमा पुग्ने भनि जोगीले राजालई सल्लाह दिए । सोही सल्लाह मुताबिक भगवानको वस्त्र धारणको अवस्थामा जनतालाई दर्शनभेट दिन बाजा गाजासहित राजा दरबार बाहिरिए । उक्त खबरले देवस्त्र धारण गरेका आफ्ना महान राजालाई हेर्न जनतामा पनि निकै कौतुहलता र उत्साह जागिरहेको थियो । र, आफूलाई निकै भाग्यमानी प्रजा ठानी भगवानवस्त्रधारी आफ्ना राजालाई प्रत्यक्ष देख्न ब्यग्र प्रतिक्षाका साथ सडकको पेटीमा स्वागतका लागि लाम्बद्ध भएका थिए । प्रजालाई पनि उक्त भगवानवस्त्रको विशेषता अनुसार – “आफ्नो पिताप्रति संका नहुनेले मात्र वस्त्र देख्न सक्ने तर संका हुनेले देख्न नसक्ने” कुरा जानकारी गराईएको थियो । बाजागाजासहित राजाको सवारी जसै जसै अगाडि बढ्यो, उसै उसै सबैले देवस्त्रको वाहवाही र राजाको जय जयकारका गर्दै गए । यस्तो अवस्थामा राजा भने उक्त वस्त्र सबैले देख्न सकेको, तर आफ्नो पिता सक्कली नभएकाले आफुले मात्र वस्त्र देख्न नसकेको अपसोचमा डुब्दै भित्रभित्रै रिसले मुर्मुरिएर मातालाई घृणा गर्दै थिए । राजाको सवारी अगाडि बढ्दै गर्दा जय जयकारको हल्ला सुनेर एक युवा पनि उक्त भिडतिर हानिदै आए । उनी राजालाई जय जयकार गर्दै निर्वस्त्र सहर घुमाई रहेको देखेर आश्चर्य चकित परे । किन यसो गरिएको हो भनेर सोधीखोजी गर्दा उनले सबै नालीबेली थाहा पाए । पिता सक्कली भएकाले मात्र उक्त देवस्त्र देख्न सक्छ । तर , नक्कली पिता हुनेले देख्न सक्दैन भन्ने खबर ती युवकले पहिला थाहा पाएका थिएनन् । त्यसैले उनले राजालाई निर्वस्त्र नै देखे । जे देखे , सोही भने पनि । जो यथार्थ थियो र सत्य पनि । तर राजाको घोर अपमान गरेको भन्दै सबैले ढुंगामुडा गरेर ठाँउको ठाँउ उनको ज्यान लिए । राजाका आसेपासे , नारदे, चुले , हुक्के, चिलिमे , खेताले, भेडे, ढोकेहरुले भने सत्य बोल्ने हिम्मत गरेनन् । उल्टै राजालाई खुसी तुल्याई नजिकिएर निजी स्वार्थ पुरा गर्न र आफ्नो पिताप्रति शंका गरिएला कि भन्ने डरले लहैलहैमा लागिरहे। सत्य ढाकछोप गरेर जोगीले भने झै भगवानको कुनै वस्त्र नदेखे पनि देखेको अभिनय गरिरहे । त्यसमा प्रजाहरुले पनि लोलीमा लोली मिलाउदै राजा निर्वस्त्र भएको देख्दा देख्दै पनि उल्टै वाहवाही र जय जयकार गरेर प्रसंसा गरिरहे। जसको परिणाम जोगीले राजालाई नाङ्गेझार पारी सहर घुमाएर बेइज्जत गर्न सफल भए । यसरी जोगीले राजधर्म निभाएर देश र प्रजाको हितार्थ कर्म नगर्ने राजाको विलासी , दम्भी लालसी मनोदशा बुझी षड्यन्त्रपूर्ण तरिकाले छलकपट गरेर भगवानवस्त्र धारणका नाममा उनलाई निर्वस्त्र बनाए । र, देश दौडाहमा निकालेर प्रजासामु बेइज्जत गरे । जब जब मानिसको लालसा , महत्वाकांक्षा, स्वार्थ , अहंकारले सिमा नाघ्छ, तब तब उसको हविगत यही कथाको राजाको जस्तो हुन्छ ।

विजयदेव खनाल, अमेरिका

न्यूयोर्कको क्विन्सस्थित एक क्याफेमा म र निरा कफी पिऊदै थियौं । छोटो अवधिमै हामी दुइबीच अत्यन्तै गहिरो मित्रता भइसकेको थियो । तर आज निराको अनुहार धेरै अध्यारो थियो । हुन त उ जहिलेसुकै हतास र उदास देखिन्थी। म कारण खोतल्ने प्रयास गर्दथें। आज धेरैपछि भावुकहुदै उसले आफ्ना मनका कुरा भन्ने अठोट गर्दै थिइ।

“मिरा, मलाइ मेरो जीवनको परिभाषा नै हराए जस्तो लाग्छ। म बांचेको त छु, तर बाच्न नजानेको एउटा असफल मानिस हॅु जस्तो लाग्छ। मलाइ अब बांच्ने मन पनि छैन, मर्न पाएपनि हुन्थ्यो।”

मेरो मुटु ढक्क फुलेर आयो। के भनेकी यसले ? आख़िर किन ? दिक्क मान्दै सोधें- “तँलाइ के भयो? आज तँ के भन्दैछस् ? खुलस्त भन्।”

निराले सुस्तरी भनि; “हुन त मेरो कहानी सुनाएर पनि अब केही फाइदा छैन तर पनि यो सहरमा तँ मेरो सबैभन्दा मिल्ने साथी! तँलाइ भनेर मन हलुका बनाउन मन लाग्यो… ’नेपालबाट फाइनान्स र अंग्रेजी साहित्यगरी दुइ विषयमा डिग्री सकेपछि लोकसेवा आयोगको परराष्ट्र समूह शाखा अधिकृत पास गरें र मन्त्रालयमा काम गर्न लागे। तर हाइस्कुल देखिनै मेरो मनमा भने संसारको स्वर्ग अमेरिका आउने धोको मरेको थिएन । मेरो पढाइ सानो देखिनै राम्रो भएको हुनाले स्टुडेन्ट भिसा पाइपनि हालें। नोकरी गरेको धेरै नभएकोले परराष्ट्रले बिदा दिन अस्विकार गरेपछि राजिनामा दिएर यहाँ आएँ।”

“नजिकको नातेदारहरु कोहीपनि नभएकोले टाढा चिनजानका काका कहॅा केही दिन बसेपछि उहाँहरुको व्यबहार मेरो अनुकूल हुन छाड्यो। यसै बीच मनाड्गको मेरै जातिको दाइ प्रकाश गुरुड्गसंग चिनजान र मित्रता गाढ़ा हुदै गएपछि वहांले लिएको अपार्टमेन्टको लिभिड्ग रुममा गएर बसें । वहाँ उबर (एक प्रकारको ट्याक्सी) चलाउनु हुन्थ्यो।”

निहुरिएको टाउको उठाउदै उसले मलाइ पुलुक्क हेरी- उसका दुइवटै ॲाखामा ॲासु टिलपिल भरिइसकेका रहेछन्। मैले करुणाभावले उसको कपाल मुसारिदिए। केही क्षणपछि फेरी भन्न शुरुगरी-“केही महिनापछि एकदिन वहांले विवाहको प्रस्ताव राख्नु भयो। एकपटक त म झल्यास्स भएं । फेरि मेरो बिगत संझियें। न्यूयोर्क जस्तो विशाल सहरमा वहांको साथ र सहयोग नपाएको भए म आज कस्तो अवस्थामा कहाँ हुने थिएं होला? म्याग्दी जिल्लाको एउटा विकट गाउंमा जन्मिएकी मलाई ट्रेनमा मेट्रो कार्ड घोट्ने, कलेज पुराइदिने, ग्रोसरी(दैनिक उपभोग्य बस्तुको पसल), लण्ड्रि (लुगा धुनें ठाउं), नोकरी आदि/इत्यादिमा त वहांकै साथ/ सहयोग छ । हेर्दा अग्लो सुन्दर अनि जात पनि मिल्छ… मैले नाइ भन्न सकिन।”

“चार बर्षको बीचमा दुइ छोरा/छोरी जन्मिए… तर यतिबेला म सोच्दैछु – आख़िर मैले चाहिं के पाएँ ? विवाह पश्चात पढाइ छुट्यो र मेरो अमेरिका आउनुको उदेश्य र सपना पनि भताभुड्ग भयो। कामनगरी बस्दा व्यक्तिगत खर्चको अभाव हुनलाग्यो। बच्चाहरुलाइ बेबीसिटर (धाइआमा) राख्नु त परको कुरा- तिनिहरुलाइ हेल्दी(पोसिलो) खानेकुरा समेत खुवाउन हम्मे हुनलाग्यो। आख़िर हामी दुइबिच दैनिक जसो कलह/ठाकठुक हुन थाल्यो। निद्रा लाग्न छाड्यो। डाक्टर कहां गएँ – डिप्रेशन भएकोछ भनेर औषधिका साथै थेरापी गराउनु पर्छ भन्यो, गराउदै छु। तर ठिक हुनुको सट्टा अझ बढ़ी तनाव र पिडा हुदैछ,”

“नेपालमैं भएको भए यतिबेला म परराष्ट्रको उपसचिव भइसक्थें होला। सायद यही न्यूयोर्कको कन्सुलर वा मिशनमा पनि हुन सक्थें अनि सोचेर ल्याउदा आफूलाइ यहाँ भोगिरहेको जीवन व्यर्थको जस्तो लाग्दैछ। आफैंलाइ सम्हाल्न खोज्छु, सक्दिन। भित्र कता मुटुमै घाउ भएजस्तो लाग्छ। म त यहाँ मनोरोगी पो हुन आइपुगेंछु मिरा….।” यति भनेर निरा दुवै आंखाबाट बलिन्द्र धारा आँसु बहाउंदै रुन लागिन् । म किंकर्तव्यविमूढ भएं।
क्रमश…
(वास्तविक घटनामा आधारित यो कथाको दोश्रो भाग अर्को अंकमा)